Sneeuw

Alsof het in jouw hoofd niet sneeuwt!
Alsof ook bij jou de herinnering
er niet als sneeuw uitziet, sneeuwend
omlaag valt op alles,
en alles vervormt.

Een gedachte aan ons
daalt over het vroeger zo zonnige landschap.
Die tweemaal zachtglooiende heuvel, ginds,
in de bocht, bij die palmen,
dat zijn onze personen.

Zij liggen daar goed op het strand.
Boeken van ijs, sigaretten van sneeuw,
twee overgebleven toeristen
in de verleiding van ijsland,
geblakerd in licht van kristal.

Zo vergeten wij ons
en vallen, wit en geluidloos,
over alles van eerdere tijden,
wij dwarrelen, zwevend en dansend,
over het wit van iets niet.

Cees Nooteboom

LEGEND OF THE SNOW

And then, the snow finally started to fall
After the wind and rain and sand

Stopping all the clocks in the town
The snow slowly accumulated
Upon the towers of ill will
Upon the ramparts of mistrust
Upon the ruts of wheels mired in black mud

Wrapped in a cocoon of snow
The town became legend
A grave of white pumice riddled with holes bored
By spirits the shape of glowworms . . .
(No matter how sick and worn
The old all become beautiful with death)

Where was reconciliation?
The town of mankind forgot its weight
And sent a precarious bloom
Atop a single trembling stalk
Where it continually unfolded, petal after white petal
(Like a deep and gentle wound
That becomes the stage for the divine)

Where was prayer?
After the wind and rain and sand
The snow finally began to fall
Blanketing white nights with white days
Without end

Chimako Tada

Trranslation: 2010, Jeffrey Angles

From: Forest of Eyes: Selected Poetry of Tada Chimako

NO SNOW FELL ON EDEN

NO SNOW FELL ON EDEN
as i remember it – there was no snow,
so no thaw or tao as you say

no snowmelt drooled down the brae;
no human footfall swelled into that of a yeti
baring what it shoulda kept hidden;

no yellow ice choked bogbean;
there were no sheepskulls
in the midden –

it was no allotment, eden –
they had a hothouse,
an orangery, a mumbling monkey;

there was no cabbage-patch
of rich, roseate heads;
there was no innuendo

no sea, no snow
There was nothing funny
about a steaming bing of new manure.

There was nothing funny at all.
Black was not so sooty. No fishboat revolved redly
on an eyepopping sea.

Eve never sat up late drinking and crying.
Adam knew no-one who was dying.
That was yet to come, In The Beginning.

2006, Jen Hadfield

LIED IV

Eis und Schnee.
Schwarzes Kleid.
Fluss und See.
Zum Tode bereit!

Komm Wind!
Schmerzen scheut:
Fröhliches Kind.
Zum Leben erneut!

Robert Wolfgang Schnell

POLICE CAR, POET, SNOW

one wintry day
in a swirl of mud and snow
a police car came screaming
along the street
insufferably arrogant
as usual
pushing and shoving
its way through traffic
the funny thing was that
no matter how smug it acted
it could not shake off
the coat of snow that covered it
and made it look identical
to every other car
all crawling like hearses
and that’s why it was upset
as it passed by
a poet who happened to be
trudging across the road
got splattered from head to toe
with mud thrown up by its filthy wheels
what he saw
made him suddenly felt like crying
associating what he had just witnessed
with the ambiguous connection
between this police car
of the state
and the idea that
poetry is like snow

Yi Sha

Translation: 2007, Simon Patton, Tao Naikan, Michael M. Day

RUM AND SNOW
I used to run barefoot on the deck,
sit on the mast all day behind a tattered flag
and follow the flight of the albatross.
I once crossed the straits where sharks were laughing,
terrified by the raging black-bearded Edward Teach.
The fifteen of us aboard sang “To the Coffin Islands.”
However,
Alexander Sergeevich,
I can’t recall how I drank my rum.
Did I cut it with water? With ice?

Wouldn’t snow do just as well?
As I leave this raucous old joint
cold snow flakes catch in my lashes
and I quickly sober up.
I can’t remember where, but long ago
I was astride a horse and thinking of a song
when I was suddenly lost in darkness.
Who was I then? –
Tell me, rum and snow, bring back
the names of people I was and was not.

Yukio Tsuji

Translation: 1998, William I. Elliott and Kazuo Kawamura

Lied vom Frieden

Wer trug die schwarze Rose an der Schläfe?
Vom Sinai die Tafeln sind zerschellt.
Wo ist der Mutter Hand, die ich gehalten,
Wo ist ein wenig Frieden in der Welt?

Und wo ist all der Schnee vom nächsten Jahre?
Wo ist der Samen, der im Sommer fällt,
Wo wachsen meines Kindes Wimperhaare,
Wo ist ein wenig Frieden in der Welt?

Wo sind die Spaten, die am Grab uns blinken,
Die Schlangen, wo, die in den Spaten beißen?
Wo ist die Milch, die einst die Kinder trinken,
Die Traube, die sie von der Rebe reißen?

Im Dornbusch stehn wir still wie viele Blinde,
Auf die der graue Tau der Schwermut fällt,
Und flüstern eine Frage in vier Winde:
Wo ist ein wenig Frieden in der Welt?

Günther Weisenborn • 1902-1969

A NEVE E O AMOR

Neste dia de calor ardente, estou esperando a neve.
Sempre estive à sua espera.
Quando menino, li Recordações da Casa dos Mortos
e vi a neve caindo na estepe siberiana
e no casaco roto de Fédor Dostoievski.
Amo a neve porque ela não separa o dia da noite
nem afasta o céu das aflições da terra.
Une o que está separado:
os passos dos homens condenados ao gelo escurecido
e os suspiros de amor que se perdem no ar.
É necessário ter um ouvido muito afiado
para ouvir a música da neve caindo, algo quase silencioso
como o roçar da asa de um anjo, caso os anjos existissem,
ou o estertor de um pássaro.
Não se deve esperar a neve como se espera o amor.
São coisas diferentes. Basta abrirmos os olhos para ver a neve
cair no campo desolado. E ela cai em nós, a neve branca e fria
que não queima como o fogo do amor.
Para ver o amor os nossos olhos não bastam,
nem os ouvidos, nem a boca, nem mesmo os nossos corações
que batem na escuridão com o mesmo rumor
da neve caindo nas estepes
e nos telhados das cabanas escuras
e no casaco roto de Fédor Dostoievski.
Para ver o amor, nada basta. E tanto o frio do inverno como o calor escaldante
o afastam de nós, de nossos braços abertos
e de nossos corações atormentados.
Fiel à minha infância, prefiro ver a neve
que une o céu e a terra, a noite e o dia,
a ser a presa indefesa do amor,
o amor que não é branco nem puro nem frio como a neve.

Lêdo Ivo

DE SNEEUW EN DE LIEFDE

Het is gloeiend heet vandaag en ik wacht op de sneeuw
Ik heb er altijd al op gewacht.
Als jongen las ik Aantekeningen uit het dodenhuis
en zag de sneeuw op de Siberische steppe
en op de gaten in de jas van Fiodor Dostojevski vallen.
Ik houd van sneeuw, ze scheidt de dag niet van de nacht
en houdt de hemel niet weg bij aardse smart.
Ze verenigt wat gescheiden is:
de stappen van tot donker ijs veroordeelde mannen
met de zuchten van liefde die in de lucht verloren gaan.
Je moet heel scherpe oren hebben
om de muziek van vallende sneeuw te kunnen horen, die is bijna even geluidloos
als het wrijven van een engelenvleugel, zo die al bestaat,
of het doodsgereutel van een vogel.
Op sneeuw moet je anders wachten als op liefde.
De één is niet de ander. Je hoeft je ogen maar open te doen om de sneeuw te zien vallen
op een verlaten veld. En ze valt op ons, de witte koude sneeuw
en brandt niet zoals het vuur van de liefde.
Als je de liefde wil zien heb je aan je ogen niet genoeg,
noch aan je oren of je mond, zelfs niet aan je hart
dat in de duisternis klopt met evenveel gerucht
als de sneeuw, wanneer die op de steppe valt
en op de dakpannen van de donkere hutjes
en op de gaten in de jas van Fiodor Dostojevski.
Als je de liefde wil zien, is niets genoeg. Zowel de winterse kou als de kokende hitte
halen hem bij ons weg, uit onze open armen
en onze gekwelde harten.
Trouw aan mijn jeugd zie ik liever dat sneeuw
hemel en aarde, dag en nacht verenigt,
dan dat ik argeloos prooi van de liefde word,
de liefde die niet wit is, niet zuiver en niet koud zoals de sneeuw.

Lêdo Ivo

Bashõ

1
Oude man tussen het riet achterdocht van de dichter.
Hij gaat op weg naar het Noorden hij maakt een boek met zijn ogen.
Hij schrijft zichzelf op het water hij is zijn meester verloren.
Liefde alleen in de dingen uit wolken en winden gesneden.
Dit is zijn roeping zijn vrienden bezoeken tot afscheid.
Schedels en lippen vergaren onder wuivende luchten.
Altijd de kus van het oog vertaald in de dwang van de woorden.
Zeventien het heilig getal waarin de verschijning bestemd wordt.
Het voorbije verteren bevriest zo versteend als een vlinder.
In een marmer getij de geslepen fossielen.
Hier kwam de dichter voorbij op zijn reis naar het Noorden.
Hier kwam de dichter voor altijd voorgoed voorbij.

2
Wij kennen de poëtische poëzie de gemene gevaren
Van maanziek en zangstem. Gebalsemde lucht is het,
Tenzij je er stenen van maakt die glanzen en pijn doen.
Jij, oude meester, sleep de stenen
Waar je een lijster mee dood gooit.
Jij sneed uit de wereld een beeld dat je naam draagt.
Zeventien stenen als pijlen een school doodse zangers.
Zie bij het water het spoor van de dichter
Op weg naar het binnenste sneeuwland. Zie hoe het water het uitwist
Hoe de man met de hoed het weer opschrijft
En water en voetstap bewaart, de vergane beweging steeds stilzet,
Zodat wat verdween er nog is als iets dat verdween.

3
Nergens in dit heelal heb ik een vaste woonplaats
Schreef hij op zijn hoed van cypressen. De dood nam zijn hoed af,
Dat hoort zo. De zin is gebleven.
Alleen in zijn gedichten kon hij wonen.
Nog even en je ziet de kersebloesems in Yoshino.
Zet je sandalen maar onder de boom, leg je penselen te rusten.
Berg je stok in je hoed, vervaardig het water in regels.
Het licht is van jou, de nacht ook.
Nog even, cypressehoed, en ook jij zult ze zien,
De sneeuw van Yoshino, de ijsmuts van Sado,
Het eiland dat scheepgaat naar Sorën over grafstenen golven.

4
De dichter is een gemaal door hem wordt het landschap van woorden.
Toch denkt hij net als jij en zien zijn ogen hetzelfde.
De zon die verongelukt in de bek van het paard.
De buitenste tempel van Ise het strand van Narumi.
Hij vaart in het zeil van de rouw hij koerst naar zijn opdracht.
Zijn kaken malen de bloemen tot de voeten van verzen.
De boekhouding van het heelal zoals het zich dagelijks voordoet.
In het Noorden kent hij zichzelf een hoop oude kleren.
Als hij is waar hij nooit meer zal zijn lees jij zijn gedichten:
Hij schilde komkommers en appels hij schildert zijn leven
Ook ik ben verleid door de wind die de wolken laat drijven.

Cees Nooteboom

SNOW QUEEN

I’d melt in your houses.
I hide in blue shadows –
appearing only at night:

a bride in a glittering veil,
pale and shining
as if lit from inside.

You offer me a snowman:
a frozen dummy
with eyes of coal.

But I want a husband
with a heart in my bed,
who’ll lie with me

where the snow’s blown
layer on layer like petals,
drifting to sleep in a heat

like hot sand, like ashes,
the water in his blood
turning to crystals of ice.

2012, Vicki Feaver

From: Like a Fiend Hid in a Cloud

Snow Tiger

Ghost sun half
hidden, where did you go?

There’s always a mother
of some other creature
born to fight for her young.

But crawl out of your hide,
walk upright like a man,
& you may ask if hunger is the only passion
as you again lose yourself
in a white field’s point of view.

In this glacial quiet
nothing moves except–
then a flash of eyes & nerves.

If cornered in your head by cries from a cave
in another season, you can’t forget
in this landscape a pretty horse
translates into a man holding a gun.

2012, Yusef Komunyakaa

An die deutschen Soldaten im Osten
1941

1
Brüder, wenn ich bei euch wäre,
Auf den östlichen Schneefeldern einer von euch wäre,
Einer von euch Tausenden zwischen den Eisenkärren,
Würde ich sagen, wie ihr sagt: Sicher
Muß da ein Weg nach Haus sein.

Aber, Brüder, liebe Brüder,
Unter dem Stahlhelm, unter der Hirnschale
Würde ich wissen, was ihr wißt: Da
Ist kein Weg nach Hause mehr.

Auf der Landkarte im Schulatlas
Ist der Weg nach Smolensk nicht größer
Als der kleine Finger des Führers, aber
Auf den Schneefeldern ist er weiter,
Sehr weit, zu weit.

Der Schnee hält nicht ewig, nur bis zum Frühjahr.
Aber auch der Mensch hält nicht ewig. Bis zum Frühjahr
Hält er nicht.

Also muß ich sterben, das weiß ich.
Im Rock des Räubers muß ich sterben,
Sterben im Hemd des Mordbrenners.

Als einer der vielen, als einer der Tausende,
Gejagt als Räuber, erschlagen als Mordbrenner.

2
Brüder, wenn ich bei euch wäre,
Mit euch trottete über die Eiswüsten,
Würde ich fragen, wie ihr fragt: Warum
Bin ich hierhergekommen, von wo
Kein Weg mehr nach Haus führt?

Warum habe ich den Rock des Räubers angezogen?
Warum habe ich das Hemd des Mordbrenners angezogen?
Das war doch nicht aus Hunger,
Das war doch aus Mordlust nicht.

Nur weil ich ein Knecht war
Und es mir geheißen wurd,
Bin ich ausgezogen zu morden und zu brennen.
Und muß jetzt gejagt werden,
Und muß jetzt erschlagen werden.

3
Weil ich eingebrochen bin
In das friedliche Land der Bauern und Arbeiter,
Der großen Ordnung, des unaufhörlichen Aufbaus,
Niedertrampelnd und niederfahrend Saat und Gehöfte,
Auszurauben die Werkstätten, die Mühlen und Dammbauten,
Abzubrechen den Unterricht der tausend Schulen,
Aufzustören die Sitzungen der unermüdlichen Räte:

Darum muß ich jetzt sterben wie eine Ratte,
Die der Bauer ertappt hat.

4
Dass von mir gereinigt werde
Das Gesicht der Erde,
Von mir Aussatz! Daß ein Exempel statuiert werde
An mir für alle Zeiten, wie verfahren werden soll
Mit Räubern und Mordbrennern
Und den Knechten von Räubern und Mordbrennern.

5
Dass die Mütter sagen, sie haben keine Kinder.
dass die Kinder sagen, sie haben keine Väter.
Dass da Erdhügel sind, die keine Auskünfte geben.

6
Und ich werd nicht mehr sehen
Das Land aus dem ich gekommen bin,
Nicht die bayrischen Wälder, noch das Gebirge im Süden,
Nicht das Meer, nicht die märkische Heide, die Föhre nicht,
Noch die Weinhügel am Fluß im Frankenland.
Nicht in den grauen Frühe, nicht am Mittag,
Und nicht, wenn der Abend herabsteigt.

Noch die Städten, und die Stadt, wo ich geboren bin.
Nicht die Werkbänke, und auch die Stube nicht mehr,
Und den Stuhl nicht

All das werde ich nie mehr sehen.
Und keiner, der mit mir ging,
Wird das Alls noch einmal sehen,
Und ich nicht und du nicht
Werden die Stimme der Frauen und Mütter hören,
Oder den Wind über dem Schornstein der Heimat,
Oder den fröhlichen Lärm der Stadt, oder den bitteren.

7
Sondern ich werde sterben in der Mitte der Jahre,
Ungeliebt, unvermißt,
Eines Kriegsgeräts törichter Fahrer.

Unbelehrt, außer durch die letzte Stunde,
Unerprobt, außer beim Morden.
Nicht vermißt, außer von den Schlächtern.

Und ich werde unter der Erde liegen,
Die ich zerstört habe,
Ein Schädling, um den es nicht schad ist.
Ein Aufatmen wird an meiner Grube sein.

Denn was wird da eingescharrt?
Ein Zentner Fleisch in einem Tank, das bald faul wurde.
Was kommt da weg?
Ein dürrer Strauch, der erfroren ist,
Ein Dreck, der weggeschaufelt wurde,
Ein Gestank, den der Wind wegwehte.

