Roos en rozen
Verzameld vanaf 21 okt 2025 tot 20 jan 2026
‘No rose that in a garden ever grew
in Homers or in Omar’s or in mine’
Edna St. Vlncent Millay
Toch was het een mooi tuintje voor het Noorden,
lichtgeel gekalkte muren weerden wind.
Zodra de winter week sleepten we grote kuipen
met oleanders, bougainvillea’s
en roosmarijn aan. Als de lente straalde
ontlook een paradijs en in de volle zomer
geurde het als het Zuiden, vluchtig, heet.
Bij het fonteintje stond een verguld bronsje,
een cupido als middelpunt; zuiltjes met rozen
droegen bustes van keizers, door een dwaas
uit de achttiende eeuw in bruin marmer gekleed,
en alles sprak van bekoorlijk verval.
Natuurlijk, het was simpeler geweest
in ’t Zuiden te gaan wonen, maar geen eucalyptus
geurde bedwelmender dan de onze, en de zon
boven het lichtgekalkte muurtje stond
in het diepste blauw van peilloze illusies.
Hans Warren
Die Fiedelrose
(Di jidlrojz, I974)
Die Fiedelrose
Aus Tote erweckendem, wärmendem Regen
beginnt sie allmählich zu blüben und sich zu bewegen
(mit der Kindheit zugleich, die mein altes Gedächtnis mir barg),
die Fiedelrose in ihrem schwarzerdigen Sarg.
Die Fiedelrose, die längst ohne Fiedler besteht,
hat niemanden mehr, der sie lobt, der sie schmäht.
Sie spielt ohne Spieler aus Glauben und Freude
zu Ehren der wiedergeborenen Saite.
Der Saite zu Ehren, zu Ehren dem klangvollen Zittern,
einer Biene zu Ehren mitsamt ihrem Honig, dem bittern,
doch süss ist ihr Stich, ist ein Blühen und Gären
dem wiedergefundenen Schmerze zu Ehren.
Abraham Sutzkever
Übersetzung Peter Comans
A Wedding in the Garden
A wedding in the garden. Even the birds are tipsy. They dance,
too, along with the bride and groom and they, too, effervesce.
A sole sober voice extinguishes her wine, extinguishes her liquor:
A little girl in the garden alerts: roses are being slaughtered!
Roses are being slaughtered. And slaughtered is the perfect weather.
People fan by in the bushes with a steel-bare luster.
And their silver lining sweeps the leaves of the trembling aspen
inside out against night’s beginning: roses are being slaughtered.
Who is slaughtering roses? Somebody is on the slaughter.
A child won’t lie: they’re swimming like red crowns on a river,
like bunches of hair. And behind the last branches a cloud wants to save them—
it, too, is slaughtered, just as the roses have been.
It rains a rain of roses, breathing and warm.
The bride’s veil does not want to bare the bride’s terror.
And guilty is this sweet girl who caused an uproar
in the garden during the wedding music: roses are being slaughtered.
Abraham Sutzkever
Maia Evrona
http://www.ilanotreview.com/conflict/poems-by-abraham-sutzkever/
The Sewers
We were just ten of us in underground,
Each of the shadows’ dreams cut us asunder.
The darkness slashed me with an ancient sword,
With copper vaults, with dark medieval wonder.
Little by little, in each moving shadow
I smelled myself — the part of me I lack.
I tasted of his mind, kneaded myself in him,
My world did not so gloomily wail back.
And as I yearned for Vega and for Sirius —
They flashed before my eyes, bright and mysterious.
And like the pupil of my eye, growing familiar
With all the dark, has nimbly turned it into
White light that window-covered our black lair,
Where the reflections of a thousand splinter
Rivulets waved — so an outlandish force
Has wrestled with the dreadful stench, abhorring,
And finally exchanged it, as forever,
For scent of fresh mown hay on a cool morning,
For scent of Friday nights, of rolls with cream,
That each of us still savored in his dream.
The sewers, channels, pipes are different,
Like highways, roads, and lanes in forests deep.
