Alone, but not lonely – lonely but not alone

 

 

Alone, but not lonely – lonely but not alone…

Alone, but not lonely – lonely but not alone…zo zou je de spanning kunnen omschrijven waarin veel jongeren (vaker) verkeren. Alleen zijn maar zich niet eenzaam voelen, dat is een situatie waar soms voor wordt gekozen omdat jongeren door alle drukte hieraan behoefte hebben. Maar eenzaamheid kies je niet. Eenzaamheid kan je overkomen ondanks de contacten die je hebt, de vele sms’jes en mailtjes die je ontvangt en verstuurt. Toegeven dat je (af en toe) eenzaam bent is niet gemakkelijk. Het valt niet mee om aan anderen te vertellen dat je jezelf vaker eenzaam voelt en dat je ook niet precies weet wat je hiertegen kunt doen.

Wat is dit voor vorm van eenzaamheid midden in het leven dat je leidt, een leven dat soms bol staat van de contacten en afspraken? Waardoor wordt deze eenzaamheid gekarakteriseerd? Op welk niveau wordt deze eenzaamheid ervaren en wat schort eraan dat er niet over gesproken kan worden, dat ze niet meteen door handelen, niet op het eerste gezicht door communiceren kan worden opgelost?

Jongeren geven zelf aan dat ze vriendschap missen, een partner, een maatje waarmee ze alle hartsgeheimen, alle diepere vragen, onzekerheid, keuzes kunnen delen. Ze missen soms een tegenover met wie je alles kunt bespreken. Een leeftijdgenoot aan wie je ook je onzekerheid kunt laten zien. In een maatschappij en cultuur waarin het idee leeft dat je zelf alles in de hand kunt (en moet) hebben, dat je zelf verantwoordelijk bent voor je geluk, is er voor het gevoel van onzekerheid meestal geen plaats. Er wordt dan gezegd: ‘door actie te ondernemen kun je bereiken wat je wilt, kun je onlustgevoelens bestrijden, kun je gevoelens van eenzaamheid te lijf gaan.’ Maar wat voor soort actie moet je dan ondernemen? Zelf de boer op gaan, meer contacten leggen via clubs en verenigingen? Lid worden van… investeren, het net afstruinen, forums bezoeken, noem maar op…Maar als je nu verlegen bent, als je eigenlijk niet op zoek bent naar contact maar naar vriendschap of naar een maatje of een partner?

Het probleem is vaak dat een partner, een maatje, een vriend niet direct gevonden wordt door op het net te zoeken.  Vriendschap en een relatie is meestal het eindresultaat van een proces, een weg die je gaat. Dat kost tijd. Na kennismaking en een klik kan er iets ontstaan. Maar dat is geen kwestie van uitkiezen zoals je boodschappen selecteert of bij Bol.com een film of een boek uitzoekt.

Als je vriendschap wilt leg je eigenlijk de lat hoog. Via mail en sms ontwikkel je (meestal) geen vriendschap met oppervlakkige bekenden. Daarvoor is meer nodig. Digitale en mobiele hulpmiddelen zijn letterlijk hulpmiddelen, maar ze vormen geen garantie voor succes, voor het behalen van je doelen. Al zit je de hele dag op het net, rapporteer je elk uur op Face-book wat je bezighoudt, je blijft een mens op afstand en ook de andere gebruikers komen niet dichterbij.

Ontmoeting, mensen ontmoeten in diverse situaties, kan er toe leiden dat je gelijkgestemden, betekenisvolle anderen vindt waarmee je een (nieuwe) relatie kunt opbouwen die verder gaat dan ervaren oppervlakkigheid. Veel is afhankelijk van toeval. Van wat je op een bepaald moment in een bepaalde situatie toe valt. Wie met jou een praatje aanknoopt of waar jij op afstapt om te praten. En wat je dan met elkaar deelt weet je ook niet altijd van tevoren. Veel is niet maakbaar, niet manipuleerbaar, hoe hard dat ook geroepen wordt in onze maatschappij. Veel is afhankelijk van geluk, van op het juiste moment aanwezig zijn, het gevoelsmatige goede ervaren en doen.

Als je (krampachtig) probeert te bereiken wat je wilt: een partner, een vriend, dan kom je die meestal niet tegen door er hard naar op zoek te gaan. Hoe meer geforceerd je jezelf opstelt, hoe minder het zal lukken. Maar kun je dat, uithouden dat het niet meteen gebeurt, dat je ook moet kunnen en durven loslaten, dat je twijfel en onzekerheid vooral moet uithouden? Je zit nu eenmaal in een situatie zonder vrienden. Je kunt je afvragen hoe dat komt. Misschien leer je iets over jezelf. Je hebt gevoelens van eenzaamheid. Soms horen die erbij in het leven. Wanneer voel je jezelf wel en wanneer niet eenzaam? Wat zegt dat over jou? Een stukje zelf – analyse is niet verkeerd. Anderen die je kunt vertrouwen hierin betrekken ook niet. Dat zijn concrete stappen die je kunt zetten.

Als je ergens vol van bent, kun je daar helemaal voor gaan. Je passie ontwikkelen en verdiepen, je passie communiceren zonder dat het monomaan wordt, dat jij alleen maar aan het woord bent (want dat wordt al gauw als fanatisme ervaren), je passie delen met mensen met dezelfde passie, dat kan verbanden scheppen die langdurig worden. Maar ken je jezelf wel goed genoeg? Ken je je eigen passies en doe je er wat mee? Wat zegt je gevoel je? Wat vind je echt belangrijk in je leven?

Misschien ervaar je het wel zo: je hebt geen echte passie, je bent er ook niet op zoek naar, je zou niet weten wat je zou moeten delen, je belangstelling is bij veel dingen maar heel oppervlakkig, het enige dat je wilt is vriendschap en je hebt het gevoel dat je in een cirkeltje ronddraait. Je wilt iets onbereikbaars. Dan is voor je gevoel elke weg afgesloten om je doel te bereiken. Maar dan nog zou het onder ogen zien van wie je nu echt bent geen zinloze actie zijn: wat zijn je sterke, wat je zwakke punten, waar liggen je kwaliteiten en hoe kun je deze inzetten? Niet alleen om je zelf te ontplooien maar ook ten behoeve van anderen. Want als je alleen maar voor je zelf wilt leven en werken zul je voortdurend stoten op je eigen grenzen. Alleen is maar alleen, en als je rondcirkelt in je eigen gevangenis, als er geen deuren en ramen zijn die openingen bieden naar buiten zul je niet blijer worden. Je bent het zelf die de deur kan opendoen. Je kunt wandelen in het landschap dat leven heet. Wie en wat je dan allemaal zult tegenkomen weet je niet. Het draait niet allemaal om jou. Dat kun je leren ontdekken. En die ontdekking zal je leven verrijken als je haar op waarde weet te schatten.

John Hacking