8
Brüder, wenn ich jetzt bei euch wäre
Auf dem Weg zurück nach Smolensk,
Von Smolensk zurück nach nirgendwohin,

Würde ich fühlen, was ihr fühlt: immer schon
Habe ich es gewußt unter dem Stahlhelm, unter der Hirnschale,
Daß schlecht nicht gut ist,
Daß zwei mal zwei vier ist,
Und daß sterben wird, wer mit ihm ging,
Dem blutigen Brüllenden,
Dem blutigen Dummkopf

Der nicht wußte, daß der Weg nach Moskau lang ist,
Sehr lang, zu lang.
Daß der Wind in den östlichen Ländern kalt ist,
Sehr kalt, zu kalt.
Daß die Bauern und Arbeiter des neuen Staates
Ihre Erde und ihre Städte verteidigen würden,
So daß wir alle vertilgt werden.

9
Vor den Wäldern, hinter den Kanonen,
In den Straßen und in den Häusern,
Unter den Tanks, am Straßenrand,
Durch die Männer durch die Weiber durch die Kinder,
In der Kälte in der Nacht im Hunger.

Daß wir alle vertilgt werden
Heute oder morgen oder am nächsten Tag,
Ich und du und der General, alles,
Was hier gekommen ist, zu verwüsten,
Was von Menschenhand errichtet wurde.

10
Weil es eine solche Mühe ist, die Erde zu bebauen.
Weil es soviel Schweiß kostet, ein Haus aufzustellen,
Die Balken zu fällen, den Plan zu zeichnen,
Die Mauer aufzuschichten, das Dach zu decken.
Weil es so müde machte, weil die Hoffnung so groß war.

11
Tausend Jahre war da nur ein Gelächter,
Wenn die Werke von Menschenhand angetastet wurden.
Aber jetzt wird es sich herumsprechen auf allen Kontinenten:
Der Fuß, der die Felder der neuen Traktorenfahrer zertrat,
Ist verdorrt.
Die Hand, die sich gegen die Werke der neuen Städtebauer erhob,
Ist abgehauen.

Berthold Brecht

Snow White and Rose Green

Once upon a time there were two sisters and one got married and one didn’t. Or, once upon a time there were two piglets and one went to market and one didn’t, or, one was straight and one wasn’t. The point is, whatever they did or failed to do, they were a great disappointment to their poor mother. Luckily for them, the two sisters loved one another. When they saw that their mother was growing more and more unhappy, they proposed to her that she cut them in half and out of the two good halves make one splendid one. Their mother refused in high indignation, but she was so wretched that the dutiful daughters went to a surgeon. The surgeon obligingly sawed them in half, then interchanged halves and stuck them together. But there were still two of them. This was a problem. So they went back home and said to their mother, “Now choose the good one.” But their mother was furious that they had even thought of such a scheme. “You did it to mock me,” she told them angrily. “You are both bad children.” When the two sisters heard her say this, the Good One wept, but the Bad One smirked.

Suniti Namjoshi

From: From the Bedside Book of Nightmares

LA NIEVE, LA ELECTRICIDAD
La ropa tendida
y esas nubes.

Hay un perro nuevo,
me sigue a todas partes
aquí está debajo de la mesa,
cuando llueve con truenos
se clava al piso y no lo mueve nadie.

La casa está igual
menos la cocina,
la ampliamos botando la pared de atrás.
Ahora es más moderna,
tiene mostrador de granito
como en las revistas que mandaste,
cuando mandabas cosas.

Pusimos piedras blancas en el jardín,
hacen camino hasta la puerta.
Antes de llover
o cuando ya casi oscureció
entra el olor de la albahaca.
Eso tampoco ha cambiado,
todos los días
de todos los años,
esté quién esté,
ese aroma entra apenas
a la parte de la casa
que da al jardín
como siguiendo el camino de piedras.
Entra la albahaca
luego llueve
u oscurece.

Tenemos la misma tele
aunque parezca mentira.
Anoche, por cierto,
mientras pensaba en otra cosa
en un programa pasaban
la imagen de unas torres enormes
clavadas en campos verdes
para sacar electricidad del viento.
Todas en fila, formadas,
las hélices enormes y lentas
giraban a destiempo,
perdían la sincronización.

Entonces dejé la otra cosa
y pensé en eso
un buen rato:
cómo sería ir ahí,
el silencio mecánico talvez
al pie de una torre.
Luego me quedé dormida.

Afuera pasan las nubes
en formación,
las piedras del cielo parecen,
piedras rodantes.

Va a llover
y tengo ropa tendida.
Los truenos son el sonido
de la electricidad.
Te dejo esa frase de revista
mientras el perro tiembla,
atornillado al piso.

Puede ser tu lugar
donde están esas torres,
no entendí mucho
era el canal alemán o el francés,
a mí me suenan igual.
Unas praderas extensas,
parches verdes
de gramíneas diferentes
como corrientes de agua
o manchas de diesel
que se juntan
sin mezclarse.

Cómo será tu casa,
la ruta que lleva a la puerta,
la ropa secándose en un balcón.
En la tele veo programas de lugares y viajes
como el de anoche
o uno con gente rodeada de blanco
hundida hasta las rodillas.
Luego el mismo lugar sin gente,
sin otro sonido que el tic tac interno,
el que no viene del televisor.

Daban ganas de estar ahí.
La nieve en la tele,
detrás de la electricidad,
me pregunto cosas,
tu lugar, qué pensarás
antes de que llueva
o anochezca,
cosas así pienso
hasta que me duermo.

Me sigue el perro
pero se queda afuera,
al pie de la puerta.
No entra a este sueño
como de aspas gigantes
en cámara lenta,
la nieve al otro lado
de la electricidad.

Huele a albahaca,
es de noche
o va a llover.

Cuánto pesarán,
me pregunto,
sacando la mano
por el balcón de tu casa,
los copos,
los copos de nieve,
cuánto duran en la mano.

2011, Luis Chaves

From: Monumentos ecuestres

SNEEUW, ELEKTRICITEIT
De kleren aan de lijn
en dan die wolken.

Er is een nieuwe hond,
hij volgt me overal
hier ligt hij onder de tafel,
als het regent en onweert
klauwt hij zich vast aan de vloer en niemand die hem in beweging krijgt.

Het huis is nog hetzelfde
behalve de keuken,
die hebben we uitgebreid door de achtermuur te slopen.
Hij is nu moderner,
met een granieten aanrecht
zoals in de tijdschriften die jij stuurde,
toen je nog dingen stuurde.

We legden witte stenen in de tuin,
ze vormen een pad naar de deur.
Voordat het gaat regenen
of als het bijna donker is
komt de geur van de basilicum naar binnen.
Dat is ook niet veranderd,
op alle dagen
van alle jaren,
wie er ook maar thuis is,
komt die geur binnen
in dat deel van het huis
dat aan de tuin grenst
alsof hij het stenen pad volgt.
De basilicum komt binnen
en daarna gaat het regenen
of wordt het donker.

Het is niet te geloven
maar we hebben nog dezelfde tv.
Trouwens, gisteravond,
terwijl ik aan andere dingen zat te denken
werden in een programma
beelden vertoond van een stel enorme torens,
vastgeklauwd in groene velden,
die elektriciteit uit de wind halen.
Allemaal keurig op een rij,
hun enorme, trage wieken
draaiden ongelijkmatig,
waren hun synchronisatie kwijt.

Toen vergat ik die andere dingen
en dacht een hele tijd
aan het volgende:
hoe zou het zijn om ernaartoe te gaan,
de mechanische stilte misschien
aan de voet van een toren.
Toen viel ik in slaap.

Buiten drijven de wolken voorbij
keurig op een rij,
net de stenen van de hemel,
rollende stenen.

Het gaat regenen
en ik heb was aan de lijn.
Donderslagen zijn het geluid
van de elektriciteit.
Die tijdschriftregel is voor jou
terwijl de hond trilt,
vastgeschroefd aan de vloer.

Misschien is het jouw plaats
waar die torens staan,
ik begreep er niet veel van
het was op de Duitse of de Franse tv,
mij klinkt het allemaal hetzelfde in de oren.
Uitgestrekte weilanden,
groene plakken
van allerlei soorten gras
als waterstromen
of dieselvlekken
die bijeenkomen
zonder zich te mengen.

Hoe zou jouw huis zijn,
de route die naar je deur leidt,
de kleren die op een balkon te drogen hangen.
Op tv zie ik programma´s over plaatsen en reizen
zoals dat van gisteravond
of een over mensen in een witte wereld
tot hun knieën weggezakt.
Daarna dezelfde plaats zonder mensen,
met als enige geluid het innerlijke tik-tak,
dat niet uit de tv komt.

Ik kreeg zin om daarginds te zijn.
De sneeuw op de tv,
achter de elektriciteit,
ik vraag me van alles af,
jouw plaats, wat je zou denken
voordat het gaat regenen
of avond wordt,
aan zulke dingen denk ik
tot ik in slaap val.

De hond volgt me
maar hij blijft buiten,
vlak voor de deur.
Hij komt niet binnen in deze droom
over reusachtige wieken,
als een opname in slow motion,
de sneeuw aan de andere kant
van de elektriciteit.

Het ruikt naar basilicum,
het is avond
of het gaat regenen.

Hoeveel zouden ze wegen,
vraag ik me af,
terwijl ik mijn hand
buiten het balkon van jouw huis steek,
die vlokken,
die sneeuwvlokken,
hoe lang zouden ze in je hand blijven bestaan?

Luis Chaves

SNEEUWBLIND

Verwikkeld in een sneeuwbui op het strand

vind ik mij bevangen in de wachtkamer van de hel,
verast tot een amalgaam van afgrijzing en verlangen,

hoor hoe vreedzaam de zee rond mij hangt,

alsof ze geen weet heeft van de monsters
die in haar doodbedaarde gebaren het licht bedillen.

Kon ik maar grijnslachend gillen: één twee drie los!

2007, Mark van Tongele

From: Met de plezierboot mee

VILLE-PERCE-NEIGE
J’ai voulu
Penser des villes perce-neige,
Des villes percées-de-neige
Pour tes doigts.
J’ai voulu penser
Des villes blanches, des villes de neige,
Pour ces quelques tiges – en givre – sur tes doigts
Au lieu des sourires qui restent clos.

J’ai voulu
Penser des aurores blanches, prisonnières des neiges.
Sans cure.

Et des pluies, des pluies, des pluies,
Lentes, sans prévenance, trempées d’or,
Pluies de neige
Comme tes rôles, tes visages sans faille, appris par cœur
te quittent, te trahissent, te défont chaque jour dans le silence terrible des salles, sans épilogue.
– J’ai voulu ne rien dire.

J’ai voulu penser des villes prisonnières
De ces quelques mots brodés de neiges, qui s’égarent.
J’ai voulu me taire,
me tenir ici – être loin,
dans le corps d’étés suspendus,
– pour tes étés qui m’inhabitent.

J’ai voulu penser des aurores blanches, leur cœur – rouge – de neige,
J’ai voulu penser ta fureur – blanche – sur les sauterelles des ciels qui se déchirent, des ciels qui se quittent, se vident.

Et des pluies, des pluies, des pluies rouges
de neige
Comme les villes se brodent et se débrodent, s’élèvent s’effondrent,
Les villes blanches, les villes flottantes, les villes profondes, les villes qui n’existent pas
au pied des tours hautes et rouges de tes rages d’orage qui sentent la groseille.
J’ai voulu plonger mes doigts ; ne rien retenir.

J’ai voulu penser des lunes
Des lunes blessées, des lunes percées, des lunes-perce-neige,
des lunes de sang
Pour tes nuits qui quittent les visages, les mains et les terres, pour tes nuits désertes et ocres.
J’ai voulu croire aux soleils d’encre pour couronner tes fuites.
J’ai voulu boire les soleils; être froid, en veille.
J’ai voulu cracher les lunes: brûler froid.

J’ai voulu ensorceler
les jardins aux joies ocres et sans refuge,
les jardins suspendus de tes joies et
accrocher des oiseaux – oiseaux d’argent – et des lunes taillés d’or aux branches des sommeils pourpres.

J’ai voulu penser les salles,
Les salles endormies sur les sauterelles d’or, les salles où tes pas se réveillent,
Etre là; me tenir loin.
Regarder, ne rien voir.
Ecouter; ne rien entendre.
Plonger mes doigts; détremper.
Toucher; ne rien retenir
de tes chants qui chancellent, s’enlisent
dans les tours hautes et rouges d’orage.

Prier aux aubes blanches, aux aubes prisonnières, aux aubes de neige
Pour les oiseaux de ta rage.
J’ai voulu être là; ne rien habiter.
J’ai voulu ne pas t’habiter.
Vider les grappes du froid, les rochers d’astres, dans les corps qui crissent de tes mots
Ecouter, ne rien entendre.
Regarder, ne rien voir
Etre là, être loin.

J’ai voulu penser des villes blanches, des villes profondes, des villes prisonnières,
J’ai voulu penser des villes-perce-neige, des villes-percées-de-neige, des villes de veilles sans refuge,
J’ai voulu
Etre là ; ne rien habiter
sourire aux sourires qu’on t’offrirait un jour.

Chouchanik Thamrazian

From: Encres Vives

SNEEUW DOORBORENDE STAD

Ik wilde
Sneeuw doorborende steden denken,
Door sneeuw doorboorde steden
Voor je vingers.
Witte steden
Wilde ik denken, steden van sneeuw,
Om die paar stelen – berijpt – op je vingers
In plaats van de glimlach die gesloten blijft.

Ik wilde
Witte morgens denken, gevangenen van de sneeuw.
Onaangedaan.

En regens, regens, regens,
Trage, onvoorkomende, gouddoordrenkte
Regens van sneeuw
Zoals je rollen, je naadloze, ingestudeerde gezichten
je verlaten, je verraden, je dagelijks ontrafelen in de
schrikwekkende stilte van de zalen, zonder besluit.
– Ik wilde: niets zeggen.

Ik wilde steden denken die de gevangenen zijn
van die paar uit sneeuw geborduurde woorden
[verdwalend.
Ik wilde zwijgen,
hier blijven – ver weg zijn,
in het lichaam van de hangende zomers,
– om jouw zomers die me onbewonen.

Ik wilde witte morgens denken, hun hart – rood – van sneeuw,
Ik wilde je woede denken – wit – op de sprinkhanen van de luchten die zich verscheuren, die zich verlaten, zich ledigen.

En regens, regens, rode regens
van sneeuw
Zoals de steden zich borduren en deborduren, verrijzen instorten,
de witte steden, de drijvende steden, de diepe steden, de steden die
niet bestaan,
aan de voet van de hoge en rode torens van je woedende onweersbuien die naar aalbessen geuren.
Ik wilde mijn vingers dompelen; niets houden.

Ik wilde manen denken,
Verwonde manen, doorboorde manen, sneeuw doorborende manen,
manen van bloed
Voor je nachten die de gezichten, de handen en de gronden verlaten,
[voor je verlaten, okeren nachten.
Ik wilde geloven in de zonnen van inkt om je ontsnappingen te bekronen.
Ik wilde de zonnen drinken; koud zijn, wakker.
Ik wilde de manen spuwen: koud branden.

Ik wilde ze betoveren,
    de tuinen met okeren vreugden en zonder toevlucht,
    de hangende tuinen van je vreugden en
    vogels aanbrengen – zilveren vogels – en uit goud gesneden manen
    in de takken van de purperen dromen.

    Ik wilde de zalen denken,
    De ingeslapen zalen op de gouden sprinkhanen, de zalen waar je
    stappen ontwaken,
    Er zijn; me verre houden.
    Kijken, niets zien.
    Luisteren; niets horen.
    Mijn vingers dompelen; ontdopen.
    Aanraken; niets houden
    van je wankelende, wegzinkende zangen
                           in de hoge en rode torens van het onweer.

    Tot de witte morgens bidden, tot de gevangen dageraden, de morgens
    van sneeuw
Voor de vogels van je woede.
Ik wilde er zijn; niets bewonen.
Ik wilde: je niet bewonen.
Ledigen de druiven van de kou, de rotsen van sterren, in de lichamen die knisteren van je woorden
      – Luisteren, niets horen.
      – Kijken, niets zien
– Er zijn, ver zijn.

Ik wilde witte steden denken, diepe steden, gevangen steden,
Ik wilde sneeuw doorborende steden denken, sneeuw-doorboorde steden, steden van wakes zonder toevlucht,
Ik wilde
Er zijn; niets bewonen,
glimlachen om de glimlach die ze je ooit zullen schenken.

Chouchanik Thamrazian

Vertaling: 2007, Maarten Elzinga

Een ‘perce-neige’ is een sneeuwklokje. Helaas hebben klokjes hier niets te zoeken; het gaat om het werkwoord ‘percer’: doorboren.

ELEGIE V

Ach, die an der Schulter mir lehnt
wie ein Teil des eigenen Leibes
und an mich gekettet
mit allen Gewittern der Seele –
ach, sie ist traurig.
Beweint mit mir den vergangenen Sommer.
Die letzten Blüten des Herbstes,
die fast verfrorenen,
unsere Tränen netzen sie:
ihr erloschenes Leben zurückzurufen.

Sie lehnt an der Schulter mir noch,
wie ein Teil des eigenen Leibes,
solange dieser Herbst wärt.
Die kalten Winde des Winters aber…
Weiß einer schon
wohin sie uns wehen und wie weit
und ob der Schnee uns die Augen verklebt??