(We shall discuss it clearly in its place.)
Most times the water is subdued, you creep
Out for a ‘stroll.’ In raintime, it will rise
With shrieks and whistles like a witch’s song,
Flow over through oblique cracks, slits, and holes
Into the ‘storm canal,’ neck-slim and long,
Roaring under the broadest street, it goes.
Galloping like a horde of buffalos
And thundering down into another stream,
Runs into the Viliya. Brotherly
Accompanied by various side pipes, branching
From under narrow streets that suddenly
Contribute to the flood in time of rain.
The flow brings from all backstreet yards
Eternal filth like an infernal fire,
Strikes on your swooning brow — hard, stinking shards.
At night a smaller stream, mute, barely born,
The pipes — they gurgle soft like organs torn.
And in a pipe where ‘Springs of Vingree Street’
Flow all together, sweeping their discards,
And branch out underground as stammering strings,
There in a pipe not wide, three-quarter yards,
Above the junction — hollowed out a moon,
A hole in metal ceiling. Through the hole
You can creep in, without the slightest danger,
Into a cavern, walk erect and bold.
This is our own, dug out and safe Malina.
We dwell here under wings of the Shekhina.
Who are the ‘we’ that secretly inhabit
The water palaces that may astound?
I’ll modestly describe here all the figures.
I’ll tell the truth as witnessed underground:
Elul, five thousand seven hundred three.
No Jews in Vilna. The last transports left
Not to return, to sounds of autumn wailing.
The Teacher Gdalye jumped out through a cleft,
Searched for a hiding, slid down to this trench.
Slid down — and fraternized with all the stench.
Next morning — he encountered someone, Folye,
With him his mother, the leaseholder Esther,
And plaited close his further lot with theirs.
The mama, used to dark holes that would nest her,
Crept out of swampy night into the air
And gathered among ruins, empty houses,
Trampled potatoes scattered in the mud
And peas. Her generosity arouses
Our praise for all the presents that she shares.
There is a lot to tell of all her cares.
Meanwhile, there came Arona, refugee
From Hamburg, does not like our Yiddish speech,
He sees the language as the greatest danger,
Caresses his own fate in cotton. Each
A character. The water roared and thundered
(A sign that in the city rain is falling),
And brought, as on a swaying motorcycle
Of waves, a guy out of the blue came calling.
He leaps down from the saddle, like hot news:
‘I’m Doctor Lippman! You don’t know me, Jews?’
And then they found in a calm, far-off corner,
Where only moon-mice splash and moon-bats hover,
A man enshrouded in his tfillin bands,
His countenance — the face of a cadaver.
His locks slathered with lime. Instead of clothes —
His body wrapped in parchment. The hermit Nathan.
Perhaps an angel pointed out the secret
Where Jews hide in the earth, to show his faith in
His fate. The parchment letters worn outside,
Their meaning is unknown here, far and wide.
Meanwhile did Esther, ‘hunting’ for some food,
Bring from outside a shining ray of fate,
A girl, chased in a free-for-all domain.
Her name is Debby. Then, under a grate,
Did Deborah discover a blind man.
And later came to our retreat, in fear,
A pregnant woman, escaped from a mass grave
With snow-white hair. We call her Kreyne here,
Her story will be told, but where and when?
And I was number ten. A group of ten.
The city sank. The world is topsy-turvy.
A dozen buried characters remained
Where just a moldy demon lurks in wait.
But right before our lips, hope moved unchained,
An unseen rose … incessantly it called,
Winking and beckoning with mystery of hues,
Opened a morn in morning. But before you could
Touch with your fingers her delicate dews —
The rose has vanished. It glimmers from afar,
On the far side of death, a shining star.
Abraham Sutzkever
Fingerspitzen
Und in einer Winternacht einmal,
als ich meine kalten Finger
in die Tasche meines Pelzes steckte,
da fühlten meine Fingerspitzen Lebendes aus Seide –
eine zarte Garten-Eden-Taube
im Taubenschlag der Tasche.