Den ersten Gesang eines Vogels
hören wir vielleicht wieder,
wenn er auf unserm Grab singt.
Nur einmal
wird uns ein voller Sommer geschenkt!

Robert Wolfgang Schnell

Snowflake

My mother kept a snowflake
in the freezer all winter.
Each time she opened the door
of the refrigerator
she would make a sound
like a Burmese kitten
being surprised by itself.
When I asked how she could tell
her snowflake from so many
crystals of ice, her smile
revealed the sapphires she’d had set
into her front teeth, and she said
‘Mine has worn an intricate
indentation as though
hot lace had passed
between the peas and ice cream.’
I settled for that, as I knew how hard
she had to work to keep level.
At dinner I would pretend
to be a good son, and her smile
enameled the table
with points of dark blue light.

2013, Anthony Lawrence

From: Singal Flare

SPRING SNOW

A kind of counter-
blossoming, diversionary,

doomed, and like
the needle with its drop

of blood a little
too transparently in

love with doom, takes
issue with the season: Not

(the serviceberry bright
with explanation) not

(the redbud unspooling
its silks) I know I’ve read

the book but not (the lilac,
the larch) quite yet, I still

have one more card to
play. Behold

a six-hour wonder: six
new inches bedecking the

railing, the bench, the top
of the circular table like

a risen cake. The saplings
made (who little thought

what beauty weighs) to bow
before their elders.

The moment bears more
than the usual signs of its own

demise, but isn’t that
the bravery? Built

on nothing but the self-
same knots of air

and ice. Already
the lip of it riddled

with flaws, a sort
of vascular lesion that

betokens—what? betokens
the gathering return

to elementals. (She
was frightened

for a minute, who had
planned to be so calm.)

A dripline scoring
the edge of the walk.

The cotton batting blown
against the screen begun

to pill and molt. (Who
clothed them out of

mercy in the skins
of beasts.) And even

as the last of the
lightness continues

to fall, the seepage
underneath has gained

momentum. (So that
there must have been a

death before
the death we call the

first or what became
of them, the ones

whose skins were taken.)
Now the more-

of-casting-backward-than-of-
forward part, which must

have happened while I wasn’t
looking or was looking

at the skinning knives. I think
I’ll call this mercy too.

2006, Linda Gregerson

From: Poetry, Vol 189, No. 2, November

Verjaardag

1

Naakt op de rots is zij voor hem een raadsel
zoals de schil op het bord de vrucht is en toch niet,
zoals hij blijft kijken en haar toch niet ziet,
twee onbekenden die elkaar goed kenden,
verrieden, roofden, troostten en verrieden.

Want wast de zee de rotsen?
Of wassen de rotsen de zee?

2

Zij is een huls van vlees die stilligt op een steen,
een vlinder met een vlinder om zich heen,
en hij is iets dat wegdrijft en weer terugkeert,
liegt, breekt en streelt, liegt, wegdrijft en weer terugkeert.

Open als een schelp,
dicht als een steen.

3

Zij herkennen elkaar op de foto’s
twee toeristen met rugzak en zonnebrillen
rondtrekkend in elkanders leven:
Dracula de beminde met zijn maagdelijke non.

Maar niemand stierf aan de tanden.
En niemand stierf aan het licht.

4

Zo vergaat weer een zomer in het huis van de stilte.
Hitte, stenen en sterren boetseren hun gedachten.
Ze berekenen het seizoen, de vrienden, de kansen,
en praten over gedichten en geld.

In de verte slaapt de zee aan zijn ketting
en past op het huis.

5

Nu, meer dan ooit, tellen de uren:
de mot vliegt verblind uit de schaduw,
de hagedis wacht tegen de muur,
de slak eet de plant, de spin eet de vlieg,
de mieren de kever,
de uil zit versteend in zijn sneeuwwitte masker
en iedereen wacht,
iedereen eet en wacht, iedereen wacht
tot de avond voorbijgaat als een leven
en de nacht als een dood

tot het leven voorbijgaat als een avond
en de dood er op volgt als een nacht.

Cees Nooteboom

Uit: Vuurtijd, Ijstijd, De Arbeiderspers, Amsterdam, 1984

LA GRANDE NEIGE

Première neige tôt ce matin. L’ocre, le vert
Se réfugient sous les arbres.

Seconde, vers midi. Ne demeure
De la couleur
Que les aiguilles de pins
Qui tombent elles aussi plus dru parfois que la neige.

Puis, vers le soir,
Le fléau de la lumière s’immobilise.
Les ombres et les rêves ont même poids.

Un peu de vent
Écrit du bout du pied un mot hors du monde.

1988, Yves Bonnefoy

From: Début et fin de la neige

DE GROTE SNEEUW
Eerste sneeuw vroeg in de morgen. Oker en groen
Gaan schuilen onder de bomen.

Tweede, omstreeks twaalf. Er blijft
Van de kleur
Enkel de dennennaalden over
Die evengoed vallen, dichter soms dan de sneeuw.

Dan, tegen de avond,
Valt de lichtevenaar stil.
Schaduwen en dromen wegen evenveel.

Een vleugje wind
Schrijft met de punt van zijn voet een woord buiten de wereld.

Yves Bonnefoy

Vertaling: 2007, Jan H. Mysjkin

Der Nibelunge Not

Zu Blöcken, schwarzen und roten,
geschichtet, und Schnee darauf:
Verfallend, verfaulend, die Toten,
hier liegen sie zuhauf,
ein ungeheures Verwesen,
von Krähen überschrien;
die ihr Fleisch wähnten auserlesen,
mit dem Schnee nun schmelzen sie hin.

Wo liegen ihre Lande?
Ihre Lande sind fern.
Was war es, das sie sandte?
Sie folgten ihrem Herrn,
dem Fürsten, der führte, verschworen
ward ihnen Lehn und Lohn:
Zu Worms am Rheine geboren
und verwest am Don.

Hinter ihnen: Die Brücken zerschlagen,
getilgt das Grün aus der Flur,
Galgen und Kreuze, die ragen,
zeichnen ihre Spur,
verweht im Wind sind die Worte
von Ehre, Treue, Ruhm.
Was blieb? Um den Hort ihre Morde,
ihr Heldentum.

Ach Worte, Worte, geheuchelt,
alle Lager der Lüge erschöpft;
doch die Taten: Den Freund gemeuchel
des Gastgebers Kindlein geköpft,
denen, die mit ihnen wachten,
in den Rücken gehauen den Stahl -:
So begannen sie ihr Schlachten
im Namen von Kreuz und Walhall.

Wie ein Brand in das Land eingedrun
nun, in Nässen, zergehen sie,
die Täter, die Nibelungen,
die Töterdynastie
der Helden lobebaeren:
Getilgt und ausgebucht!
Aus den Mythen, aus den Mären,
die Mörder seien verflucht.

Die versehrte Flur grünt wieder,
was zerklafft war, schließt sich san
die Ufer hoch duftet Flieder,
das Blut ist weggedampft.
Die Völker atmen und bleiben,
die Mörder löscht der Tod.
Nur als Fluch durch die Zeiten zu
Das ist der Nibelunge Not.

Franz Fühmann • 1922-1984 • DDR

THE SNOW DOME

First sun, then snow . . . my father floats up the lane
in white jeans, a white rose in his claw.
He cuts a Lear-like figure, drifting alone
through the sun and snow.

‘Wherever your mother goes, I follow,’
he mutters, brushing the icing from her stone,
its doorstep to a colder house. It snows

and shines about our ornamental scene.
We can’t see for the petals of the rose.
He says she kissed his bald head in the lane,
first with sun, then snow.

2005, Paul Henry

From: Planet magazine

The Snow Gets It
The snow gets it, last place to go.
Colour on it, just so you know.

Nothing doing, reflection all.
Something owing, light to crawl.

End of the earth, beginning the same.
Always a – , never a name.

The snow gets it, last place to go.
Colour on it, just so you know.

2007, Richard Price

SNEEUW WERVELT OVER DE ROZEN OP HET BINNENPLEIN

Sneeuw wervelt over de rozen op het binnenplein.
Ik heb laarzen noch sjaal bij me, ik blader
in boeken, weet niet wat te doen met al dat licht!
U zou de kleuren niet goedvinden.
Te opvallend, Andrei Arsenjevitsj, te
veel, van alles te veel!
U verving de vleugels door een luchtballon, een onbeholpen
creatie, met lappen en touw in elkaar geflanst, ik weet het nog goed.
Vroeger had ik veel, maar herinnerde het me niet. Wat is het moeilijk
om bij je onderwerp te blijven. Wat is dat moeilijk.
Ik kom hier graag op terug. Ik kom graag terug op het principe
van de vleugels. Het blijft een feit: de kou
conserveerde de rozentuin vannacht. ‘De Zone is de Zone. Ze is het leven zelf,
waarin de mens te gronde gaat of zich handhaaft. En of een mens kan volharden,
is afhankelijk van zijn gevoel van eigenwaarde’ Een haas
huppelde hier bijna de vestibule van de Stichting binnen,
gespikkeld tegen de sneeuw; op de kalender van de haas is het gewoon oktober.
U lijkt me een vrij lastig karakter te hebben,
en het is best mogelijk dat niets hiervan U interesseert.
Anderzijds klaagt U zelf ook vaak.
Ik schrijf U omdat U dood bent en omdat ik dit voorjaar
in Benidorm ontwaakte in mijn hotel aan de straatkant bij verrukkelijk,
luid gekwetter. Je hoeft niet continu excuus te vragen, je hoeft
niet continu te danken, je moet wel danken. Het Mälarmeer als
lood in de diepte. De rest is wit en rood.

Tua Forsström

Vertaling: 2009, Lisette Keustermans en Miriam Van hee

Rollende stenen

Hij begon zijn leven in de zomer,
gedachten en herinneringen.
Al bij het tuinhek kwam hij een echtpaar tegen
met een hoed en een zeis.

Dromen, rollende stenen onder zijn voeten.

Op zijn verterende schommel
wacht hij op de nacht
dat het in de zomer zal sneeuwen

en dan sneeuwt het.
Voor de zwarte zon ontbinden de zachtblauwe wolken,
de vaders verlaten hun huizen
op jacht naar een zoon
de moeders vermoorden hun dochters
en likken de as uit het vuur
dat hoger en hoger moet branden.

Zo winters was het nog nooit
weten de wijzen.
De wezels en marters bevriezen in het veld,
de meidoorn bloeit,
de smeltende schepen weven hun zeilen
langs hoog gaande rozen.

Hoe kan hij het ooit vergeten,
de onweerstaanbare wellust van het koren
waarin de zeis kermt en tekeergaat
tussen de bevroren handen
van de man met de hoed
en de vrouw zonder ogen?

De liefde is de dood, de kou
is de zomer, alleen hij
is zichzelf.

Cees Nooteboom

The Snowy Owl

Over the heads of the firing squad
flew a snowy owl, who oohooed twice
just before they pulled their triggers
and as the woman slumped on her ropes,
blood splattering her white dress,
the owl landed on her shoulder,
oohooed again, and swivelled its big-
eyed gaze over all the uniformed men,
one of whom raised his rifle
but the captain knocked it away
while the owl pecked at some blood
on the woman’s breast, smearing
its own breast feathers, then glared,
it seemed, at the transfixed men,
before swooping off, barely missing
the head of one, making them all
turn to watch it glide away, and hear
one more oohoo echo through the sky.

2007, Matthew Sweeney
From: Black Moon

DE SNEEUWUIL

vloog een sneeuwuil, die tweemaal oehoe
riep, net voordat ze de trekker overhaalden;
en toen de vrouw in haar boeien neerzeeg
en bloed haar witte jurk bespatte,
streek de uil op haar linkerschouder,
oehoede nog eens en liet zijn groot-
ogige blik langs de soldaten dwalen.
Een van hen richtte zijn geweer,
maar de commandant sloeg het weg
terwijl de uil een beetje bloed
van de borst van de vrouw oppikte,
het op zijn eigen borstveren wreef,
nog even, zo leek het, naar de perplexe
mannen loerde en toen opvloog, rakelings
langs een hoofd scherend, zodat ze zich allemaal
omdraaiden om zijn glijvlucht te volgen
en nog één oehoe in de verte hoorden schallen.

Matthew Sweeney

Vertaling: 2009, Maarten Elzinga

Fluch des Krieges

Im Schnee des Tien-schan grast das dürre Roß.
Drei Heere sanken vor dem wilden Troß.

Die gelbe Wüste liegt von weißen Knochen voll.
Der Pferde Schrei wie schrille Flöte scholl.

Es schlingen Eingeweide sich von Baum zu Baum in Schnüren,
Die Raben krächzend auf die Zweige führen.

Soldaten liegen tot auf des Palastes Stufen.
Es mag der tote General die Toten rufen.

So sei verflucht der Krieg! Verflucht das Werk der Waffen!
Es hat der Weise nichts mit ihrem Wahn zu schaffen.

Er wird die Waffe nur als letzte Rettung schwingen,
Um durch den Tod der Welt das Leben zu erzwingen.

Li Tai-bai • 701-762 • China

Vertaling Klabund

THE WORD FOR SNOW

The Inuit have twenty-two words
for snow, I told him, but he didn’t want to hear,
didn’t raise his head from the bowl of dough,
thumbs kneading flour in a frenzy.
The lawn was freezing over, but the air stayed
empty and I wondered how the Inuit
would name this waiting –
the radio playing to itself in the bathroom,
the sound from the street of
ice-cream vans out of season
in this town where we don’t have

twenty-two words for anything,
where I learned the name
for round hills built on plastic
and bothered by seagulls, the bridge
where a man was killed in the strike
and where they want to put street lamps
to keep away the kids.
From the window, I watch
the sky as it starts to fill. In the kitchen,
dad sifts flour, over and over
as if still panning for something.

2007, Helen Mort

From: the shape of every box

Needs Burmese title

ေအာက္ခ်င္းဌက္တုိ႕
သစၥာေသြးေတြႏွင့္ မာန္၀င့္ေတာ့
ေတာင္ဇလပ္ပန္းေတြ ရဲကနဲပြင့္။

ေတာင္တန္းက
ႏင္းေဖြးေဖြးေတြ ဥဥခ်ေတာ့
ေဖြးကနဲျဖဴအလြမ္းေတြ
ရင္ထဲ ရဲကနဲ လြင့္လာတယ္။
ခုခ်ိန္
ေတာင္ေပၚမွာ ႏွင္းေတြ ေ၀ၿပီေပါ့။
2012, Mya Kabyar
From: Chin

To the snowy mountain range
Hornbills
boast of their faithful blood.
Pink kopsia brightly flower.

At the mountain range
the snow is laying its eggs
with a sense of white longing
blowing forcefully into my chest.
By now
The mountain is covered with snow.

Mya Kabyar

Translation: 2013, Mya Kabyar

Senacherib

Wie Wölfe in die Hürde, brach Achurs Macht herein,
Und es prangten seine Scharen in Gold und Purpurschein;
Wie auf dem Meere die Sterne, war seiner Speere Glanz,
Wenn nachts die Wellen zahllos sich heben in kräuselndem Tanz.

Wie Waldeslaub im Sommer, wenn grün die Bäume stehn,
War noch mit seinen Bannern am Abend das Heer zu sehn,
Wie Waldeslaub im Herbste, wenn kalt der Wind gebeut,
Lag dieses Heer am Morgen verwelkt dahingestreut.

Denn hehr auf Sturmesschwingen der Todesengel flog
Und hauchte dem Feind ins Antlitz, als er vorüberzog.
Da wurde nachts das Auge der Schläfer stier und weit,
Und es hob sich ihr Herz noch einmal und schwieg auf Ewigkeit.

Mit weitgeöffneter Nüster lag da das Schlachtroß gut,
Doch ihm entschallet nimmer sein Schnauben in stolzem Mut.
Der Schaum seines Todeskampfes glänzt rings am Rasen umher,
Weiß, kalt, weithin wie Spritzschaum, den aufwirft das stürmische Meer:

Bleich liegt mit verzerrten Zügen der Reiter ausgestreckt,
Und es deckt der Tau die Stirne, und der Rost die Rüstung deckt.
Und rings die Zelte schweigen, das Banner einsam steht,
Unerhoben bleibt die Lanze, ungeblasen die Drommed. –

Und Achurs Witwen weinen und klagen laut zumal,
Und es stürzen alle Götter im Tempel ein des Baal.
Die gewalt’ge Macht der Heiden ist sonder kampf ud Streit
Dem Schnee gleich hingeschmolzen vor Gottes Herrlichkeit.

Lord George Gordon Byron • 1788-1824 • England

Vertaling Emil Neubürger

een gelderse roos droomt van de sneeuw
van haar lente

zongeruchten lichten het schip op
het anker scheurt uit de herfst

verleden geurt in de wind
naar de mispelen
geurt de riviermond

wind stuift onder zeil
roeit water het land in

verdwaald slentert de dijk
langs het huis

de appelen
bewaren de zolder

2008, B. Zwaal

From: zouttong

EVERYTHING THAT IS BROKEN UP DANCES
v.

But for all the snowballs thrown in hell

But for every human grain in the Ganges

But the devil could give singing lessons to a voice like that

But the icecap reduced to a yellowy plume

But the louder they shout the less quietly we will come

But why do the dum-dums keep getting ahead

But they say dollars are better than change

But what if the fifth commandment means ‘Don’t Trust Your Children’

But brother fire says death is hereditary

But what if there was a law on hunger

But because the hardest thing in the world is to walk straight

But these summer rumba kids don’t want to talk about it

But in Sanskrit the Empire ruled very differently

But why more admiral statues when the roads are so shoddy

But the electoral headwind is for fresh cuts

But the plucked eye on the end of a cocktail stick

But to know more intimately the murderer’s brute joy

But the gardener knows why the buds heart is bloody

But the ewe licks the feet of the lion (its natural enemy)

But still the fool’s face stares from the smashed mirror

2009, James Byrne

From: Air Terminals

ALLES WAT AAN STUKKEN LIGT DANST
v.

Maar ondanks alle schijn van kans

Maar zonder alle greintjes mens in de Ganges

Maar de duivel kon zangles geven aan zo’n stem

Maar de ijskap geslonken tot een gelige pluim

Maar hoe harder zij roepen, des te minder stil wij komen

Maar waarom gaat het de dombo’s toch steeds voor de wind

Maar ze zeggen dat dollars beter zijn dan change

Maar als het vijfde gebod nu eens betekent ‘Wantrouw je kinderen’

Maar broeder vuur zegt dat de dood erfelijk is

Maar als er eens een wet tegen de honger was

Maar omdat rechtuitlopen het moeilijkste is wat er bestaat

Maar deze zomerse rumba-kids willen er niet over praten

Maar in het Sanskriet heerste het Imperium heel anders

Maar waarom nog meer standbeelden van admiraals als de wegen zo beroerd zijn

Maar de electorale tegenwind is voor nieuwe bezuinigingen

Maar het uitgeplukte oog op een cocktailprikker

Maar meer van dichtbij de wrede vreugde van de moordenaar kennen

Maar de tuinman weet waarom het hart van de knop bloederig is

Maar de ooi likt de poten van de leeuw (haar natuurlijke vijand)

Maar nog steeds kijkt het gezicht van de dwaas uit de verbrijzelde spiegel

James Byrne

Tommy

Den feldgrauen Gemeinen zur Erinnerung

In eine Kneipe ging ich ‘rein und wollt’ ‘nen Schoppen Bier;
Der Ober reißt die Schnauze auf: «Bedient wer Mannschaft hier?»
Die Mädels hinterm Bartisch grien’n und kichern sich ‘nen Ast:
Ich mach aufs Pflaster ‘raus zurück und red’ mir zu verbaast:
Ja, «Tommy hin» und «Tommy her» und: «Tommy, mach beiseit!»
Doch «Dank dir, wackrer Tommy», wenn die Kriegserklärung schreit,
Die Kriegserklärung schreit, ihr Jungs, die Kriegserklärung schreit,
Oh, «Dank dann, wackrer Tommy», wenn die Kriegserklärung schreit.

Ich wollt’ da ins Theater ‘rein, so nüchtern wie nur kaum,
Für’n angetrunknen Bürger ja, für mich war da kein Raum;
Sie stukten mich zur Galerie in Varietégestank;
Doch heißt’s: «In’n Graben!» – Großer Gott, so blüht mir Erster Rang.
Denn «Tommy hin» und «Tommy her» und: «Tommy, wart im Schnee -»
Doch «Extrazug für Atkins», wenn ’s Transportschiff heult am Kai.
Der Dampfer heult am Kai, ihr Jungs, der Dampfer heult am Kai,
Dann «Extrazug für Atkins», wenn der Dampfer heult am Kai!

Ja, Grinsen übern grauen Rock, der euch im Schlaf bewacht,
Ist billiger als der Graurock, der’s für fünf Mark dreißig macht,
Und uns dem Spieß verpetzen, wenn wir bißken Schnaps gesehn
Ist fünfmal beßre Sache als: «Mit Sturmzeug – stillestehn!»
Denn «Tommy hin» und «Tommy her» und: «Tommy, schämst dir nischt?»
Doch «Graue Heldenmauer», wenn die Sturmrakete zischt!
Die Sturmrakete zischt, ihr Jungs, die Sturmrakete zischt!
Dann «Graue Heldenmauer!», wenn die Sturmrakete zischt.

Wir sind nicht graue Helden, doch auch Lümmels sind wir nicht,
Nur einz’lne Leut im Unterstand, höchst gleich dir von Gesicht.
Und wenn dir unsre Führung auch nicht immer schön gefällt,
Na, einz’Ine Leut im Unterstand sind nicht wie feine Welt.
Denn «Tommy hin» und «Tommy her» und: «Schmeißt ihn ‘raus, den
Schuft!»
Doch «vorwärts schnell, in Front, ihr», ja, am Tag voll dicker Luft –
’s gibt höllisch dicke Luft heut, Jungs, s gibt höllisch dicke Luft,
Dann: «Vorwärts, schnell in Front, ihr», denn’s gibt höllisch dicke Luft

Ihr quatscht von beßrem Fraß für uns, von Unterricht, Kluft und Feuer –
Behandelt uns als Menschen erst, das kommt euch halb so teuer.
Bohrt nicht im Küchenabfall ‘rum, doch zeigt uns ins Gesicht,
Des Britenvolkes Waffenrock bringt keine Schande nicht:
Denn «Tommy hin» und «Tommy her» und: «Kerl, er ist verlaust!»
Doch «Retter du der Heimat!», wenn das Bombenflugzeug braust.
Und Tommy dies und Tommy jen’s und alles, was euch paßt –
Nur zeigt, daß ihr, was Mannschaft war, nicht immerzu vergaßt!

Rudyard Kipling • 1865-1936 • England

Vertaling Arnold Zweig

THE SNOW WILL ARRIVE LIKE A FOX IN A DREAM
the snow will arrive like a fox in a dream
white itself and the fox white
–and a fish in grain –
–and the grain burned up in a dolphin –

the fox is not alone – for heavenly water
is glued to the bottom – with a flute and sound
–but it has reeled in the nets –
of loneliness – of words with the sugar

of what i wrote there – that my hand
sheltered from the wind – as much as possible
i opened it with the beak of a hawk
– and you close it – unable to put it back together

in any order – both the earth
and the signs say: at that age
you can bring everything in grain
–a river on a fox –

but the words just taken out of sacks
i myself: am the grain and wine-maker
–the flute of minutes –
–the ashes of an orchard –

why does the double that appears more often
in the door – deftly disappear?
–and the lines already grow smaller – and in them are
–more secrets –

and there are no explanations – who will sweep
those ashes – who is waiting
–and which wind will take you – in what will it put you
–for it is gone –

Vasyl Makhno

Translation: 2005, Michael M. Naydan

Gij zijt een stille witte blinkesneeuw,
gij zijt een blinke zeeë tintelzee.

Herman Gorter

Christmas in Amiens
You were born on Christmas Eve,
Swaddled in a supermarket carryall 
And laid to rest on the urban rubbish-tip.
That day your town 
Had bats in the belfry
Where once hungry tramps were locked up
To ring for worship. 
There, among gargoyles waiting 
To sing with Spring rains,
They swung the iron tongues 
Too heavy for body, 
Summoning, far under their dancing feet,
Princes of State and Church
To kneel by the fatherless baby image Laid in straw. 
Duty done, the priest filled their scrip.
Now the tramp, still bearing
The ancient name of “bellringer”,
Winters on refuse-heaps 
Swinging the lead of memory 
Or watching frozen gargoyles
On the Christmas dole.

One of them found you 
Kicking blue under your first blanket 
Of snow – it was the last straw – 
And his tongue brought Midnight Mass-goers
Scrambling up the ice-solid 
Disposables, plastics, rubble, 
To kneel with him and you 
Who seemed to have dropped 
From the cold stars. 
The ambulance took you to safety. 
Your saviour retumed to the anonymity 
Of a bellringer searching for refuse
While, on the distant cathedral,
Glaring at the heaven’s snow-job,
Gargoyles choked on ice 
Waited for the sun to spew
The season from their mouths.

2013, Derry O\’Sullivan

\’Dad, Why Are Roses Red?\’
My son must think
I know about everything.
Sitting on my lap, he asks,
“Dad, why are roses red?”
Even before he hears me
his face gleams with satisfaction.
I scratch my chin
and watch his handsome face.
Only my son can look like this.
How can I disappoint him now?
I can tell him
how the smell of roses
can travel far in the sky.
Or how we fear their thorns.
He might give up on me
if I didn’t come out with a story.
But I say nothing.
Then something dances inside me.

Roses used to be white
like the infinite snow in Siberia
but one day when a dove
flew over a garden
the air smelled of the attar
with which Gods washed their feet.
The dove looked in the direction
of the sweet aroma
and saw the roses blooming.
Each flower had a beautiful eye
like a star above an exile.
The bird fell in love with the roses.
In a trance it flew
to perch on a branch.
The thorn did what it does best
when someone comes
to take its flower.
It pierced the bird’s soft breast.
It fluttered its wings
to free itself from feeling larger
than its own life,
covered the white roses with the scarlet
that seeped through its snowy feathers.
They melt just long enough
to colour the flowers red
from petal to petal, first
with slow trickles then quickly.
At evening the dove cooed
to the flowers for the last time,
“I am your blood”.
This is how we have red roses.

2007, Mir Mahfuz Ali

Wenn einst man wieder liest Gedichte

Wenn einst man wieder liest Gedichte,
den Mensch im Menschen wiedersieht,
Schmelzwasser macht den Schnee zunichte,
und Nacht und Frost entflieht,

wie war doch, man wird’s erfahren,
der Waffen und der Klagen Zeit,
da Dichter nicht vonnöten waren,
der Mensch dem Menschen tief entzweit.

Láco Novomeský • 1904-1976 • Tschechoslowakei

Vertaling Annemarie Bostroem

“Er is geen specifiek weer meer”

Er is geen specifiek weer meer geen zon, wind, sneeuw of regen gewoon een grijze onopvallende lucht Doe niet zo mal, werpt mijn dochter tegen wind is er ook als je hem niet ziet Ik bak knoflook in koolzaadolie voor een aubergineschotel van de Kaspische zee De kurkuma maakt vlekken op het mozaïek Mijn dochter haalt haar viltstiften en zegt: We verven alles geel

Athena Farrokhzad

Vertaling: 2018, Lisette Keustermans

how
are things

trees
without leaves till
wrapped cool

a sparrow
on the dwindling snowbank

the interval
of winter

maybe another chirps

1968, Larry Eigner

Die Wasserträgerin am Calvinplatz-Brunnen

Der Winter hat sie mir fortgenommen…
O Stunde, Stunde des Unheils!
Eisen, feuer und Blut sind vom Himmel herniedergekommen,
und der Schnee lag von Stiefeln zerstampft,
rauchend und rot,
und wie ein geschändetes Mädchen, besudelt mit Kot.
O Stunde, Stunde des Unheils!
Das Wasser im Keller ging aus, die Tränen sind uns versiegt,
wie auch der Duft der Kokosmilch langsam verfliegt.
Dazwischen pfiff und sauste der Wind.
O Stunde, Stunde des Unheils!
Noch seh ich die Wasserträgerin, ihre Ärmel
zurückgeschoben am Kleid,
ich sehe den Platz und den Brunnen – der Weg zu ihm
war nur zwanzig Schritte weit.
O Stunde, Stunde des Unheils!

An ihren Armen schimmerte hauchzarter Flaum.
Kurz war ihr Rock, und die Knie schauten zierlich hervor,
knapp unter dem Saum.
Kaum graute der Morgen.
O Stunde, Stunde des Unheils!
Die andern lagen noch tief im Schlaf an den Kellerwänden,
sie aber lief zum Brunnen,
die Eimer schwankten an ihren Händen.
Und es geschah –
Zwei Eimer voll Wasser, und sie lag dazwischen,
meine liebliche Blume Mandragora –
Eisen, Feuer und Blut sind vom Himmel herniedergekommen.
Der Winter hat sie mir fortgenommen.
O Stunde, Stunde des Unheils!

József Ráth • geb. 1933 • Ungarn

Vertaling Rainer Brambach

292

in the air   the slant snow
      the bird rising away
   from the wild and bare tree

1969, Larry Eigner,

Gestalte of denkbeeld

Ik hoor een sleutel
Koude blaft

Is er nog warmte
van sneeuwen
op schuinte

Papier mompelt
alsof het zijn inhoud
verfrommelt

In de beslommerde kamer
ontfluistert zich
haar gezicht

Het donker stapt tot
het te laat is

2001, Roland Jooris

From: Gekras

Vanmorgen werd ik opgebeld door een mevrouw die wilde weten
of ik Richard was. Dit was nooit eerder voorgekomen.

Veel mensen hebben gewild dat ik iemand was, soms iemand
die ik was geweest, soms iemand die ik zou moeten zijn
– kijk eens angstig, praat als een non, spring op en neer,
kun je niet een keer een rokje dragen –
maar Richard heeft niemand mij gevraagd.

(Ondertussen ruist de stilte van twee kanten in een oor.)

Er is een ander leven vóór ik antwoord geef, volop mogelijkheden,
voor hetzelfde geld had het materiaal waaruit ik besta
een andere vorm of naam. Wat als ik ja zou zeggen,
ja, ik ben het: Richard. Bent u dat moeder?
Wat is het lang geleden.

Zou ik door Richard te worden ook Richard zijn, inclusief lichaam,
ademhaling, geheimen, de manier waarop hij ’s ochtends vroeg
zijn veters strikt? Houdt hij bijvoorbeeld van pastinaak?

Zou zijn moeder de verbinding verbreken
of uit standvastigheid
of uit eenzaamheid
of uit gezelligheid
in mij geloven?

Is Richard nog in leven of belt zij steeds een ander op,
vraagt ze naar hem omdat wie weet toch iemand zegt:
Richard? Ja hoor. Die is boven.

Laat niemand haar vertellen dat Richard is verdronken, dat hij is
verdwaald, ontvoerd, verongelukt. Was er niet ergens
een feestje, een man? Heb ik Richard niet alleen
gekend maar zelfs gekust, gesproken,
dronk hij wijn, lachten we samen?

Nu, precies nu is het nog mogelijk geen geluid te maken,
op te hangen of met zakjes te gaan kraken alsof we – helaas –
zijn ingesneeuwd, ik kan u niet verstaan.

Ik stel me haar voor, ze staat in een donkere kamer, kijkt vragend.
Maar ik dan? Waar haal ik op dit uur een Richard vandaan?

Mevrouw, de eerlijkheid gebiedt mij u te zeggen
dat ik Richard niet ben, nooit ben geweest
en niet herken, hoewel onze nummers
misschien weinig verschillen, onze levens
zijn gescheiden door een acht, een vier, een twee.

Er zijn mensen met wie ik minder scheel dan een getal
maar wier moeders mij niet kennen, niet zullen bellen.

U verspilt uw tijd, ik besta slechts uit halve stemmen,
halve gezichten, geen Richard waardig, geen hond
hebt ik ooit meer gebracht dan halfslachtige aanwezigheid.

(Er klinkt een vastbesloten stilte op de lijn.)

Mevrouw, ik weet niet tot wie maar ik bid met u mee
dat het iemand zal lukken.

Dat het iemand zal lukken om Richard te zijn.

2009, Ester Naomi Perquin

From: Namens de ander

“Gymnopédies No. 1”

That was the week
it didn’t stop snowing.

That was the week
five-fingered trees fell

on houses & power lines
broke like somebody waiting

for payday in a snowstorm.
That snow week, my daughter

& I trudged over the broken branches
fidgeting through snow

like hungry fingers through
an empty pocket.

Over the termite-hollowed stump
as squat as a flat tire.

Over the hollow
the fox dives into
when we open the back door at night.

That was the week of snow
             & it glittered like every
             Christmas card we could
             remember while my daughter

poked around for the best place
to stand a snowman. One

with a pinecone nose.
One with thumb-pressed

eyes to see the whole
picture once things warm up.

2014, Adrian Matejka

“Gymnopédies No. 3”

This sunlight on snow.

This decrescendo
of covered stumps & brush –
stop for it.

Stop before the sled end-
over-ends down
the chin of the hill –

the way it always will
at the rock ⅔ of the way down.

Stop & shiver in it: the ring
of snow inside gloves,
the cusp of red forehead

like a sun just waiting to top
the hill. Every ill-built

snowball waiting to be thrown,
every bell-shaped angel

stamped over the brown leaves.
When my daughter ranges
in winter, she works

every dazzling angle –
the crestfallen pinecones,

the grizzled beards
of bushes in the morning,

a furnace’s windup huffing
in this throat-
clearing of snow.

2014, Adrian Matejka

“Make It New”

I find it helpful to imagine writing in a blizzard
with every inscription

designed to prevent snow
crystals from drifting in.

Avoid the hive mind. Go fly a kite,
raise a stained glass window in the sky.

It’s the opposite of making love to drudgery,
what I do for a dying.

Remove the bitter sediment
trapped in the brewer. It will be new

whether you make it new
or not. It will be full of neo-

shadows. Full of then — both past and next,
iridescent with suspense. Remember

time is not the treasure revealer.
More a midge larva creeping

through a waterfall releasing
suction feet. The curiosity rover

lands on Mars! New is a hooligan.
It breaks the reckoning frame and rests

in pieces. Let me collect its DNA
from the tears on your desk.