Es war niches weiter als ein Stück Papier, das ich dereinst
in meiner Kammer unterm Dach
gefüttert hatte voller Zärtlichkeit
mit Gurre-Wörtern.
Und weil ich’s schade fand, mich dann davon zu trennen,
und deshalb auch, weil ich es meiner roten Katze nicht gern
anvertrauen wollte,
nahm ich das Stück Papier mit auf ein Rendezvous
hinaus, wo schwarzes Schatten-Spiegelglas zersplittert.
Doch meine Fingerspitzen wurden damals
von der Zartheit trunken. Wie auch anders? Denn gefangen
hier in meiner Tasche
ist die Seele dieser Welt.
Und meine Fingerspitzen können schwören:
Solch eine Zartheit spürten sie noch nirgendwo,
noch nicht einmal, als sie ein Frühlingswölkchen
abgestreift vom Herzen der Geliebten.
Gerade heut, wo mir verloren ging, vielleicht auch jemand stahl,
aus meiner Tasche meine Welt,
da sind sie wieder
von einer Zartheit trunken,
meine Fingerspitzen.
Die Zartheit eines jungen Mozart, eines Stradivari?
Die Zartheit einer Rose, die beschützt ist von der Eifersucht der Dornen?
Sie haben heut in meiner Tasche die Erinnerung berührt.
1971
Abraham Sutzkever
Übersetzung Peter Comans
La luna blanca quita al mar
el mar, y le da el mar. Con su belleza,
en un tranquilo y puro vencimiento,
hace que la verdad ya no lo sea,
y que sea verdad eterna y sola
lo que no lo era.
Sí.
ί Sencillez divina,
que derrotas lo cierro y pones alma
nueva a lo verdadero!
ί Rosa no presentida, que quitara
a la rosa la rosa, que le diera
a la rosa la rosa!
Diaria de un poeta recién casado (1916), 1917
Juan Ramon Jiménez
Der weisse Mond nimmt dem Meere
das Meer – und gibt ihm das Meer. Mit seiner Schöne,
in ruhig reiner Besiegung,
macht er, dass die Wahrheit nicht mehr sie ist,
und dass ewige einzige Wahrheit werde
das, was nicht sie war.
Ja.
Göttliche Einfalt,
die du Sicheres zerbrichst und ein neues
Wesen dem Wahren erteilst!
Rose, nie geahnte: sie nähme
der Rose die Rose, sie gäbe
der Rose die Rose!
Juan Ramon Jiménez
Deutsch von Hugo Friedrich
MARÍA MADRE – Gloria Fuertes
La Virgen,
sonríe muy bella.
¡Ya brotó el Rosal,
que bajó a la tierra
para perfumar!
La Virgen María
canta nanas ya.
Y canta a una estrella
que supo bajar
a Belén volando
como un pastor más.
Tres Reyes llegaron;
cesa de nevar.
¡La luna le ha visto,
cesa de llorar!
Su llanto de nieve
cuajó en el pinar.
Mil ángeles cantan
canción de cristal
que un Clavel nació de un suave rosal
Gloria Fuertes
MARIA MOEDER –
De Maagd,
glimlacht zo mooi.
De rozenstruik is al in bloei,
die naar de aarde is gekomen
om hem te parfumeren!
De Maagd Maria
zingt nu slaapliedjes.
En ze zingt voor een ster
die wist hoe hij moest afdalen
naar Bethlehem, vliegend
als een herder.
Drie koningen zijn gearriveerd;
de sneeuw is gestopt met vallen. De maan heeft hem gezien,
hij is gestopt met huilen!
Zijn tranen van sneeuw
bevroren in het dennenbos.
Duizend engelen zingen
een kristallied
dat een anjer is geboren uit een zachte rozenstruik
Gloria Fuertes
Rosa blanca
Me siento bien. Ahora
brilla un estoico hielo
en mí.
Me da risa esta soga
rubí
que rechina en mi cuerpo.