2013, Alice Fulton

Hier spricht der Krieg

Intermezzo aus der Tragödie «Numancia» von Cervantes

Ein Abendrot, als wäre nichts geschehen.
Im Äther geistert heitere Musik.
Erheb dich, laufe! Halt! Zu spät! Bleib stehen!

Ich bin schon vor dem Stadttor, ich, der Krieg!
Ich bin als Legationsrat und Spion,
als Chiffre-Wort im Zeitungsfeuilleton
herangeschlurft auf samtgedämpften Tatzen,
um unter euch geräuschvoll zu zerplatzen.

Ihr kennt mich nicht, wißt nicht, was ich euch vorsang.
Ich tarnte mich als Moorbrand im Gesträuch,
schürt’ selbst mein Feuer, hielt den schweren Vorhang
des mörderischen Rauches über euch,
damit ihr Furcht verspürt und mich begreift,
sobald mein Feuer eure Stirnen streift.

Seht: wie geschmeidig ist mein roter Strahl!
Wie wunderbar des Todes Arsenal!

Wie stolz der Bombenflieger erdwärts blickt,
bevor er auf den Knopf des Grauens drückt!

Die Hand im weißen Handschuh zittert nicht,
wenn er das Werk, das ihr erbaut, zerbricht.

Es bäumt sich tief im Schlaf der Metropole
die Hölle auf. Sie brüllt, speit Glut und Kohle.
Ihr taucht empor aus diesem Meer von Flammen
und stoßt mit Panzern vor, den Feind zu rammen,
nachdem ihr sie mit schweren Giften füllt
und euch von Kopf bis Fuß in Nebel hüllt.

Es splittern unter Panzern die Gerippe
gastrunkner Lacher von der Friedhofssippe.
Wie herrlich ihre Todeslegion!
Man röchelt in den letzten Zügen schon
und lacht und lacht. Die beste der Ideen
ist, in des Lachens Feuer zu vergehen.

Wie wundert sich das sachliche Gemüt
des Kochs, der einen Flammenwerfer sieht!
Sein Fach ist, fetter Gänse Fleisch zu braten,
hier brät man aber Bürger und Soldaten!

Sirenenläufe schlagen Doppelhaken –
man nennt das treffend «psychische Attacken».
Dem eingeschüchterten Phantasten scheint,
er sei umringt vom durchgebrochnen Feind.
Mit glasigen Blicken rennt das Volk umher,
indes die Angst der Opfer Zahl vermehrt.

Und wenn das Grün- und Gelbkreuz spukt, erlahmen
die grellsten Wirkungen der Bühnendramen.
Dann sieht man Menschen, die sich plötzlich röten,
mit Pocken sich bedecken, dick wie Kröten,
Gespenster, die der Starkstrom heiß durchdringt,
verkohlter Leichen Wald, der niedersinkt,
Blindäugige, die bitter weinend irrn.
Der Schmerz verläßt das Herz und steigt zum Hirn.

Sobald die flüssige Luft der ersten Minen
zu dröhnen anhebt, stürzen in Lawinen
von Kalk und Farbe, Staub und Ziegelstein
wie Kartenhäuser eure Heime ein.
Und wenn der Staub sich legt, dann hat man Muße,
geköpfte Leichen, lahme Omnibusse,
die die Geschosse jäh zur Strecke brachten,
im schwelenden Gerümpel zu betrachten.
Die Bombenlast durchrast die halbe Welt,
dem Kind zu zeigen, wie der Vater fällt.

Im heißen Zweikampf mit dem Phosphorbrand
ist machtlos selbst des stärksten Menschen Hand.
Die Straßen lodern wie Ameisenhaufen,
der Rauch wird rot wie Steinwurz kurz vorm Schnee,
und Menschen, die verstört im Kreise laufen,
beschießen Himmelsreiter mit MG.
Vergeßt nicht, ihr, auf deren Ruf ich eile:
Ich bin nicht einfach Glut und Feuersäule,
die eurem Wunsch, wenn ihr nach Schätzen schürft,
sich einseitig und willig unterwirft.
O nein, des Krieges finsteres Gebot
gibt jedermann das Recht auf Schmerz und Tod:
Wer Gas gebraucht, bekommt es selbst zu schlucken,
wer Bomben wirft, hört einmal auch zu Haus
die fremden Flieger sich zu Häupten spuken.
Des Todes Schritt, die Angst vor dem Garaus
wird auch sein Haar in einer Nacht entfärben,
und er erblickt der fremden Panzer Spur
auf heimatlichen Fluren, auf den Scherben
und Trümmern seiner eigenen Kultur,
und kommt vor seines Volkes Schiedsgericht,
wenn er im Amoklauf zusammenbricht.

Nikolai Tichonow – 1896-1979 • UdSSR

Vertaling Alfred E.Thoß

‘Gut bin ich auf etwas zu sprechen’

Gut bin ich auf etwas zu sprechen, das am leichtesten nach allen Seiten offen ist, also nicht gleich wieder weg oder schwer zu sagen, schnell zu verjubeln in einem anderen Licht. Tageshelle muss zwangsläufig infrage kommen. Sicht auf die Dinge darf dann ruhig eine Begrenzung sein. Bis hin zum fügsamen Nebeneinander entlang der Straße. Ich sehe, wie die Nachbarn merklich aus den Häusern treten, ohne über das Wort Nachbar hinaus wirken zu müssen. Dieses Gefühl wird in der Umgebung seinen Ausdruck finden und Anschluss an Gangsequenzen, mit verschiedenen Büschen und Tragetaschen, weiträumig fast. Will einer jetzt eindringlicher werden, geht er zurück in den Garten zum Schneebeerenstrauch. Wenn ich mich hiervon anfeuern lasse, sichtlich kurz bücke, noch in Lebensgröße die Schuhe binde, habe ich mich auch frisch gemacht. Ich komme schließlich auf meine Gedanken wie anderntags. Und trage eine Jacke. Bin schon dabei, in nächster Nähe an einer Stelle zu sein.

2017, Farhad Showghi

From: Anlegestellen für Helligkeiten

‘Ik ben zeer te spreken over iets’

Ik ben zeer te spreken over iets dat het makkelijkst naar alle kanten open is, dus niet meteen weg of moeilijk te zeggen, snel te verkwisten in een ander licht. Daglicht zal onvermijdelijk in aanmerking komen. Zicht op de dingen mag dan gerust een beperking zijn. Tot op het bereidwillige naast elkaar langs de straat. Ik zie hoe de buren merkbaar uit hun huizen komen, zonder meer dan het woord buur te moeten zijn. Dit gevoel zal in de omgeving zijn uitdrukking vinden en aansluiting met loopsequenties, met verschillende struiken en draagtassen, weids haast. Wil iemand nu indringender worden, gaat hij terug de tuin in naar de sneeuwbessenstruik. Als ik me hierdoor laat aanvuren, zichtbaar snel buk, nog levensgroot mijn veters strik, heb ik me ook opgefrist. Ik kom eindelijk tot mijn gedachten zoals ’s anderendaags. En draag een jas. Ben al bezig in onmiddellijke nabijheid op één plek te zijn.

Farhad Showghi

Vertaling: 2023, Annelie David

Wart auf mich

Wart auf mich, ich komm zurück,
aber warte sehr.
Warte, wenn der Regen fällt,
grau und trüb und schwer.
Warte, wenn der Schneesturm tobt,
wenn der Sommer glüht.
Warte, wenn die andern längst,
längst des Wartens müd.
Warte, wenn vom fernen Ort
dich kein Brief erreicht.
Warte – bis auf Erden nichts
deinem Warten gleicht.

Wart auf mich, ich komm zurück.
Stolz und kalt hör zu,
wenn der Besserwisser lehrt:
«Zwecklos wartest du!»
Wenn die Freunde, Wartens müd,
mich betrauern schon,
trauernd sich ans Fenster setzt
Mutter, Bruder, Sohn.
Wenn sie, mein gedenkend, dann
trinken herben Wein.
Du nur trink nicht – warte noch
mutig – stark – allein.

Wart auf mich, ich komm’ zurück,
ja, zum Trotz dem Tod,
der mich hundert-, tausendfach
Tag und Nacht bedroht.
Für die Freiheit meines Lands,
rings umdröhnt, umblitzt,
kämpfend, fühl ich, wie im Kampf
mich dein Warten schützt.
Was am Leben mich erhält,
weißt nur du und ich:
Daß du, so wie niemand sonst,
warten kannst auf mich.

Konstantin Simonow • 1915-1979 • UdSSR

Vertaling Clara Blum

. . . тем летом, потеряв работу, я

… die zomer raakte ik zonder werk, maar
ik zat er niet zo mee, omdat ik
mijn eigen werk al had: aan mijn bureau,
zoals die Tolstoj op zijn landgoed, om
desnoods een jaar te doden, twee misschien,
stil te genieten, rokend op een klein balkon
en starend naar mijn knusse stad –
vol huizen, één-, tweehoog, met achtererven,
beplant met munt en met jasmijn,
maar niks hoor! Al op de derde dag
begonnen gasten uit de buurt opeens
te bouwen, en te roepen en te schreeuwen,
de rotsgrond gelijk te maken, van ’s ochtends
zeven tot het donker.
Het vuil, het stof.
Een blinde muur van knalgeel silicone
benam het uitzicht en er sneuvelde
een esdoorn van een eeuw, die mij
des morgens met zijn wijdvertakte kruin
altijd zo welkom had geheten.
Een ramp, meneer.
Maar opgelucht vloog ik naar Moskou:
ik mocht gelukkig in mijn oude flat,
waar ooit een oud gebouw omheen stond,
hoefijzervormig; ruige jongelui
hadden een jaar of zes geleden het
bij een vergelding aangestoken, het
was niet meer opgebouwd. Ik droomde dat
er stilte heerste.
Maar bij mijn komst
had men de bonje bijgelegd, of waren
ze afgeschoten allemaal, kortom,
het huis had weer een eigenaar. De derde dag
kroop een enorme graafmachine het erf op
die vol lawaai vanaf zeven uur ’s morgens
zijn tanden zette in het stenen metselwerk,
verroeste leidingen omvertrok
en halfvergane balken knakte
tot aan de schemering.
Voor sommigen een feest,
maar ik had meelij met vervlogen jaren
van mensen uit dat oude flatgebouw
die soepjes kookten, de Krokodil doorkeken,
en ruziemaakten met de buren…
Mijn vrouw
ontbood mij, ginds, in onze andere hoofdstad,
een flatje dat zelfs ’s nachts nog bol stond
van alle herrie buiten. Het went wel,
geloofde ik. Maar had je gedacht – de bouwdrift
bereikte mij ook daar. Alle huizen in de buurt
staan in de steigers, vanaf zeven uur ’s morgens
wordt er beton gemalen in de molen
en gaat de drilboor als een gek tekeer.

Is dat niet wat toevallig allemaal?
Waarom jaagt telkens weer de herrie
van sloop en bouw gelijk een bronzen ruiter
door heel de wereld achter mij? Toch niet
opdat ik mij bekeerde tot de
onwrikbaarheid van alle leven
(wat wij al in de luiers wisten),
opnieuw?
De nieuwe wereld maakt kabaal,
de oude gaat, als ik, de schroothoop op,
als duizend werelden waarvan vandaag
alleen ruïnes resten, en wat broze
boekbladzijden over sneeuw van vorig jaar.

Bakhyt Kenzjejev

vertaling: 2011, Arie van der Ent

Suspend the letters one by one

Suspend the letters one by one
until the word is left emptied
Jerk the knife out of the sentence

A name only the wind can pronounce
you suffered me
I didn’t lose my whole appetite
life-preventative I remember what is good
nothing to see, snow
and put in lights against the luminous

Ingrid Storholmen

Translation: 2011, May-Brit Akerholt

1
Al frente las montañas emergen como una gasa de
tul curvándose contra las sombras. La nieve de la
cordillera fosforece levemente, como una gasa que
flota. Arriba las infinitas estrellas y el cielo negro.
Las palabras son leves, las estrellas son leves.

Escuché un campo interminable de margaritas
blancas. Se doblan por el viento. Oigo el gemido de
los delgados tallos al doblarse. El sonido es chirriante,
agudo. Cuando el viento cesa vuelve el silencio.

Bruno. Sólo es una línea blanca que cae y se
levanta. Arriba de la línea todo es negro y abajo
también. Antes está la playa, lo sé, después el mar
hasta el horizonte y luego el cielo. La noche es una
caja cerrada negra, abajo la línea de la rompiente
suena y es blanca.

Bruno era mi amigo.

2004, Raul Zurita

1
Aan de voorkant doemen de bergen op als een gaas van
tule en welven zich over de schaduwen. De sneeuw
op de bergketen glinstert licht, als een gaas dat zweeft.
Boven de oneindige sterren en de zwarte hemel.
De woorden zijn ijl, de sterren zijn ijl.

Ik hoorde een eindeloos veld met witte margrieten.
Ze klappen dubbel in de wind. Ik hoor de dunne stelen
kreunen als ze dubbelklappen. Het is een snerpend, scherp
geluid. Wanneer de wind gaat liggen, keert de stilte terug.

Bruno. Het is alleen een witte lijn die valt en zich
weer opricht. Boven de lijn is alles zwart en eronder
ook. Ervoor is het strand, dat weet ik, daarna de zee
tot aan de horizon en dan de hemel. De nacht is een
gesloten zwarte kist, eronder klinkt de lijn van de
branding en die is wit.

Bruno was mijn vriend.

Raul Zurita

1812- 1918 – 1941
Moskau 1941, Flugblatt

Vor meinen Augen schwebt ein altes Bild,
Das ich als Kind in einem Buch gefunden:
Gestalten ziehn im Schnee, zerfetzt, zerschunden;
Die Öde ist von Schneewehn fast verhüllt.

Das war einmal die Garde des Diktators!
Vor Moskau brüllte sie Viktoria.
zwei Monat erst! Der Traum des Imperators
versank im Nebel der Beresina.

Wo sind die bunt und blitzenden Kolonnen?
Russland zerschlug sie vor dem letzten Ziel.
Nichts war gewonnen, alles war zerronnen;
Und Bonapartes Götzenbild zerfiel.

Nun kommt ein andres Bild mir in den Sinn:
Ich seh der Ukraine Partisanen
herstürmen mit zerschossnen roten Fahnen
Und treiben deutsche Söldner vor sich hin.

Die brachen hier ins Land mit Siegermiene
und haben es mit Raub und Mord geplagt,
Bis side das freie Volk der Ukraine
Mit Schimpf und Schande aus dem Land gejagt.

Was denkt der kreischende Diktator?
Wie er Euripa auf die Knie zwang;
Könnt er nach Moskau ziehn als Usurpator?
Er rennt in seinen eignen Untergang.

Heut sind es nicht Kutusows Bataillone,
Nicht arme Bauern mit dem Jagdgewehr.
Heute stehen vor ihm die ehernen Millionen
Der Söhne des Sowetslands Riesenheer.

Wie ein Gewitter wird es niederfahren.
Dann gibt’s nur eins: Verderben oder fliehn!
Ich seh sie schon als aufgelöste Scharen
Durch Finnland, Polen und Rumänien ziehn.

Noch prahlen sie: Sie wären nicht zu schlagen,
Und fühlen sich als Herrn in aller Welt.
Doch warn ich euch! Es wird ein großes Klagen,
Wenn einst der Schlag zurück auf Deutschland fällt.

Erich Weinert • 1890-1953

10 HAIKÚS ALADOS

Blancos pañuelos,
cuatro gaviotas dicen
adiós al cielo.
A ver la aurora,
por la escala del canto
sube la alondra.
A ras del suelo,
las palomas aplauden
y alzan el vuelo.
La golondrina
deja caer al agua
su sombra fina.
Quillas al viento,
zarpan los alcatraces
del viejo puerto.
Desde su jaula,
el sinsonte sin aire
su pena canta.
El colibrí
de salto en salto irisa
todo el jardín.
De nieve y nácar,
por el azul intacto
huye la garza.
Dentro del bosque
Afinan sus dulzainas
los ruiseñores.
La tortolita
a mi ventana llega
desde la Umbría.

1998, Meira Delmar

From: Alguien pasa

10 WINGED HAIKUS

White handkerchiefs –
four seagulls say
goodbye to the sky.
To see the dawn
by the scale of the song
the lark ascends.
On the ground
the doves applaud
and fly away.
The swallow
lets fall on the water
its fine shadow.
Keels in the wind,
the pelicans set sail
in the old port.
In its cage,
the airless mockingbird
sings its sorrows.
The humming bird
from one jump to another
makes the whole garden iridiscent.

8. From snow and mother-of-pearl
through the intact blue
the heron flees.

In the wood
the nightingales
tune their flageolets.
The turtledove
comes to my window
from Umbria.

Meira Delmar

Translation: 2007, Nicolás Suescún

Heimfahrt durch Belorußland im Schnee

Westwärts wieder jagt der Zug
den Rhythmus der Schienenstöße.
Tage, zerstoben wie Funkenflug …
Bela Rus
vor mir in winterlicher Größe
winkt letzten Gruß.

Doch plötzlich – der Rhythmus verwirrt sich:
Vaterbruder, Mutterbruder,
Onkel Orge, Onkel Hans.
Winter einundvierzig –
vergaß ich ihn ganz?

Vaterbruder, Mutterbruder,
verzeiht, ich vergaß!
Denn ich war bei Freunden
und wir hatten Spaß.
Ich vergaß zu fragen,
ob ihr gut ruht,
Onkel Orge, Onkel Hans
unter Schnee und fremder Sterne Glanz,
und wie euch das tut
ohne Kreuz, ohne Kranz.

Ob ihr hier gut ruht,
denn wir waren ziemlich laut
und wir tranken gut,
tanzten belorussischen Tanz.
Onkel Orge, Onkel Hans,
und ihr hattet doch auch eine Braut.

Vaterbruder, Mutterbruder,
wir hätten heut so schön
zusammen heimfahren können,
wärt ihr damals nicht so hergefahren.
Doch wir haben ja fünfundsechzig.
Onkel Orge, Onkel Hans

unter Schnee und fremder Sterne Glanz.
Und meine Vergeßlichkeit rächt sich,
und ich muß nach so vielen Jahren
an diesem Zugfenster stehn
und eure Namen nennen
und sichtlich ohne Grund
losheulen wie ein stummer Hund –
denn draußen, schneeweiß, steht Mutter Bela Rus
und winkt mir freundlichen Gruß.

Kito Lorenc • geb. 1938 . DDR / Sorben

STAND VAN ZAKEN
in het grote nest is er altijd wel geweld
god die als goed gold bladert
als een waanzinnige in zijn eigen boek
en telt en telt de verminkten
de oogst beschouwt men als verloren
alle perziken liggen gekwetst in het dorre gras
de appels rotten onder de meest uitgelezen bomen
en boeken hebben onherstelbare waterschade opgelopen
ook de glimlach ligt bestorven en men heeft
van de nek het spek afgelegd
kwaadwilligheid kijkt door alle kieren
en zelfs aan het kleinste graf wordt niet meer gesproken

de uitgestoken hand zal ons eerst bedriegen dan bedreigen
het zijn brandende handen waarin de eieren verdwijnen
en zelfs de blauwe liefde ligt verstijfd in het hardstenen bed
oh al de pogingen het grote sterven tot aan de sterren
uit te stellen de laatste adem in een glimlach te verstenen
in een wrange glimlach boven een lege maag
vol sneeuw vol beendermeel en overal de voortvluchtige
voet steekt in de zwakke plekken van het stevige vlees

waar vind ik de achterdocht van een echte god
of al was het maar die van een halfgod geboren
uit puin en zwavel en overbodig zaad
grote tirannen hebben zich geborgen in kleine kamers
optrekjes slechts met vaal behang en leidingen lek
wel telefoons beschikbaar er zijn wel duizend telefoons
alleen verbonden met zonderlingen op alle lijnen kraakt
hun gekrakeel zij trekken gezichten uit krakende kasten
ook kunnen zij gezichten snijden uit ledematen
en elk nieuw gezicht is met de tomeloze tiran verbonden
zijn kamer hangt vol getier en gevloek
er komt geen einde aan het leed
met elk nieuw gezicht vermenigvuldigen zich de noodkreten
nooit is iets zonder geweld en nergens is het stil

Lucebert

1798

I met her in the garden where the poppies grow,
Quite over-canopied with luscious woodbine;
And her cheeks were like roses, or blood dropped on snow;
Her pallid lips were red with Papal Spanish wine.

Lulled in these wild flowers, with dance and delight,
I took my opportunity and grasped her hand.
She then disclosed the eyelids of her second sight,
And prophesied that I’d forsake my native land.

Before I could protest, she put her mouth to mine,
And sucked the broken English from my Gaelic tongue.
She wound me in her briary arms of eglantine.

Two centuries have gone, yet she and I abide,
Like emblems of a rebel song no longer sung,
Or snowy blossoms drifting down the mountainside.

1999, Ciaran Carson

From: The Twelfth of Never

1952

guust scheurt en knipt uit de foto wie vergeten is en zelfs meer. ook de
jongen die als straf na school de sjaal moest zoeken die hij nochtans
niet verstopt had, niet hij, deed de schoolpoort open en vertrok. ook de
jongen die in vaders schuif tastte, raderen en veren en wijzers betastte,
verdween finaal tussen de onderdelen voor vader zijn vingers kon
pletten. ook de jongen die zijn schooleten plette, ook die knipt hij uit.
en de jongen die ooit in de kleedkamer met zijn handdoek tegen
guusts blote kont kletste, is al lang gesmolten. en de jongen die een
krekel had gevangen, heeft ook de lente niet gehaald. en de jongen die
wou lopen met een pet over zijn ogen maar al na drie meter viel en de
enige lange broek scheurde die zijn ouders zich konden veroorloven,
is ver van huis. en ik die het warm kreeg achter in mijn broek en de
jongen die zijn mond vulde met crème glace in ruil voor zijn
amandelen en de jongen die bij het kippenhok regenwater oplepelde,
wij die ooit samen met guust rondhuppelden in de sneeuw, zien nu
onze sporen uitgewist. knip. knip. knip. en dan prikt hij nog van haar
bank de non die hem klappen gaf omdat hij te rommelig knutselde,
waarna moeder hem klappen gaf omdat hij klappen had gekregen. en
de plukjes hemel. en de bank als brandhout. en het gras. hij houdt
slechts zichzelf over, houdt zelfs zichzelf niet over.

2018, Xavier Roelens

From: Onze kinderjaren

1976

olifant rijdt met eekhoorn en mier naar oostenrijkse bossen. de auto is
blauw en warm. hij heeft simileren zetels. dat is niet erg aangenaam
maar ook niet onaangenaam genoeg voor de verzameling van
eekhoorn.
‘welke verzameling?’ vraagt mier.
eekhoorn haalt uit zijn koffer een doosje.
‘dit is mijn verzameling schrik.’ in het doosje ligt een plastic spin
met zes poten, een stukje antenne, een lege ampul en een klein boekje.
‘in dat boekje maak ik een schrikgedicht. lees maar.’
mier neemt het boekje en leest:
hierbij verzamel ik
de schrik dat
de wereld van nu verdwijnt
de schrik dat er
grenzen zijn aan
mijn groei
de schrik dat ik in
kikkerperspectief blijf
de schrik te verhuizen van een
jeneverstruik naar
een gewone eik
de schrik om
de straat over te steken naar
oma’s eik
de schrik dat de voorbijdrijvende
wolken
de hatenne omduwen en op mij doen vallen
de schrik om opgegeten te worden door
het bed
de schrik voor
spinnen in de
kelder
de schrik voor
wanhopige demonstranten
de schrik
geld genoeg te hebben om
een geweer te kopen en
verstand genoeg om
ideeën te radicaliseren met een zichzelf rechtvaardigend
geweld
de schrik om verlamd van
schrik in
bed te liggen
de schrik om te vertellen waar ik
schrik voor heb
de schrik dat
waarheid een sociaal bepaalde
categorie is en dat daarbovenop niet zoiets als
een maatschappij bestaat
de schrik dat ik geen
beukennoten krijg
de schrik niet meer los te komen van mijn
afhankelijkheid van
beukennotenolie
‘het is nog niet af. wacht, geef, ik heb nog inspiratie.’ eekhoorn grist
het boekje uit mier zijn handen. terwijl hij een zin bijschrijft,
proeft hij ze ook luidop:
de schrik dat ik met
een olifant aan
het stuur in
de vitrine van
een porseleinwinkel rijd
‘er is nog nooit iets gebeurd van wat ik opschrijf.’
links van de wagen komt de zon langzaam op. mier meent in de
verte sneeuw te zien liggen.
‘gisteren heb ik een paddenstoel ingekleurd,’ vertelt mier.
‘juffrouw haas stak mijn paddenstoel in de lucht zodat iedereen hem
kon zien. zo mooi vond ze hem.’ uit het doosje van eekhoorn neemt hij
de lege ampul. ‘wat is dit?’
‘voorzichtig, daar zit een schrikkelseconde in. je kunt niet weten
wat er allemaal in een schrikkelseconde kan gebeuren.’
eekhoorn neemt opnieuw zijn boekje en schrijft:
de schrik dat wat
juffrouw haas op
school vertelt een afgesproken
leugen is
net op dat ogenblik vertraagt olifant en zet zich aan de kant van de
weg.
‘even de benen strekken, jongens, en tijd voor ontbijt.’
hij opent de koffer. hij roept mier en eekhoorn. onder een deken
liggen cadeaus en chocola en speculaas.
‘dit is van de sint,’ zegt olifant, ‘de sint is gekomen in de auto
terwijl jullie lagen te slapen.’

2018, Xavier Roelens

From: Onze kinderjaren

Fluch des Krieges

Im Schnee des Tien-schan grast das dürre Roß.
Drei Heere sanken vor dem wilden Troß.

Die gelbe Wüste liegt von weißen Knochen voll.
Der Pferde Schrei wie schrille Flöte scholl.

Es schlingen Eingeweide sich von Baum zu Baum in Schnüren,
Die Raben krächzend auf die Zweige führen.

Soldaten liegen tot auf des Palastes Stufen.
Es mag der tote General die Toten rufen.

So sei verflucht der Krieg! Verflucht das Werk der Waffen!
Es hat der Weise nichts mit ihrem Wahn zu schaffen.

Er wird die Waffe nur als letzte Rettung schwingen,
Um durch den Tod der Welt das Leben zu erzwingen.

Li Tai-bai • 701-762 • China

Vertaling Klabund

Blending with the wind,
Snow falls;
Blending with the snow,
The wind blows.
By the hearth
I stretch out my legs,
Idling my time away
Confined in this hut.
Counting the days,
I find that February, too,
Has come and gone
Like a dream.

Taigu Ryokan

Es schneit
ich sitze in der Morgenstille
am Fenster
trinke abwechselnd Kaffee und Tee
meine Gedanken schweifen ab

in den letzten Wochen
ist mein Zeitgefühl
irgendwie abhandengekommen
ich funktioniere – das ist alles
wie ein Rädchen im Getriebe

in kurzen Momenten
der Ruhe und Stille
spüre ich mich – spüre dich
mein Herz pocht warm
in die Kälte des Schnees
lässt Gedankenblockaden schmelzen

Gefühle fließen frei
ergießen sich zu Tränenrinnsalen
vom Leben geschüttelt
gehe ich einen Weg
der hoffentlich kleine Wunder
zum Vorschein bringt

Ariane

Las ciudades pequeñas son blancas en la noche.
Adelante está el mar, de él sólo se distingue la
línea blanca de la espuma de la rompiente. El
mar, la noche cerrada.

Escucho al conejo encandilado frente a los focos.
Arriba, la gasa de la nieve de las montañas parece
un tul que le fuera a caer cubriéndole la pequeña
mancha de sangre que ha emergido de su pelaje
pardo. Los focos iluminan otros blancos, otros
pequeños pelajes con sangre.

Una pequeña mota roja de sangre cubierta con la
gasa de la nieve de todas las montañas.

Susana es pequeña.

2004, Raul Zurita

De kleine steden zijn wit in de nacht.
Verderop is de zee, daarvan is alleen de
witte lijn van het schuim van de branding
zichtbaar. De zee, de inktzwarte nacht.

Ik hoor het konijn, verstijfd voor de lampen.
Boven lijkt de sneeuw in de bergen een gaas
van tule dat op hem zou vallen, de kleine vlek
van bloed bedekken die uit zijn bruine vacht
is gelopen. De lampen beschijnen andere
doelwitten, andere kleine vachten met bloed.

Een kleine rode bloedspat bedekt met het
gaas van de sneeuw van alle bergen.

Susana is klein.

Raul Zurita

GESANG AUS ALLEN HIMMELN UND BERGEN

So
sieht es
hier oben aus
über
den weißen Bergen:
Goldbäche
speit
der Feuermund
und
alle Wasser
der Erde
stürzen
hoch hinab
von Tönen
geleitet
ins Eis.
Ach!
die Ihr vergaßt
dass Ihr
Flamme
und Atem
seid
aus
diesen Goldbächen
gebröckelt
Euch
werden
die Schneefahnen
das Ende
sein.
Euch wird
die Triumphfahrt
um
die bekränzten Gipfel
nicht mittragen
wenn
der ganze Silberschaum
entfesselt ist
und
die Kader
auf
dem Glasgranit
knirschen
um
die Dächer
der Kutschen
Wolken
von
Edelsteinen.
Ihr
habt vergessen
aus
welchen Weiten
Ihr
geworfen seid
und
die Wirbelwucht
Euer Seele
kennt Ihr
nicht mehr.
Geschrei
hat die Klarheit
der lautlosen Ebene
mit Nebelschwaden
überzogen.
Der Blick
ist gefangen
und die Tumulte
der Luft
trifft
euer Auge
nicht mehr
dass
der ätzende Brei
anfrisst
und zur
furchtgeschlossenen Höhle
macht.
Es kann
ja hier
keine Nacht
sein
wie sie soll,
dass
Eure dunklen Eulengestalten
unkenntlich
hinschwinden
die Erde
erobern
und
glücklich sind
mit
Ihren Gelüsten.
Alle Sterne
sind
hier geboren.
Die Sonne
küsst
dem Mond
die Stirne.
In
ihre Lippen
bin ich
geschmiedet
wie
eine Einfahrt
in
ein großes Haus.
Sie ist
dunkel
aber
der Mund
des unendlichen Lichthofs.
Die Schuhe
sind mir
von den Füßen
gebrannt.
Ein Stück
der Milchstraße
klebt mir
wie
ein Absatz
nun
an den Fersen.
Ich grüße
hinunter
zu euch
In
eure Höhlen,
die Ihr
die Freude
der Engel
nicht kennt
deren Reigen
nicht mehr
um
Eure Häupter
gefahren sind
dass sie
(wie Wind
von den
verrosteten Bäumen
die geschrumpften Herbstblätter
löst)
eurem
geräderten Hirn
die Schlacken
genommen.
Hier oben
ist
kein Ziel gesetzt
dem Toben
der Könige
und
der Höflinge
Knechtsucht.
Alles
in
seiner Tiefe
und Höhe
wächst so,
dass
kein Feind
sein kann.
So gleich ist
die Macht
an alle
verteilt.
O!
Mein Herz
fass dich!
Alle Tiefen
sind
mit Magneten
geladen.
Rhythmus
und Falten
des Gebirges
hat schon
alles in mir
bestochen.
Ich sinke.
Aber
mit
ihren ferngeschickten Blicken
die Engel
lösen
die Hände
aus ihren Gürteln
nicht
mich
zu ergreifen.
Bald
auch schon

-fühl ich –
bin ich
unter Euch
und Bruder
eures dunklen Sumpflebens.
Ach!
Wenn nur
ein Stück
immer
der Gesänge
mir bleibt
und Tänze
aus
allen Himmeln
und Bergen –
will ich
warten
und warten
bis es
endlich
für ewig
gewiss.

Robert Wolfgang Schnell

A foggy winter

Een mistige winter, waarin mensen geluidloos voorbijtrekken, voortgesleept door enorme vuurwielen. Merels huppelen in de met peukjes bezaaide sneeuw. Op een dag zal ik even onverschillig zijn als zij. Misschien is dat de enige goede boodschap.

Doina Ioanid

Vertaling: 2011, Jan H. Mysjkin

Last night I dreamt that I was 26,
the age my mother was when she married
and shunted from her crowded homestead in the city
into a solitary bungalow built by my father;
looking over the stubbly field she gave up
this last unholy qualm: what have I done?

My father still lived in a village in County Down
at – for him – the adolescent age of 26.
There was a long tot machine which could add up
and subtract accounts (my grandmother had married
a tradesman) at the yank of a stiff lever:
a gadget charming, he says, in its simplicity.

My parents met at a dancehall in the city.
I see her in a sleeveless dress, perhaps, sitting down
and my jug-eared and inimitable father
considering that he is no longer 26 –
he’s beginning to feel the minuses of the unmarried.
He smokes the fags that later she makes him give up

and crosses the dance floor. Would my mother get up
and dance with him? Outside the city
is in darkness: industrial but unhurried.
A slight, predictable rain is falling down.
My mother, who is not yet 26,
agrees to dance one dance with my jug-eared father.

This is the turning point. This is the father
of all love stories: the moment they give up
the multiple things of life round 26.
The lights in the dance hall shift in intensity;
the mirror ball throws snowflakes in a melt down.
26, they say, is a good age to get married

or to do something momentous like get married.
These are the past lives of my mother and father.
which have come to me in fragments, handed down
like a solvable puzzle – ready to give up
some clue to the possibilities of the city
that my mother left when she was 26.

Last night I dreamt that I was 26 and married
To the city. Under a fog, the voice of my father:
What will you give up? What will be handed down?

2004, Leontia Flynn

From: These Days

Las patas delanteras dobladas, recogidas contra el hocico entreabierto. Sus diminutas garras negras
de tierra y luego los incisivos enrojeciéndose.
Miles de pequeños incisivos punteados de sangre
y la noche. Miles de cartas llenas de amor
aguándose como un pequeño copo de sangre bajo
la gasa de la nieve, bajo la venda de tul de la
nieve de todas las montañas.