Soga sin fin,
como una
voluta
descendente
de
mal…
soga sanguinea y zurda
formada de
mil dagas en puntal.
Que vaya así, trenzando
sus rollos de crespón;
y que ate el gato trémulo
del Miedo al nido helado,
al último fogón.
Yo ahora estoy sereno,
con luz.
Y maya en mi Pacífico
unnáufrago ataúd.
César Vallejo
Weiße Rose
Ich fühle mich wohl. Jetzt
glänzt stoischer Frost
in mir.
Dieser rubinrote Strick,
der in meinem Körper knirscht,
macht mich lachen.
Strick ohne Ende,
wie eine
aus dem
Bösen
herabsinkende
Spirale…
vollblütiger und linkischer Strick,
gebildet aus
tausend gezückten Dolchen.
Möge er so weitermachen und seine
Rollen aus Trauerflor flechten,
und möge er die vor Angst zitternde Katze
an das eiskalte Nest binden,
an den letzten Herd.
Jetzt bin ich heiter
und mit Licht.
Und in meinem Pazifik
miaut ein schiffbrüchiger Sarg.
César Vallejo
Vertaling Curt Meyer-Clason
La Rosa
La riqueza del centro de la rosa
es la riqueza de tu corazón.
Desátala como ella:
su ceñidura es toda tu aflicción.
Desátala en un canto
o en un tremendo amor.
No defiendas la rosa:
¡te quemaría con el resplandor!
Tala, 1938
Gabriela Mistral
La Rose
La richesse du centre de la rose
est la richesse de ton cœur.
À son exemple, effeuilles la :
Sa close rondeur est ton affliction
Effeuilles la dans un chant
ou dans un grand amour passionné.
la rose, ne la défends pas :
Elle te brûlerais de son éclat !
Gabriela Mistral
The Rose
The treasure at the heart of the rose
is your own heart’s treasure.
Scatter it as the rose does:
your pain becomes hers to measure.
Scatter it in a song,
or in one great love’s desire.
Do not resist the rose
lest you burn in its fire.
Gabriela Mistral
English version by Langston Hughes
De Roos
De rijkdom van het hart van de roos
is de rijkdom van je hart.
Maak haar los zoals zij dat doet:
haar gordel is al je ellende.
Maak haar los in een lied
of in een enorme liefde.
Weersta de roos niet:
ze zou je verbranden met haar glans!
Tala, 1938
Gabriela Mistral
AÑO NUEVO ENTRE BARROTES
Sobre el caballo de Atila
—sueltas las bridas al cuello
y galopando ilusiones—
ha llegado el Año Nuevo.
Una manada de lobos
viene azotando sus remos.
Los lobos con que los hombres
han caldeado el invierno.
Piafaban en sus ijares
charoles calenturientos
y un penacho de neblina
humedecía sus belfos.
Crinado de sangre y luto
iniciaba su trayecto,
devanando las arterias
en la rueca de un allegro.
Lo oíamos balbucir
junto a montones de muertos
y relinchar en la noche
trágicos fusilamientos.
Pero con guata de olvido
nos acolchamos el pecho
y con látigos de júbilo
le salimos al encuentro.
En jocunda algarabía
desfilábamos los presos,
arrastrando las cadenas
de aposento en aposento.
No era aquella zarabanda
ni una broma ni un festejo.
Era un rito que se abría
en la túnica de enero
como una amistad caliente
desbordada de aleteos.
Cuando pasó a nuestro lado,
brida suelta, largo cuello
y galopando ilusiones,
llevaba un casco deshecho.
E izamos de la alegría
los caídos masteleros,
saltando a piola de rosas
los insomnes parapetos
que al final emparedaban
las furias del año viejo.
Aquella noche volvimos
a cruzar prados libertos,
jinetes sobre el galope
tendido de nuestros sueños.
Pedro García Cabrera
NEW YEAR’S BEYOND BARS
On Attila’s horse
loosening the reins around his neck
and galloping with illusions—
the New Year has arrived.
A pack of wolves
comes lashing its oars.
The wolves with which men
have warmed the winter.
Their flanks pawed the ground,
heated, and a plume of mist
moistened their lips.
Maned in blood and mourning,
it began its journey,
unwinding its arteries
on the spindle of an allegro.
We heard it babble
beside piles of dead bodies
and hear tragic executions neighing in the night.
But with a blanket of oblivion
we padded our chests
and with whips of jubilation
we went out to meet it.
In joyful revelry,
we prisoners paraded,
dragging our chains
from room to room.
That merriment was neither
a joke nor a celebration.
It was a rite unfolding
in the tunic of January
like a warm friendship
overflowing with fluttering wings.
When he passed by us,
bridle loose, long neck
and galloping with illusions,
he wore a shattered helmet.
And we raised, in our joy,
the fallen masts,
leaping on a string of roses over
the sleepless parapets
that ultimately walled up
the furies of the old year.
That night we returned
to cross freed meadows,
riders on the galloping
full speed of our dreams.
Pedro García Cabrera
NIEUWJAAR VOORBIJ DE TRALIES
Op Attila’s paard
de teugels om zijn nek losmakend
en galopperend met illusies –
is het nieuwe jaar aangebroken.
Een roedel wolven
komt eraan, met geseling van de riemen.
De wolven waarmee de mensen
de winter hebben doorgebracht.
Hun flanken groeven in de grond,
verhit, en een wolk mist
bevochtigde hun lippen.
Met manen van bloed en rouw,
begon het aan zijn reis,
zijn aderen ontrollend
op het ritme van een allegro.
We hoorden het babbelen
naast stapels dode lichamen
en hoorden tragische executies hinniken in de nacht.
Maar met een deken van vergetelheid
bekleedden we onze borsten
en met juichkreten
gingen we het tegemoet.
In uitbundige feestvreugde
paradeerden wij gevangenen,
onze kettingen meeslepend
van kamer naar kamer.
Die vrolijkheid was noch
een grap, noch een feest.
Het was een ritueel dat zich ontvouwde
in de tuniek van januari,
als een warme vriendschap,
overvloeiend met fladderende vleugels.
Toen hij ons passeerde,
met loshangend hoofdstel, lange nek,
en galopperend vol illusies,
droeg hij een verbrijzelde helm.
En wij hesen, in onze vreugde,
de omgevallen masten op,
springend op een slinger van rozen over
de slapeloze borstweringen,
die uiteindelijk de woede van het oude jaar insloten.
Die nacht keerden we terug,
om bevrijde weiden over te steken,
ruiters op de galopperende
volle snelheid van onze dromen.
Pedro García Cabrera
AAN HET JOODSE VOLK
Naar aanleiding van de pogroms in Polen
Joods volk, gij vlees van alle pijn doorreten,
Joods volk, gij diepe stroom van bitterheid,
duurzaam als hemelen en aarde blijft
en groeit maar voort uw wilde woud van kreten.
Nooit gaven zij uw wonden een verpozing,
nooit gunden zij u schaduw om ’t verband
te schikken of vernieuwen, ook al was ‘t
nog dieper rood geworden dan de rozen.
Gewiegd heeft zich de wereld op uw klagen
en speelgoed is uw leed voor haar geweest.
In uw bemind gelaat staan diep en breed
de groeven: wonden in een berg geslagen.
Uw vrouwen wiegen steeds haar kind met beven
en bevend oogst de man zijn garven graan.
Nachtmerries drukken kniehard op uw slaap
en gij hebt maar één woord, het Miserere.
En toch, Joods volk, toch houdt gij altijd adem
en honingstem voor ’t loven van uw huis.
Nog, ondanks alles, brengt gij ’t Hooglied uit,
uw hart en tong en lippen zwaar gehavend.
Maria zie ‘k nog in uw vrouwen leven
en Christus’ lijn loopt nog in uw gelaat;
op Sions hellingen heeft hij gestaan
en u vergeefs geroepen in de schemer.
In Dymas* heeft uw leed Hem aangekeken
en Hij heeft toen dat hoogste woord gezegd.
Hij wil zijn voet met Magdalena’s vlecht
gezalfd zien: Hij vindt die met bloed beregend
Joods volk, gij vlees van alle pijn dooreten,
Joods volk, gij diepe stroom van bitterheid,
duurzaam als hemelen en aarde blijft
en groeit maar voort uw wijde woud van kreten!
*De ‘goede moordenaar’.
Gabriela Mistral
Vertaling Gerard Wijdeveld
PARA LA SANTA IGLESIA MAGISTRAL DE SAN JUSTO, Y PASTOR DE ALCALÁ DE HENARES, QUE SE CANTARON EN LOS MAITINES DE NAVIDAD DEL AÑO DE 1677 VILLANCICO
PARA LA CALENDA
Estribillo
Ah del mundo
ah de la hermosa faz de la naturaleza
cuidado porque el diciembre
por usurpar tu imperio se rebela.
Irrita a los elementos,
y en alianza sangrienta,
siendo entre sí contrarios
Solo por vuestro mal se confederan.
Arma, arma, guerra, guerra,
que altivos la batalla te presentan.
¿Qué intenta el agua?
Escalar las esferas con montes de escarcha,
Arma, arma.
¿El fuego qué intenta?
Que a volcanes forjen arcos y flechas.
Guerra, guerra.
¿Qué al aire le inflama?
Saquear a los valles la pompa y la gala.
Arma, arma.
¿Qué quiere la Tierra?
Cercar con espinas inculta la selva:
Arma, arma, guerra, guerra.
Mas oíd, escuchad, Paz, paz, paz:
Cesen los recelos,
que con dulces alegrías,
de alternadas armonías,
que con luz elocuente pregonan los cielos:
Que el Supremo General,
desde su corte divina,
en tu socorro se inclina a bajar.
Y hoy, que la paz introduce,
su plaza de armas reduce
a un desarmado portal.
Paz, paz, paz,
Y para vencer, y para triunfar,
a suspiros al aire suspende.
En sus ojos el fuego se enciende,
y en sus labios el prado mejora,
purpúrea beldad,
y en su llanto a los golfos anuncia
la tranquilidad:
Paz, paz, paz.
Endechas endecasílabas
Candor de la Luz Eterna,
baje ya tu amante incendio
porque en pavesas consuma
las armas y el escudo de mis yerros!
El Fuego pronostique,
que de amor al empeño,
hacerse lenguas sabe,
en medio del silencio,
sujetando a tu Imperio,
el Aire, la Tierra, el Agua y el Fuego.
Lluevan las nubes al Justo
y a las caricias del Alba,
apresure el cumplimiento,
pues que diste, de dárnosle, Palabra.
Las herizadas olas
no inquiten más la playa;
siendo contra su orgullo,
tu precepto, muralla:
sirviendo a tu alabanza,
el Fuego, la Tierra, el Aire y el Agua.
Conceda a la Tierra el fruto,
que tantos suspiros cuesta,
y en una noche restaure
de prolija esperanza las tarcas;
aparezcan las rosas,
y las espinas sean
laureles reservados,
para mayor fineza:
rindiéndole obediencias
el AIre, el Agua, el Fuego y la TIerra.
Con apacibles marcas
sobre el Céfiro suave,
porque en halagos despique
del desdeñoso viento sequedades.
Y a la fragancia informa,
que llegas agradable,
pues el buen Aire viene
quien tan florido nace:
celebrando la paces,
el Fuego, la Tierra, el Agua y el Aire.
Manuel de León Marchante
VOOR DE HEILIGE MAGISTRAATKERK VAN SINT JUSTUS EN HERDER VAN ALCALÁ DE HENARES, GEZONGED TIJDENS DE KERSTMETEN IN HET JAAR 1677
VILLANCICO
Voor de Kalender
Refrein
Ah, wereld!
Ah, prachtig gezicht van de natuur!
Pas op, want december
rebelleert om uw heerschappij te usurperen.
Het irriteert de elementen,
en in een bloedige alliantie,
die tegengesteld zijn aan elkaar,
verenigen ze zich alleen maar om u te schaden.
Arm, arm, oorlog, oorlog,
want ze presenteren u trots de strijd.
Wat is de bedoeling van water?
Om de sferen te beklimmen met bergen van ijs.
Arm, arm.
Wat is de bedoeling van vuur?
Om pijl en boog te smeden van vulkanen.
Oorlog, oorlog.
Wat doet de lucht ontvlammen? Om de valleien van pracht en praal te plunderen.
Wapen, wapen.
Wat wil de aarde?
Om de onontgonnen jungle met doornen te omheinen:
Wapen, wapen, oorlog, oorlog.
Maar luister, luister, Vrede, vrede, vrede:
Laat de twijfels ophouden,
want met zoete vreugden,
van afwisselende harmonieën,
die met welsprekend licht de hemelen verkondigen:
Dat de Opperste Generaal,
vanuit zijn goddelijke hof,
neigt af te dalen om u te helpen.
En vandaag, nu de vrede aanbreekt,
verandert hij zijn paradeterrein
tot een ongewapende poort.
Vrede, vrede, vrede,
En om te veroveren en te zegevieren,
laat hij zuchten in de lucht hangen.
In zijn ogen ontbrandt het vuur,
en op zijn lippen verbetert de weide,
paarse schoonheid,
en in zijn tranen verkondigt hij rust aan de schurken:
Vrede, vrede, vrede.
Elflettergrepige Klaagliederen
Oprechtheid van het Eeuwige Licht,
laat uw liefhebbende vuur neerdalen
zodat het de wapens en het schild van mijn dwalingen in as mag verteren!
Laat Vuur het voorspellen,
dat, in zijn streven naar liefde,
weet hoe het tongen kan worden,
te midden van de stilte,
zich onderwerpend aan uw Rijk,
Lucht, Aarde, Water en Vuur.
Laat de wolken neerregenen op de Rechtvaardige
en bij de liefkozingen van de Dageraad,
moge het de vervulling bespoedigen,
want u gaf ons het Woord.
Laat de woeste golven
de kust niet langer verstoren;
tegen hun trots zijnde,
uw voorschrift, een bolwerk:
dienend uw lof,
Vuur, Aarde, Lucht en Water.
Geef de Aarde de vrucht,
die zoveel zuchten kost,
en herstel in één nacht
het onkruid van lang gekoesterde hoop;
Laat de rozen verschijnen,
en laat de doornen
bewaarde lauweren zijn,
voor grotere verfijning:
gehoorzaam eraan
Lucht, Water, Vuur en Aarde.
Met zachte tekens
op de zachte Zefier,
zodat het in vleierij
de droogte van de minachtende wind kan verdrijven.
En laat de geur u informeren
dat u aangenaam aankomt,
want de goede Lucht komt
tot iemand die zo bloemrijk geboren is:
vierend vrede,
Vuur, Aarde, Water en Lucht.
Manuel de León Marchante
Dame la Mano
Dame la mano y danzaremos;
dame la mano y me amarás.
Como una sola flor seremos,
como una flor, y nada más…
El mismo verso cantaremos,
al mismo paso bailarás.
Como una espiga ondularemos,
como una espiga, y nada más.
Te llama Rosa y yo Esperanza:
pero tu nombre olvidarás,
porque seremos una danza
en la colina, y nada más…
Gabriela Mistral
Give Me Your Hand
Give me your hand and give me your love,
give me your hand and dance with me.
A single flower, and nothing more,
a single flower is all we’ll be.
Keeping time in the dance together,
you’ll be singing the song with me.
Grass in the wind, and nothing more,
grass in the wind is all we’ll be.
I’m called Hope and you’re called Rose:
but losing our names we’ll both go free,
a dance on the hills, and nothing more,
a dance on the hills is all we’ll be.
Gabriela Mistral
Vertaling Le Guin, Ursula K.
Geef me je hand
Geef me je hand en we zullen dansen;
Geef me je hand en je zult van me houden.
We zullen zijn als een enkele bloem,
als een bloem, en niets meer…
We zullen hetzelfde couplet zingen,
jij zult dansen op dezelfde pas.
We zullen wiegen als een korenaar,
als een korenaar, en niets meer.
Hij noemt je Roos en ik noem je Hoop:
maar je zult je naam vergeten,
want we zullen een dans zijn
op de heuvel, en niets meer…
Gabriela Mistral
Souvenirs d’enfance
Pendant la nuit, une rose
Avance tous feux éteints.
S’il arrivait quelque chose,
Elle attendra le matin.
Les noix, ta mère les dore,
Pour ton arbre de Noël.
Souliers au bord de l’aurore…
Ils apprivoisent le ciel.
Jadis, l’enfance chérie,
Voyageait, allumant des
Liverpool de féerie,
Splendides à regarder.
Une moustiquaire en tulle
Comme la neige on y meurt,
Surtout, si l’étoile brûle
Les ailes du ramoneur.
(Jean Cocteau)
A rose has thorns as well as honey,
I’ll not have her for love or money;
An iris grows so straight and fine,
That she shall be no friend of mine;
Snowdrops like the snow would chill me;
Nightshade would caress and kill me;
Crocus like a spear would fright me;
Dragon’s-mouth might bark or bite me;
Convolvulus but blooms to die;
A wind-flower suggests a sigh;
Love-lies-bleeding makes me sad;
And poppy-juice would drive me mad:—
But give me holly, bold and jolly,
Honest, prickly, shining holly;
Pluck me holly leaf and berry
For the day when I make merry.
Christina Rossetti
CON TAL QUE TE DUERMAS
La rosa colorada
cogida ayer;
el fuego y la canela
que llaman clavel;
el pan horneado
de anís con miel,
y el pez de la redoma
que la hace arder:
todito tuyo
hijito de mujer,
con tal que quieras
dormirte de una vez.
La rosa, digo:
digo el clavel.
La fruta, digo,
y digo que la miel;
y el pez de luces
y más y más también,
¡con tal que duermas
hasta el amanecer!
Gabriela Mistral
DE ONTMOETING
Ik kwam op het voetpad hem tegen.
Het water droomde onverstoord.
Geen roos sprong wijder open,
mijn ziel sprong open, ontzet.
En een arme vrouw, zij heeft nu
haar gezicht vol tranen.
Hij droeg een luchtig lied mee
in zijn onverschillige mond
En toen hij mij zag, werd ernstig
ineens dat lied dat hij zong
Ik keek naar het pad, ik vond het
zo vreemd, als een pad uit een droom.
En in de diamanten ochtend
had ik mijn gezicht vol tranen.
Al zingende ging hij verder
en droeg mijn kijken mee …
Achter hem bleven de bloemen
niet blauw meer, niet opgericht.
Wat geeft het ! Mijn ziel bleef hangen
huiverend in de lucht.
Niemand heeft mij gewond en toch
heb ik mijn gezicht vol tranen.
Hij zat vannacht niet te waken
zoals ik hier, naast de lamp.
Hij weet van niets, mijn ellende
gaat niet als een priem door zijn borst.
Misschien dat soms door zijn dromen
de bittere geur van brem drijft,
omdat een arme vrouw hier heeft
haar gezicht vol tranen.
Ik ging alleen, zonder vrezen,
zonder schreien van honger en dorst.
Sinds hij mijn pad gekruist heeft,
heeft God mij in wonden gekleed.
In haar bed ligt mijn moeder te bidden
voor mij haar vertrouwvol gebed,
maar ik heb, misschien wel voor altijd,
mijn gezicht vol tranen.
Gabriela Mistral
Vertaling Gerard Wijdeveld
betekenisgeving & levenshorizon 