Susana dice palabras doblada bajo el campo o el
agua o el aire negro. Bajo la tierra de las
diminutas garras.

Las pequeñas garras del conejo atropellado. Sus
diminutas garras y la tierra negra del campo
endurecida en su revés. Sus ojos terrosos
acumulándose como dos montoncitos de tierra en
la noche negra. El cielo es negro, hay margaritas.
Sus ojos enterrados bajo la tierra campestre que
acumulan todas las minúsculas garras.

Los ojos vaciados. Bruno se dobla, cae.

2004, Raul Zurita

Zijn voorpoten dubbelgeklapt, ingetrokken tegen het
half geopende snuitje. Zijn minuscule klauwtjes zwart
van de aarde en dan de rood kleurende snijtanden.
Duizenden kleine snijtanden bespikkeld met bloed
en de nacht. Duizenden brieven vol met liefde
die uitlopen als een kleine spetter bloed onder
het gaas van sneeuw, onder de zwachtel van tule
van de sneeuw van alle bergen.

Susana spreekt woorden uit, dubbelgeklapt onder het veld
of het water of de zwarte lucht. Onder de aarde van de
minuscule klauwtjes.

De kleine klauwtjes van het overreden konijn. Zijn
minuscule klauwtjes en daarachter de zwarte, hard
geworden aarde van het veld. Zijn aardachtige ogen
die zich als twee bergjes aarde ophopen in
de donkere nacht. De hemel is zwart, er zijn margrieten.
Zijn ogen begraven onder de omgeploegde aarde die
alle piepkleine klauwtjes ophopen.

De lege oogkassen. Bruno klapt dubbel, valt.

Raul Zurita

XIV

THERE may be chaos still around the world,
This little world that in my thinking lies;
For mine own bosom is the paradise
Where all my life’s fair visions are unfurled.
Within my nature’s shell I slumber curled,
Unmindful of the changing outer skies,
Where now, perchance, some new-born Eros flies,
Or some old Cronos from his throne is hurled.
I heed them not; or if the subtle night
Haunt me with deities I never saw,
I soon mine eyelid’s drowsy curtain draw
To hide their myriad faces from my sight.
They threat in vain the whirlwind cannot awe
A happy snow-flake dancing in the flaw.

Georg Santayana

Snow

I fold a letter from the back, it’s whiter on this side, a good thing
that man doesn’t like to write on both sides. I fold and fold it
again, then fold it diagonally into a cone, then cut it with a small
pair of scissors, cut it and poke it, then

I’ve always thought snow is made this way: I open the cut-out letter,
it’s a good thing that man’s handwriting is so light that it
doesn’t show through, white, spread out, a six-petalled snowflake lies
on a yellow palm of hand.

Yet in the sky three thousand kilometres above or even higher, a
group of angels are at their wits’ end when they are faced with the
littering bodies on a big square below, and as the temperature sud-
denly drops below zero, their arguments and sighs gradually crys-
tallize and fall one by one.

Translation: 2005, Michelle Yeh

SNOW
I’d like to meet
the Snow Woman*.

I’d like to draw on that hot skin of hers
a picture of a snow crystal
found nowhere else.

Not about the present day or crimes and so on,
but I’d like to tell a story more secret
and more true.
And I wish to defend it
with my entire being.

When it starts snowing,
my heart or body,
I don’t know which,
begins to tremble.
Isn’t that because,
though I had met the Snow Woman long ago,
the snow has made me SNOW

I’d like to meet
the Snow Woman.

I’d like to draw on that hot skin of hers
a picture of a snow crystal
found nowhere else.

Not about the present day or crimes and so on,
but I’d like to tell a story more secret
and more true.
And I wish to defend it
with my entire being.

When it starts snowing,
my heart or body,
I don’t know which,
begins to tremble.
Isn’t that because,
though I had met the Snow Woman long ago,
the snow has made me forget
all about it?

Translation: 2006, William I. Elliott and Kazuo Kawamura

*Though a spirit, the snow woman is tall, beautiful, and transparent, with long hair.

Snow
on a metal contraption of some kind
erected in the woods, the height of a man,

can be knocked off with a black branch
revealing tiny rivets, a bolt or two,

but nothing more of the machine’s purpose
than can be guessed at from its peculiar shape

and solitary position
out here where nobody lives or works or ever
comes

with only the wolves for company,
howling in the wind that whistles through its
delicate wires,
sending us to sleep.

2010, Ian Pindar

From: Emporium

in a pillowcase: 
I look for a man who looks exactly like me, to give him my Sonya, my name, my shirt— It has begun: neighbors climb the trolleys at the fish market, breaking all their moments in half. Trolleys burst like intestines in the sun—
Pavel shouts, I am so fucking beautiful I cannot stand it! Two boys still holding tomato sandwiches hop in the trolley’s light, soldiers aim at their faces. Their ears. I can’t find my wife, where is my pregnant wife? I, a body, adult male, awaits to explode like a handgrenade.
It has begun: I see the blue canary of my country pick breadcrumbs from each citizen’s eyes— pick breadcrumbs from my neighbors’ hair— the snow leaves the earth and falls straight up as it should— to have a country, so important— to run into walls, into streetlights, into loved ones, as one should— The blue canary of my country runs into walls, into streetlights, into loved ones— The blue canary of my country watches their legs as they run and fall.

2019, Ilya Kaminsky

From: Deaf Republic

BOMBARDEMENT OM 4 UUR ’S OCHTENDS

Mijn lijf rent door de Arlemovskstraat, mijn kleren in een kussensloop: Ik zoek een man die precies op mij lijkt, om hem mijn Sonya te geven, mijn naam, mijn hemd – Het is begonnen: buren bestijgen de trolleybussen  op de vismarkt, al hun momenten in tweeën brekend. Trolleybussen barsten als darmen in de zon –
Pavel schreeuwt, Ik kan het niet aan zo fucking mooi ben ik! Twee jongens, sandwiches met tomaat nog in de hand springen in het licht van de trolleybussen, soldaten mikken op hun gezichten. Hun oren. Ik kan mijn vrouw niet vinden, waar is mijn zwangere vrouw? Ik, een lichaam, volwassen man, wacht om te ontploffen als een handgranaat.
Het is begonnen: ik zie de blauwe kanarie van mijn land broodkruimels pikken uit de ogen van elke burger – broodkruimels pikken uit het haar van mijn buren – de sneeuw verlaat de aarde en valt recht omhoog zoals het hoort – een land te hebben, zo belangrijk – tegen muren aan te rennen, tegen lantaarnpalen, tegen geliefden, zoals men zou moeten – De blauwe kanarie van mijn land rent tegen muren aan, tegen straatlichten, tegen geliefden – de blauwe kanarie van mijn land kijkt naar hun benen terwijl ze rennen en vallen.

Ilya Kaminsky

Vertaling: 2022, Alfred Schaffer

XXVII

SLEEP hath composed the anguish of my brain,
And ere the dawn I will arise and pray.
Strengthen me, Heaven, and attune my lay
Unto my better angel’s clear refrain.
For I can hear him in the night again,
The breathless night, snow-smothered, happy, grey,
With premonition of the jocund day,
Singing a quiet carol to my pain.
Slowly, saith he, the April buds are growing
In the chill core of twigs all leafless now;
Gently, be neath the weight of last nights snowing,
Patient of winter’s hand, the branches bow.
Each buried seed lacks light as much as thou.
Wait for the spring, brave heart there is no knowing.

Georg Santayana

Las minúsculas garras negras y el pelaje pardo.
Los albos incisivos abiertos se van enrojeciendo
suavemente. Más atrás, sobre el cuello, los pelos
pegajosos de pequeñas manchitas de sangre se
han rigidizado como púas. Imagino el cuchillo
entrando en el cuello, luego en los ojos. El
cuchillo sube y baja como la línea blanca de la
rompiente en la noche cerrada. En las manos el
pequeño cuerpo se dobla. Bruno se dobla, cae.

Las estrellas en la noche se doblan como las
margaritas y las motas de sangre en el pelaje
pardo. Los tallos de las margaritas chillan al
doblarse. El culatazo y su cuerpo casi sin peso
doblándose. La gasa de la nieve blanca de
las montañas se enrojece levemente igual que
los dientes bajo el diminuto hocico.

Los dientes de cientos de Susana se enrojecen
levemente bajo sus labios, bajo la boca de la noche.

Ah el mar, el mar bajo la noche.

2004, Raul Zurita

De piepkleine zwarte klauwtjes en de bruine vacht.
De witte geopende snijtanden kleuren zachtjesaan
rood. Meer naar achteren, op zijn nek, zijn de
haren, kleverig van kleine vlekjes bloed, hard
geworden als vlooien. In mijn gedachten glijdt
het mes de nek in, dan de ogen. Het mes gaat
omhoog en omlaag als de witte lijn van de
branding in de inktzwarte nacht. In de handen klapt
het kleine lichaam dubbel. Bruno klapt dubbel, valt.

De sterren in de nacht klappen dubbel zoals de
margrieten en de bloedspatten op de bruine
vacht. De stelen van de margrieten krijsen als ze
dubbelklappen. De nekslag en zijn bijna gewichtloze
lichaam dat dubbelklapt. Het gaas van de witte sneeuw
van de bergen kleurt lichtrood net als de
tanden onder het minuscule snuitje.

De tanden van honderden Susana’s kleuren lichtrood
onder haar lippen, onder de mond van de nacht.

Oh de zee, de zee onder de nacht.

Raul Zurita

Schnee

Meinst du am Ende die Möwen, die Stiefel nachts
auf der Mole, nachts in den Schnee? Triest oder
Turku, Turku, Triest – wo sind die Flocken, wo
die Figuren, unsere Sohlen, was treten sie fest?

Meinst du den Lichtschein am Rand, die Tiefe,
meinst du den Blick, die offene See? Kein
Schnee, Schnee, Kot, Kaugummi, Eis, und
kein Schnee – Schneefall ist alles, was ich noch
weiß, blau sind die Hände, blau ist der Rest.

Marcel Beyer

From: Erdkunde. Gedichte

SNEEUW

het pregnante volrijm van wieg tot wieg
die pathetische peripetie van dat je pappa bent
leek mij altijd voor de leven latende lozen

niet voor de betekenaar die zwart op wit nalaat
bloem en bij verdicht tot hoger honing
die raadselige rozen rookt om zin te zuigen
geen rozig vlees laat zogen voor zijn naam
maar zijn naam zal schrijven tussen de namen

wie heeft een naam te baren moet kuku
op pamperpappa\’s poepen

begin januari had het gesneeuwd
wat lastig was
de bussen raakten ontregeld door het levendaal
beslagen van ongeduld binnenin
houvast gleed weg onder grip en profiel
wij gleden samen uit in de beschuitsteeg

in de minnestraat dansten wij de eerste sporen
de paradijssteeg was een kerstkaart
in de mirakelsteeg maakten wij een pop die op elkaar leek
leiden was kortom oz in wonderland
en je voelde het kind in je groeien

toch zorgen maakte ik mij nauwelijks
in nederland zijn deze dingen goed geregeld
pekel had de stad gecuretteerd
de bussen reden weer op schema sporen gesmolten
de sneeuwpop was weer weg gemaakt

maar ik lees nu vaker sneeuwgedichten van het sneeuwt
wij zijn gestorven het sneeuwt tussen de korven
ik dien bezield door waan van zin ontzieling te lijf
en gedachten liggen dood in onbeschreven wit

Ilja Leonard Pfeijffer

Neige

Hiver descend de la neige.
Masse de neige antique.
Elle est réchauffée lentement.
C’est un blanc froid.
Avec les terribilités.
Une beauté à distance.
Dehors, bois de chauffage
que demande la Vie Dedans.
Luge porte le bois.
Actionnée.
Loisir polit
bouton de rose
ou double surface dans le jeu,
et le pont du souvenir
de silences d’enfance.
Futur jouet est courbé.
L’Impossibilité Jouet.
Il avance dans des rudesses.
Vers maison.
Joujou du pauvre
au pays de la neige constante.
Durabilité de la neige
demande une critique?
Luge porte aliment du feu utile.
Avant l’huile de pierre.
Matière chauffe matière.
Elle éclaire.
Bois et fer lugent le bois.
L. est besoin dans vie rude.
Froid arrête dehors,
là où continue Limpidité
parfois.
Un homme fait un feu intermédiaire.
Dans l’air sec et dur.
Homme enlève de la neige
en chemin.
Il critique la neige?
Dessous, il y a une clé d’or.
Comme sous le champ au printemps?
La serrure est loin dans l’apparence.
C’est une clé seule en hiver.
Homme creuse dans de la terre.
Il y a une cassette de fer.
Montagne miniature.
Serrure est dure à voir.
Des yeux doivent s’employer.
Serrure est discrète d’un côté.
La clé aime le côté.
Tour de clé infini
se précise.
Rhumain trouve la manière
de tourner la clé.
Chercherie en hiver.
Été fait oublier la clé?
Et le vent sévère?
Pronom Personnel est dedans.
Il est quelqu’un ou la clé?
Conte est la serrure infinie
maintenant.
D’où son entretien.

d’après ‘La clef d’or’

2007, Philippe Beck

From: Chants populaires

SNEEUW

Winter laat sneeuw vallen.
Aloude sneeuwmassa.
Ze wordt langzaam opgewarmd.
Het is een koud wit.
Met de vreselijkheden.
Mooi van ver.
Buiten, door het Leven Binnen
gewenst brandhout.
Slee draagt het hout.
In werking gesteld.
Vrije tijd schuurt
rozenknop
of dubbel oppervlak in het spel,
en de brug van de herinnering
van kinderstiltes.
Toekomstig speelgoed is gekromd.
De Onmogelijkheid Speelgoed.
Hij vordert in hardheden.
Naar huis.
Speeltje van de arme
in het land van de altijddurende sneeuw.
Vraagt duurzaamheid van de sneeuw
om kritiek?
Slee draagt nuttige brandstof.
Nuttiger dan steenolie.
Materie warmt materie.
Ze verlicht.
Hout en ijzer sleeën het hout.
S. is een behoefte in harde leven.
Koude stopt buiten
waar Helderheid soms
doorgaat.
Een man maakt een tijdelijk vuurtje.
In de droge en harde lucht.
Man veegt onderweg
sneeuw weg.
Is dat een kritiek op de sneeuw?
Eronder is een gouden sleuteltje.
Als onder het veld in de lente?
Het sleutelgat is veraf in de verschijning.
Het is een eenzaam sleuteltje in de winter.
Man graaft in grond.
Er is een ijzeren kistje.
Berg in het klein.
Sleutelgat is moeilijk te zien.
Ogen moeten zich inspannen.
Sleutelgat is discreet aan een kant.
De sleutel houdt van de kant.
Eindeloze draai in slot
wordt duidelijker.
Her-mens vindt manier
om sleutel te draaien.
Gezoek in de winter.
Doet zomer de sleutel vergeten?
En de strenge wind?
Persoonlijk Voornaamwoord is binnen.
Is hij iemand of de sleutel?
Sprookje is eindeloos sleutelgat
nu.
Vandaar het onderhoud ervan.

naar ‘De gouden sleutel’

Philippe Beck

Vertaling: 2008, John Fenoghen

Zăpadă

viaţa mea e un câmp nesfârşit de zăpadă.
în faţa ferestrei, îţi spun că zăpada şterge totul,
toate urmele.
am spart oglinda care mă arăta întreagă,
nu mă suport.
nu mă întreba de ce mâna stângă izbeşte obiecte,
nu mă suport.
viaţa mea e un câmp nesfârşit de zăpadă.
să faci dragoste ca şi cum ai fi închis într-o fecioară de fier.
să râzi până la epuizare.
înlocuieşte un cap retezat cu altul
şi braţele tale mă cuprind violent şi mă aşază printre obiecte.
soarele ca o incizie pe cerul de iarnă.
să forţezi limitele controlului, să ştii doza exactă,
tot ce trebuie să faci e să nu adormi.
sunt un câmp nesfârşit de zăpadă murdară.
şterg totul.
toate urmele.

2014, Domnica Drumea

From: Vocea / The Voice

Snow

my life is an endless field of snow.
in front of the window, I tell you that snow wipes away everything,
every trace.
I broke the mirror that reflected me whole,
I can’t stand myself.
don’t ask me why my left hand hits objects,
I can’t stand myself.
my life is an endless field of snow.
making love like you’re shut inside an iron maiden.
laughing to the point of exhaustion.
replace a severed head with another
and your arms encircle me violently and place me among objects.
the sun like an incision on the winter sky.
forcing the limits of control, knowing the exact dosage,
all you need to do is not fall asleep.
I am an endless field of dirty snow.
I wipe away everything.
every trace.

2014, Domnica Drumea

XXX

LET my lips touch thy lips, and my desire
Contagious fever be, to set a-glow
The blood beneath thy whiter breast than snow —
Wonderful snow, that so can kindle fire!
Abandon to what gods in us conspire
Thy little wisdom, sweetest; for they know.
Is it not something that I love thee so?
Take that from life, ere death thine all require.
But no! Then would a mortal warmth disperse
That beauteous snow to water-drops, which, turned
To marble, had escaped the primal curse.
Be still a goddess, till my heart have burned
Its sacrifice before thee, and my verse
Told this late world the love that I have learned.

Georg Santayana

Snow

The basic meaning of snow is purity, but what it brings
Is absence: absence of starlight
Absence of horses’ hooves clattering
In the cold streets and alleyways, absence of
The bright red nose of the courier coming from Chang’an

A crackling fire deepens the silence
The soul now has depth, like a well
Should someone venture to peer into it
He will not see himself
But another face that will astonish him

The snow that covers all things
Swirls above them like solemn music
The eyebrows of besieged warriors are frozen
Their hair turns gray, they have entered
The vast domain of what we call ‘darkness’

The snow has brought absence, for this
The fire is singing its quiet song
Dawn sprouts silently, in your ears
There is only snow — you have not yet seen
Anyone to bring you charcoal on a snowy day

Translation: 2006, Tao Naikan and Tony Prince

From: Eight Contemporary Chinese Poets
Publisher: Wild Peony, Sydney, 2006

Chang’an (now Xi’an) was the capital of China in such dynasties as the West Zhou, Qin, Han, Sui and Tang.

Snow

Sparrows chirp loudly
cars hum more loudly
trams ring most loudly

Through the centuries stars are
symbols of ideal desire
snowballs star open
snow is white on black
camouflage

when the king is in Nice
the court jester throws snowballs
the footmen ride in sleighs
with the members
of the parliament

The sparrows fly forlornly
and chirp loudly
the barometer points to changeable
snow is camouflage
on Christmas night no baby will be born
in a garage

Gaston Burssens

Translation: 1982, John Stevens Wade

From: Anthology

Neige

Fugace sur l’écharpe, sur le gant
Comme cette illusion, le coquelicot,
Dans la main qui rêva, l’été passé
Sur le chemin parmi les pierres sèches,
Que l’absolu est à portée du monde.

Pourtant, quelle promesse
Dans cette eau, de contact léger, puisqu’elle fut,
Un instant, la lumière! Le ciel d’été
N’a guère de nuées pour entrouvrir
Plus clair chemin sous des voûtes plus sombres.

Circé
Sous sa pergola d’ombres, l’illuminée,
N’eut pas de fruits plus rouges.

1988, Yves Bonnefoy

From: Début et fin de la neige

Sneeuw

Sneeuw
Kortstondig op de sjaal, op de want
Zoals deze illusie, de klaproos,
In de hand die, afgelopen zomer, over de weg
Tussen de schrale rotsen, droomde dat
Het absolute in het bereik van de wereld ligt.

En toch, welke belofte
Hield dat water in, die vluchtige aanraking, want
Een moment was het licht! De zomerlucht
Heeft niet meer wolken die wijzen op
Een helderder weg onder donkerder gewelven.

Circe, verlicht
Onder haar schaduwrijke pergola,
Had geen roder vruchten.

Yves Bonnefoy

Vertaling: 2007, Jan H. Mysjkin

OF thee the Northman by his beachèd galley
Dreamt, a she watched the never-setting Ursa
And longed for summer and thy light, O sacred
Mediterranean.

Unseen he loved thee for the heart within him
Knew earth had gardens where he might be blessed,
Putting away long dreams and aimless, barbarous
Hunger for battle.

The foretaste of thy languors thawed his bosom;
A great need drove him to thy caverned is lands
From the gray, endless reaches of the outer
Desert of ocean.

He saw thy pillars, saw thy sudden mountains
Wrinkled and stark, and in their crooked gorges,
’Neath peeping pine and cypress, guessed the torrent
Smothered in flowers.

Thine incense to the sun, thy gathered vapours,
He saw suspended on the flanks of Taurus,
Or veiling the snowed bosom of the Virgin
Sister of Atlas.

He saw the luminous top of wide Olympus,
Fit for the happy gods he saw the pilgrim
River, with rains of Ethiopia flooding
Populous Egypt.

And having seen, he loved thee. His racked spirit,
By thy breath tempered and the light that clothes thee,
Forgot the monstrous gods, and made of Nature
Mistress and mother.

The more should I, O fatal sea, before thee
Of alien words make echoes to thy music;
For I was born where first the rills of Tagus
Turn to the westward,

And wandering long, alas have need of drinking
Deep of the patience of thy perfect sadness,
O thou that constant through the change of ages,
Beautiful ever,

Never wast wholly young and void of sorrows,
Nor ever canst be old, while yet the morning
Kindless thy ripples, or the golden evening
Dyes thee in purple.

Thee, willing to be tamed but still untamable,
The Roman called his own until he perished,
As now the bus y English hover o’er thee,
Stalwart and noble;

But all is naught to thee, while no harsh winter
Congeals thy fountains, and the blown Sahara
Chokes not with dreadfuls and thy deep and placid
Rock-guarded havens.

Thou carest not what men may tread thy margin;
Nor I, while from some heather-scented headland
I may behold thy beauty, the eternal
Solace of mortals.

Georg Santayana

This snow

This snow is crying out for a crow
the blacker the better you write
pick up a fistful of stones too
or enough to blind
all the people

Look at the crowing!
Look what havoc they are wreaking

But even if a thousand crows arrived
this snow would not be melting
Hey kids! This snow
will close all the schools

Mehrdad Fallah

Translation: 2011, Abol Froushan

A Chair in Snow

A chair in snow
should be
like any other object whited
& rounded

and yet a chair in snow is always sad

more than a bed
more than a hat or house
a chair is shaped for just one thing

to hold
a soul its quick and few bendable
hours

perhaps a king

not to hold snow
not to hold flowers

2013, Jane Hirshfield

A Sprinkling of Snow

there’s a little light snow    I’ve reached this city’s
outermost edge     at once, the rivers calm down     the sun
between dry grass and branches
is tormented by the severity of winter
an expanse of uncultivated ground     a few dogs
iron-sheet sheds     a child
playing in grey fog
in the swamps     I see
a freshly-dug grave     which looks like the breast
of a virgin girl     a sprinkling a snow
covers it     written on the unfinished headstone are the words
Here lies . . .
a migrant worker in the city, who came
to a sad end, calmly she lies
in the midst of water
I can almost here her breathing underground
her breath pierces the deafening noise of the city

Duo Yu

Translation: 2006, Simon Patton

Crossing the Snow-line

I still see them –
the sculptors of Kilpeck
on the road
to Santiago de Compostela,
crossing the Roman bridge
in the small hours

westward,
always westward,
Finisterre referring
its azure,
the jubilation of wolves
spilling into the cloister.

But some
never made it back
through the wilderness
to chisel
a sleeping Christ
from the living tree

and lie fallow
under their larch ceiling
as if amazed
by the irrepressible light
at the burial of the stars.

2008, Pauline Stainer

From: Crossing the Snowline

Encountering Snow at Red Snail Temple
Snow, coming down aimlessly,
Giddy, eternal spell,
Or a stage for dreams;
Muddled footprints extend without end.
On the stairways to the Little Sky Gate,
The Buddhist pilgrims climb
Carrying with them another year of grief.

Stranded beside unmarked rocks,
Discarded straw sandals
Share the quiet with the snow.

O! Impetuous men
Looking back at the path they trekked
In the pine woods on the mountainside
As the village smoke
Melts away the first snow.
The flower of your secret wishes
Drifts down in circles
Before the Buddha Statues.

The wondrous realm is beyond words
As is the rapture of Sun greeting snow.
The bell tolls, again and again,
Echoing the silence of the mountains.

Song Lin (2005)

ESPECIALLY WHEN IT SNOWS
especially when it snows
and every tree
has its dark arms and widespread hands
full of that shining angelfood

especially when it snows
and every footprint
makes a dark lake
among the frozen grass

especially when it snows darling
and tough little robins
beg for crumbs
at golden-spangled windows

ever since we said goodbye to you
in that memorial garden
where nothing grew
except the beautiful blank-eyed snow

and little Caitlin crouched to wave goodbye to you
down in the shadows

especially when it snows
and keeps on snowing

especially when it snows
and down the purple pathways of the sky
the planet staggers like King Lear
with his dead darling in his arms

especially when it snows
and keeps on snowing

1996, the estate of Adrian Mitchell

From: Blue Coffee

INTRODUCTION TO THE STUDY OF SNOWPACK

This snow is thick, so thick
You are obliged to agree we did see
the best solutions in our dreams.

This thick snow encircles, pushing you back
to the core of human hunger. Yet if you don’t suffer from it,
snow can still be your best sport.

Snow’s breasts, far and wide, icy to the touch –
things you have reached wouldn’t
set your brain free from the tyranny of a white ant.

Silent observation makes it easier
to obtain a feeling purer than truth:
some people opt to stay above the snow, they never

hesitate half a second about the immortality of poetry;
some people opt to be snowed under,
so as to keep close contact with you by chewing roots.

Johnson, Jan. 7, 2016

Zang Di

From: The Caravan: Contemporary Chinese Poetry

INLEIDING TOT DE STUDIE VAN EEN SNEEUWLAAG

De sneeuw is dik, zo dik dat je
het er wel mee eens zult zijn dat we in de droom die we hadden
al de beste antwoorden hebben gekregen.

Erg dikke sneeuw cirkelt je terug naar
de kern van menselijke honger; maar stel dat je geen honger hebt,
dan kan sneeuw het allerbeste vermaak bieden.

Borsten van sneeuw zijn weids en ijskoud –
ongeacht wat je streelt, je brein
kan niet vluchten van de tirannie van een witte mier.

Evengoed veroorzaakt stille observatie gemakkelijk
een gevoel dat nog puurder wit is dan de waarheid:
sommige mensen blijven voor altijd boven de sneeuw,

nooit twijfelen ze langer dan een halve seconde over de onsterfelijkheid van poëzie;
andere mensen leven juist onder de sneeuw,
kauwend op boomwortels om nauw contact met je te houden.

7 januari 2016, Johnson

Zang Di

Bruno está muerto, Susana está muerta. El campo
negro y atrás la gasa sanguinolenta de la nieve de
las montañas. La rompiente blanca sube y baja
adelante. Las ciudades pequeñas son blancas en
los caminos de noche. Se asemejan a copos de luz
apareciendo de pronto y luego nada. Alguien los
oyó y ahora son miles de caras blancas, con los
dientes levemente enrojecidos y las cuencas de los
ojos vacías. Mis cartas de amor. Luego nada.

Cruzo pueblos pequeños en la noche. Cruzo
pelajes moteados de sangre. Ambos son leves.
Bruno es leve, Susana ahora es leve.

Las palabras de amor son leves, como la noche es
leve, como los tallos de las margaritas, sin
embargo ellos chillan cuando el viento los dobla.
Chillan y yo los escucho. Mis cartas de amor son
leves. Tienen pequeñas motas de sangre y saliva.

Vuelvo a casa, dice Bruno. Susana también dice
que vuelve a casa.

2004, Raul Zurita

Bruno is dood, Susana is dood. Het zwarte
veld en erachter het bloederige gaas van de sneeuw
in de bergen. Verderop gaat de witte branding
omhoog en omlaag. De kleine steden zijn wit op
de nachtelijke wegen. Ze lijken spetters licht
die plotseling verschijnen en daarna niets. Iemand
hoorde ze en nu zijn het duizenden witte gezichten,
met lichtrood gekleurde tanden en de oogholtes
leeg. Mijn liefdesbrieven. Daarna niets.

Ik doorkruis kleine dorpjes in de nacht. Ik doorkruis
vachten bespikkeld met bloed. Beiden zijn ijl.
Bruno is ijl, Susana is nu ijl.

Woorden van liefde zijn ijl, zoals de nacht
ijl is, zoals de stelen van de margrieten, maar
toch krijsen ze wanneer de wind ze dubbelklapt.
Ze krijsen en ik hoor ze. Mijn liefdesbrieven zijn
ijl. Er zitten kleine spikkels op, van bloed en speeksel.

Ik ga terug naar huis, zegt Bruno. Susana zegt ook
dat ze teruggaat naar huis.

Raul Zurita

I don’t want to say again those words!
There is a gentleness resides here
which almost no one gives thought to.
Idiosyncracies are the first to be inherited.
Chores remain undone on heavy chairs.
And in Krakovo snow drips in the sun.

Meta Kušar

Translation: 2004, Ana Jelnikar & Stephen Watts

Se dobla, cae

Bruno es una pequeña garrita negra. Susana es
una pequeña garrita negra. Las margaritas se
doblan chirriando. Están las margaritas, la nieve
de gasa de las montañas. La línea de la rompiente.

Yo lloro una patria enemiga.

Las pequeñas ciudades blancas esperan a Bruno,
las pequeñas ciudades blancas iluminadas por
focos en la noche esperan a Susana. Es día, ellos
ya no están y lloro.

2004, Raul Zurita

Hij klapt dubbel, valt

Bruno is een klein zwart klauwtje. Susana is
een klein zwart klauwtje. De margrieten klappen
gillend dubbel. Er zijn de margrieten, de sneeuw
van gaas in de bergen. De lijn van de branding.

Ik huil om een vijandig vaderland.

De kleine witte steden wachten op Bruno,
de kleine witte steden verlicht door lampen
in de nacht wachten op Susana. Het is dag, zij
zijn er niet meer en ik huil.

Raul Zurita

clothes are usually white.
I’m lifting lighter weights with my left and my right hand.
I’m ugly, that is why I’m laughing at your face,
because the sun goes up and the sun goes down
the guards are changing and their footsteps
are gently swinging you inside the sheets
and healing you from the unconsciousness.
where the azure and the memory begin,
the reason stops, everybody knows that.
today the scale is empty, just like on any other day,
but its arm throbs between the two dead,
shiny lips as it used to do.
x = x
into a plastic bag and onto the garbage heap,
you will throw away my big heart,
unless it snows again today
I have completely forgotten
all your good habits.
if everybody should indeed become somebody for fifteen minutes,
we have exactly three quarters of an hour
to shoot ourselves.
with water guns.

Delimir Rešicki

Translation: 2005, Miloš Đurđević and Damir Šodan

A BEAUTIFUL THING takes place:

A BEAUTIFUL THING takes place:
the evil as short as the sound.

the snow has abandoned its whiteness,
the touch its body.

in order to make a blood-
bathed body white again,

we have abandoned
our measures & persuasions:

we have afforded ourselves a joy
of being blind, deaf & dumb.

in their newly created lightness
things bounce and never come back.

Miroslav Kirin

Translation: 2004, Miroslav Kirin

A BOWL OF PEARS

Swarthy as oilcloth and as squat
as Sancho Panza
wearing a beret’s little stalk
the pear

itself suggests the application of some rigour
the finest blade
from the knife drawer
here

to freshen it is one slice and then another
the north fall south fall
facets of glacier
the snow-clean juice with a slight crunch that is sweet

I find lintels and plinths of white marble
clean angled
where there slides
the perfume globule

a freshness
like the breeze that is felt upon
the opening
of day’s fan

Enku
sculptor of pine stumps
revealed the ten thousand Buddhas with his attacks
the calligraphic axe

Rationalised shape shaped with vertical strokes
I have made of your jowled
buttocks
a squareness neatly pelvic

A Sunday of rain
and like a drain
a pipe that was agog and is chock-a-block the limber thunder
rebounds
and bounds

it comes pouring down
a funnel the wrong way around
broadcasts
its buffoon militance over the houses all afternoon

Undone
the laces of rain
dangle on the windows
now slicing iron

a butcher is sharpening
the light
of his favourite knife
its shimmers carving stripes into the garden

And I have carved the pear-shaped head
with eyes
close set
as pips that Picasso saw his poor

friend who had gone
to war
a cubist
snowman the fragrant and fatal Apollinaire

Robert Gray

EEN SCHAAL MET PEREN

Roetig als wasdoek en gezet
als Sancho Panza
voorzien van het steeltje van een baret
vraagt de peer

zelf om een doortastende benadering
het fijnste lemmet
uit de messenlade
hier

hem op te fleuren is een snee en dan nog een
de noordwand de zuidwand
gletsjerfacetten
het zoet knerpen van zijn sneeuwschone sappen

Ik vind glad gevoegde dorpels
en plinten van wit marmer
waar het bolletje parfum
langs drupt

een frisheid
als de bries die je voelt wanneer
de waaier van de dag
zich opent

Enku verwoede
beeldhouwer van dennestompen
onthulde de tienduizend boeddha’s
met kalligrafisch geweld

Gerationaliseerde vorm gevormd
met verticale japen
heb ik je weelderige bips tot bekken
teruggebracht

Een zondag regen
en als een tjokvolle gargouille
die te lang had gezwegen ketst en kaatst
de donder lenig

bazelt door een omgekeerde trechter
de hele middag boven de daken
zijn boodschap
van burleske strijdlust

Losgeraakte
regenveters bungelen
langs de ramen
nu scherpt

een slager het licht
wettend
zijn lievelingsmes
snijdt flikkerende strepen in de tuin

En ik sneed het peervormige hoofd
met dicht bijeenstaande
ogen als pitten
dat Picasso zag zijn arme

vriend die naar het front
was opgeroepen
een cubistische sneeuwpop de zoet-
gevooisde gedoemde Apollinaire

Robert Gray

Vertaling: 2008, Maarten Elzinga

292

Dit delen: