Her final Summer was it
Her final Summer was it –
And yet We guessed it not –
If tenderer industriousness
Pervaded Her, We thought
A further force of life
Developed from within –
When Death lit all the shortness up
It made the hurry plain –
We wondered at our blindness
When nothing was to see
But Her Carrara Guide post –
At Our Stupidity –
When duller than our dullness
The Busy Darling lay –
So busy was she – finishing –
So leisurely – were We –
Emily Dickinson
Haar laatste Zomer was het –
En toch hadden We er geen idee van –
Waar haar vlijtig werk met meer liefde
Vervuld werd, dachten Wij aan
Een extra levensenergie
Ontwikkeld van binnenuit –
Toen de Dood de korte duur ophelderde
Maakte het de haast duidelijk –
We verbaasden ons over onze blindheid
Toen er niets meer te zien was
Dan haar Marmeren Wegwijzer –
Naar Onze Dommigheid –
Toen zij gevoellozer dan onze ongevoeligheid
Daar lag, de Drukke Schat –
Zo druk zij was – met eindigen –
Zo kalm – waren Wij –
Emily Dickinson
Despair’s advantage is achieved
By suffering – Despair –
To be assisted of Reverse
One must Reverse have bore –
The Worthiness of Suffering like
The Worthiness of Death
Is ascertained by tasting –
As can no other Mouth
Of Savors – make us conscious –
As did ourselves partake –
Affliction feels impalpable
Until Ourselves are struck –
Het voordeel van Wanhoop wordt verkregen
Door Wanhoop – te ondergaan –
Om gesterkt te worden door Tegenslag
Moet je Tegenslag hebben meegemaakt –
De Waarde van het Lijden evenals
De Waarde van de Dood
Wordt vastgesteld door het te proeven –
Net zoals geen andere Mond
Ons de Smaak – kan bijbrengen –
Van wat we zelf tot ons namen –
Ramspoed is pas invoelbaar
Als We zelf getroffen worden –
Emily Dickinson
I meant to find Her when I came –
Death – had the same design –
But the Success – was His – it seems –
And the Surrender – Mine –
I meant to tell Her how I longed
For just this single time –
But Death had told Her so the first –
And she had past, with Him –
To wander – now – is my Repose –
To rest – To rest would be
A privilege of Hurricane
To Memory – and Me.
Ik wilde Haar aantreffen bij mijn komst –
Dood – had hetzelfde plan –
Maar Hij – had Succes – zo lijkt het –
En het Echec – voor Mij –
Ik wilde Haar zeggen hoe ik had uitgezien
Alleen al naar dit ene moment –
Maar de Dood had het Haar eerder gezegd –
En dus was ze heen, met Hem –
Dwalen is – nu – mijn Onderkomen –
Rusten – Rusten zou
Een Onstuimig voorrecht zijn
Voor het Geheugen – en ook voor Mij.
Emily Dickinson
The Overtakelessness of Those
Who have accomplished Death –
Majestic is to me beyond
The Majesties of Earth –
The Soul her “Not at Home”
Inscribes upon the Flesh,
And takes a fine aerial gait
Beyond the Writ of Touch.
Dat je Ze niet kunt Inhalen
Die de Dood hebben bereikt –
Doet voor mij majestueuzer aan
Dan Aardse Pracht –
Haar “Niet Thuis” schrijft
De Ziel op het Vlees,
En zet een mooie, luchtige gang in
Voorbij het Recht op Contact.
Emily Dickinson
‘Twas awkward, but it fitted me
‘Twas awkward, but it fitted me –
An Ancient fashioned Heart –
Its only lore – its Steadfastness –
In Change – unerudite –
It only moved as do the Suns –
For merit of Return –
Or Birds – confirmed perpetual
By Alternating Zone –
I only have it not Tonight
In its established place –
For technicality of Death –
Omitted in the Lease –
Emily Dickinson
Het was lastig, maar paste wel bij mij –
Een Hart van Ouderwetse stempel –
Enkel bewust – van zijn Onwrikbaarheid –
Van Verandering – geen benul –
Bewoog slechts zoals een Zon doet –
Omdat het de waarde van Terugkeren kent –
Of zoals Vogels – altijd zeker van de richting –
Als ze van Streek Wisselen –
Alleen Vanavond heb ik het niet
Op zijn vaste plek –
Door een vormfoutje van een Sterfgeval –
Weggelaten in het Contract –
Emily Dickinson
Those who have been in the Grave the longest –
Those who begin Today –
Equally perish from our Practise –
Death is the other way –
Foot of the Bold did least attempt it –
It – is the White Exploit –
Once to achieve, annuls the power
Once to communicate –
Zij die al het langst in het Graf liggen –
En Zij die Vandaag eraan beginnen
Verdwijnen evenzeer uit ons Dagelijks Leven.
De Dood is de andere kant op –
Dapperen durfden daar amper een stap te zetten
Daar – is het Hemelse Avontuur –
Eenmaal ondernomen, doet zij de kracht om nog
Eenmaal te communiceren teniet –
Emily Dickinson
How far is it to Heaven?
As far as Death this way –
Of River or of Ridge beyond
Was no discovery.
How far is it to Hell?
As far as Death this way –
How far left hand the Sepulchre
Defies Topography.
Hoe ver is het naar de Hemel?
Zover als de Dood langs hier –
Voorbij het Water of achter de Heuvels
Viel er niets van te ontdekken.
Hoe ver is het naar de Hel?
Zover als de Dood langs hier –
Hoe ver naar links van het Graf
Tart elke Topografie.
Emily Dickinson
Love is – anterior to Life –
Posterior – to Death –
Initial of Creation, and
The Exponent of Earth –
Liefde – gaat vooraf aan het Leven –
En voorbij – aan de Dood –
Is het Begin van de Schepping, en
De Kracht van de Aarde –
Emily Dickinson
I am afraid to own a Body –
I am afraid to own a Soul –
Profound – precarious Property –
Possession, not optional –
Double Estate –
———entailed at pleasure
Upon an unsuspecting Heir –
Duke in a moment of Deathlessness
And God, for a Frontier.
Ik schrik ervan een Lichaam te hebben –
Ik schrik ervan een Ziel te hebben –
Een enorm – precair Eigendom –
Bezit, waarvoor niet te kiezen valt –
Tweeledige Nalatenschap –
———naar believen bestemd
Voor een nietsvermoedende Erfgenaam –
Hertog in een moment van Onsterfelijkheid
En God, voor Begrenzing.
Emily Dickinson
This Chasm, Sweet, opon my life
This Chasm, Sweet, opon my life
I mention it to you,
When Sunrise through a fissure drop
The Day must follow too.
If we demur, its gaping sides
Disclose as ’twere a Tomb
Ourself am lying straight wherein
The Favorite of Doom.
When it has just contained a Life
Then, Darling, it will close
And yet so bolder every Day
So turbulent it grows
I’m tempted half to stitch it up
With a remaining Breath
I should not miss in yielding, though
To Him, it would be Death –
And so I bear it big about
My Burial – before
A Life quite ready to depart
Can harass me no more –
Emily Dickinson
Deze Kloof, Liefje, in mijn leven
Ik wijs je erop dat,
Als het eerste Zonlicht door een spleet valt
Ook de Dag moet volgen.
Als we aarzelen, openen
Haar gapende kanten zich als een Graf
Waarin Wijzelf languit liggen:
De Lieveling van het Noodlot.
Zodra het een Leven bevat
Dan, Schat, zal ze sluiten
Maar elke Dag zo steiler
Zo heftiger wordt ze dat
Ik bijna in de verleiding kom haar dicht te naaien.
Met mijn laatste Adem
Ik zou het niet missen die te geven, hoewel
Voor Hem, zou het de Dood zijn –
Daarom draag ik haar groots mee tot bij
Mijn Begrafenis – voor
Een Leven dat helemaal klaar is om heen te gaan
Mij niet langer kan lastigvallen –
Emily Dickinson
Crisis is a Hair
Crisis is a Hair
Toward which forces creep
Past which – forces retrograde
If it come in sleep
To suspend the Breath
Is the most we can
Ignorant is it Life or Death
Nicely balancing –
Let an instant push
Or an Atom press
Or a Circle hesitate
In Circumference
It may jolt the Hand
That adjusts the Hair
That secures Eternity
From presenting – Here –
Emily Dickinson
Crisis is als een Haar
Krachten sluipen er naar toe
Waarna – de krachten zich terugtrekken
Als het in slaap komt
De Adem inhouden
Is het beste wat we kunnen doen
Niet wetend of het Leven of Dood wordt
Mooi in balans –
Als wij er even tegen duwen
Of een heel klein Beetje tegen drukken
Of een Krul proberen
Door het Rond te draaien
Het kan de Hand doen trillen
Die het Haar goed doet
Wat voorkomt dat de Eeuwigheid
Zich – Hier – aankondigt
Emily Dickinson
As plan for Noon and plan for Night
As plan for Noon and plan for Night
So differ Life and Death
In positive Prospective –
The Foot upon the Earth
At Distance, and Achievement, strains,
The Foot upon the Grave
Makes effort at Conclusion
Assisted faint, of Love –
Als Voornemen voor de Middag en voor de Nacht
Verschillen Leven en Dood
Duidelijk qua Perspectief –
De Voet op de Aarde
Spant zich in bij Afstanden, en Prestaties,
De Voet in het Graf
Doet moeite om Af te ronden
Een beetje bijgestaan, door Liefde –
Emily Dickinson
No Crepusculo
Nasce a luz do luar dos derradeiros,
Êrmos, soturnos pincaros sósinhos…
Andam sombras no ar e murmurinhos
E vagidos de luz… e os Pegureiros
Descem, cantando, a encosta dos outeiros…
Tangendo amenas frautas amorosas,
Seus vultos, no crepusculo, desmaiam
E assim como os seus canticos, se espraiam
Em ondas de emoção. As fragarosas
Quebradas que o luar beija, misteriosas
Furnas, boccas de terra, murmurantes,
Arvoredos extaticos orando,
Rochedos, na penumbra, meditando,
Desfeitos em ternura, esvoaçantes,
Pairam tambem no espaço comovido,
Das primeiras estrelas já ferido,
Todo em luar e sombra amortalhado…
E eu choro sobre um monte abandonado…
E o Phantasma divino da Creança,
Sombra de Anjinho em flor,
Nos longes dos meus olhos aparece,
Como se, por ventura, ele nascesse
Da minha incerta e trémula esperança,
E não da minha firme e eterna dôr!
E choro; e alem das lagrimas, eu vejo
Aquele dôce Vulto pequenino,
Em seu leito de morte e soffrimento;
Jesus martirisado, inda Menino…
E é como cinza morte o meu desejo
E como extinta luz meu pensamento!
Depois, a sua Imagem soffredôra
Regressa á Vida, veste-se de aurora;
Os seus labios sorriem para mim…
E aquelles verdes olhos cristalinos
Abrem-se radiosos e divinos,
E vejo-o então brincar no meu jardim!
Vejo-o como ele foi, como ele existe
No coração da Mãe por toda a vida!
Anjinho tutelar da nossa casa!
A divina Esperança florescida,
Brilhando além de tudo quanto é triste…
Longinquo Alivio, protectora Asa!
Mas de que serve? Eu choro sem descanço,
No meio da tristêsa indiferente
Das Cousas que têm a alma sempre ausente…
Só eu na minha dôr nunca me canço.
Ó brutêsa das Cousas! No infinito
E gélido silencio, eu ouço um grito!
Na funda solidão que me rodeia,
Um sêr apenas, tétrico, vagueia…
Quem grita? O meu espirito. E que importa?
É ele a errar no mundo solitario,
Sem principio nem fim, sem pae nem mãe!
Ó céu indiferente! Ó terra morta!
Ó grito de Jesus sobre o Calvario,
A subir no Infinito, cada vez
Mais cercado de tragica mudez,
Mas afflicto, mais alto, mais além!…
Cousas que já fizestes companhia
A este espirito meu que, em vós, se via,
Porque me abandonastes? Êrmo Vento,
Insonia do ar correndo o Firmamento,
Só vejo, em ti, loucura inanimada,
Revolta inconsciencia destruidora!
Alta estrela, na noite, incendiada,
Passarinhos do céu, cantos da aurora,
Já não palpita em vós meu coração…
Sois o silencio, a treva, a solidão.
Além de mim já nada avisto. As cousas,
Arvores, nuvens, serras pedregosas,
São penumbras que á luz do meu olhar
Se dissipam, de subito, no ar.
De tal forma meu sêr se concentrou
Na visão da Creança, que além d’ela,
Não vejo flôr ou ave ou luz de estrela,
Limpido céu azul, verde paisagem!
Dir-se-á que o seu Espectro reencarnou
Em mim, – que não sou mais que a sua Imagem!
Teixeira de Pascoaes, in ‘Elegias’
In de schemering
Het maanlicht van de laatste dagen wordt geboren,
Verlaten, sombere, eenzame bergtoppen…
Schaduwen dwalen door de lucht en gefluister
En kreten van licht… en de herders
Dalen zingend de hellingen af…
Zachtjes spelend op fluiten,
Vervagen hun gestalten in de schemering
En net als hun liederen verspreiden ze zich
In golven van emotie. De verraderlijke
Ravijnen gekust door het maanlicht, mysterieuze
Grotten, monden van aarde, murmelend,
Extatische bossen biddend,
Rotsen in de schemering, mediterend,
Opgelost in tederheid, fladderend,
Ook zweven ze in de bewogen ruimte,
Reeds verwond door de eerste sterren,
Alles gehuld in maanlicht en schaduw…
En ik huil op een verlaten heuvel…
En het goddelijke spook van het Kind,
Schaduw van een kleine engel in bloei,
Verschijnt in de verte voor mijn ogen,
Alsof het misschien geboren is
Uit mijn onzekere en bevende hoop,
En niet uit mijn vaste en eeuwige pijn!
En ik huil; en voorbij de tranen zie ik
Dat lieve kleine figuurtje,
Op zijn bed van dood en lijden;
Jezus, gemarteld, nog steeds een kind…
En mijn verlangen is als as,
En mijn gedachte als gedoofd licht!
Dan keert Zijn lijdende Beeld
terug tot leven, gehuld in de dageraad;
Zijn lippen glimlachen naar mij…
En die groene, kristalheldere ogen
Openen zich stralend en goddelijk,
En ik zie Hem dan spelen in mijn tuin!
Ik zie Hem zoals Hij was, zoals Hij bestaat
In het hart van de Moeder voor al het leven!
Beschermengel van ons huis!
Goddelijke Hoop die bloeit,
Schijnend voorbij al het verdriet…
Verre Verlossing, beschermende Vleugel!
Maar wat baat het? Ik huil zonder ophouden,
Temidden van de onverschillige droefheid
Van dingen die de ziel altijd afwezig houden…
Alleen ik, in mijn pijn, word nooit moe.
O, wreedheid der dingen! In de oneindige
En ijzige stilte hoor ik een kreet!
In de diepe eenzaamheid die mij omringt,
Een enkel wezen, somber, dwalend…
Wie huilt? Mijn geest. En wat maakt het uit?
Het is dwalen in een eenzame wereld,
Zonder begin of einde, zonder vader of moeder!
O onverschillige hemel! O dode aarde!
O kreet van Jezus op Golgotha,
Opstijgend naar het Oneindige, steeds meer
Omsloten door tragische stilte,
Maar gekweld, hoger, verder weg!…
Dingen die ooit gezelschap hielden
Met deze geest van mij die zichzelf in jou zag,
Waarom heb je me verlaten? Verlaten wind,
Slapeloosheid van de lucht die door het firmament raast,
Ik zie in jou alleen maar levenloze waanzin,
Opstand, destructief onbewustzijn!
Hoge ster, in de nacht, vlammend,
Kleine vogels van de hemel, liederen van de dageraad,
Mijn hart klopt niet langer in jou…
Jij bent stilte, duisternis, eenzaamheid.
Voorbij mezelf zie ik niets. Dingen,
Bomen, wolken, rotsachtige bergen,
Zijn schaduwen die, in het licht van mijn blik,
Plotseling in de lucht verdwijnen.
Mijn wezen is zo geconcentreerd
in de visie van het Kind, dat ik buiten haar
geen bloem, vogel of sterrenlicht zie,
geen helderblauwe hemel, geen groen landschap!
Er zal gezegd worden dat haar spectrum gereïncarneerd is
in mij, – die niets meer ben dan haar Beeld!
Teixeira de Pascoaes
A Mãe e o Filho
Teu sêr tragicamente enternecido,
Em desespero de alma transformado,
Vae através do espaço escurecido
E pousa no seu tumulo sagrado.
E ele acorda, sentindo-o; e, comovido,
Chora ao vêr teu espirito adorado,
Assim tão só na noite e arrefecido
E todo de êrmas lagrimas molhado!
E eis que ele diz: “Ó Mãe, não chores mais!
Em vez dos teus suspiros, dos teus ais,
Quero que venha a mim tua alegria!”
E só nas horas em que a Mãe descança,
É que ele inclina a fronte de creança
E dorme ao pé de ti, Virgem Maria!
Teixeira de Pascoaes, in ‘Elegias’
De Moeder en de Zoon
Uw wezen, tragisch bewogen,
Veranderd in zielsverdriet,
Gaat door de duistere ruimte
En rust op uw heilige graf.
En hij ontwaakt, dit aanvoelend; en, ontroerd,
Huilt bij het zien van uw aanbeden geest,
Zo alleen in de nacht en verkleumd
En helemaal nat van eenzame tranen!
En zie, hij zegt: “O Moeder, huil niet meer!
In plaats van uw zuchten, uw kreten,
wil ik uw vreugde tot mij laten komen!”
En alleen in de uren dat de Moeder rust,
Neunt hij zijn kinderlijke voorhoofd
En slaapt aan uw voeten, Maagd Maria!
Teixeira de Pascoaes
I cross till I am weary
I cross till I am weary
A Mountain – in my mind –
More Mountains – then a Sea –
More Seas – And then
A Desert – find –
And My Horizon blocks
With steady – drifting – Grains
Of unconjectured quantity –
As Asiatic Rains –
Nor this – defeat my Pace –
It hinder from the West
But as an Enemy’s Salute
One hurrying to Rest –
What merit had the Goal –
Except there intervene
Faint Doubt – and far Competitor –
To jeopardize the Gain?
At last – the Grace in sight –
I shout unto my feet –
I offer them the Whole of Heaven
The instant that we meet –
They strive – and yet delay –
They perish – Do we die –
Or is this Death’s Experiment –
Reversed – in Victory?
Emily Dickinson
Ik doorkruis tot ik moe word
Een Berg – in mijn gedachten –
Nog meer Bergen – dan een Zee –
Nog meer Zeeën – en dan
Tref ik – een Woestijn –
Waarop Mijn Horizon zich verstopt
Achter een stevige – storm – Gruis –
Van een onschatbare hoeveelheid –
Gelijk Moessons in Azië –
Zelfs dit – vertraagt mijn Tempo niet –
Het houdt me niet meer van het Westen af
Als een Groet van de Vijand
Voor wie zich haast Rust te vinden –
Wat voor waarde had het Bereiken –
Als er geen vage Twijfel –
En verre Concurrent – in de weg staan
Die de Verovering in gevaar brengen?
Eindelijk – Genade in zicht –
Schreeuw ik uit tegen mijn voeten –
Ik bied ze de hele hemel aan
Op het moment dat we daar geraken –
Ze doen hun best – en toch vertragen ze –
Ze geven het op – Gaan we dood –
Of is dit Experiment van de Dood –
Omgeslagen – in een Overwinning?
Emily Dickinson
Triumph – may be of several kinds
Triumph – may be of several kinds –
There’s Triumph in the Room
When that Old Imperator – Death –
By Faith – be overcome –
There’s Triumph of the finer mind
When Truth – affronted long –
Advance unmoved –
———to Her Supreme –
Her God – Her only Throng –
A Triumph – when Temptation’s Bribe
Be slowly handed back –
One eye upon the Heaven renounced –
And One – upon the Rack –
Severer Triumph – by Himself
Experienced – who pass
Acquitted – from that Naked Bar –
Jehovah’s Countenance –
Emily Dickinson
Triomf – kent velerlei vormen –
Er heerst Triomf in de Kamer
Wanneer die Oude Dictator – de Dood –
Door Geloof – wordt overwonnen –
Er is Triomf voor de knapste geest
Wanneer de Waarheid – lang beledigd –
Onverstoorbaar voortgaat –
———naar Haar Superieur –
Haar God – Haar enige Verzamelde Volk –
En Triomf – als het Smeergeld van de Bekoring
Langzaam teruggegeven wordt –
Afgezworen met één oog op de Hemel –
En het Andere – op de Pijnbank –
De grootste Triomf – wordt Vanbinnen
Gevoeld – door wie
Vrijgesproken – voor dat Naakte Tribunaal –
Langs Gods Aanschijn gaat –
Emily Dickinson
Sweet – safe – Houses
Sweet – safe – Houses –
Glad – gay – Houses –
Sealed so stately tight –
Lids of Steel – on Lids of Marble –
Locking Barefeet out –
Brooks of Plush – in Banks of Satin
Not so softly fall
As the laughter – and the whisper –
From their People Pearl –
No Bald Death – affront their Parlors –
No Bold Sickness come
To deface their stately Treasures –
Anguish – and the Tomb –
Hum by – in muffled Coaches –
Lest they –
———wonder Why –
Any – for the Press of Smiling –
Interrupt – to die –
Emily Dickinson
Schattige – veilige – Huizen –
Blije – vrolijke – Huizen –
Zo statig en stevig verzegeld met –
Stalen Deksels – boven Marmeren Zerken –
Die Blote Voeten buitensluiten –
Pluche Stoffen – over Satijnen Kussens
Strijken niet zo zachtjes neer
Als het gelach – en het geroezemoes –
Van hun Paarlen Mensen –
Geen Brute Dood – schoffeert hun Salons –
Geen Brutale Ziekte komt
Hun statige Schatten ontsieren –
Lijden – en Dood –
Zoemen voorbij – in geblindeerde Koetsen –
Dat zij zich maar niet –
———hoeven afvragen Waarom –
Sommigen – met hun Geforceerde Lachen –
Stoppen – om te sterven –
Emily Dickinson
I live with Him – I see His face
I live with Him – I see His face –
I go no more away
For Visitor – or Sundown –
Death’s single privacy
The Only One – forestalling Mine –
And that – by Right that He
Presents a Claim invisible –
No wedlock – granted Me –
I live with Him – I hear His Voice –
I stand alive – Today –
To witness to the Certainty
Of Immortality –
Taught Me – by Time – the lower Way –
Conviction – every day –
That Life like This – is stopless –
Be Judgment – what it may –
Emily Dickinson
Ik leef met Hem – ik zie Zijn gezicht –
Ik ga niet meer van hem weg
Voor Bezoek – of de Zonsondergang
De intieme privacy van de Dood
De Enige – die vóór de Mijne komt –
En dat – vanwege het Recht dat Hij
Een onzichtbare Claim aanbiedt –
Die geen huwelijk – aan Mij heeft verleend –
Ik leef met Hem – ik hoor Zijn Stem –
Ik sta hier springlevend – Vandaag –
Om te getuigen van de Zekerheid
Dat Onsterfelijkheid bestaat –
De Tijd – leerde Mij – op bescheiden Wijze –
Elke dag – de Overtuiging –
Dat een Leven als Dit – zonder einde is –
Wat het Laatste Oordeel – ook mag zijn –
Emily Dickinson
My Portion is Defeat – today
My Portion is Defeat – today –
A paler luck than Victory –
Less Paeans – fewer Bells –
The Drums don’t follow Me – with tunes –
Defeat – a somewhat slower – means –
More Arduous than Balls –
‘Tis populous with Bone and stain –
And Men too straight to stoop again –,
And Piles of solid Moan –
And Chips of Blank – in Boyish Eyes –
And scraps of Prayer –
And Death’s surprise,
Stamped visible – in Stone –
There’s somewhat prouder, over there –
The Trumpets tell it to the Air –
How different Victory
To Him who has it – and the One
Who to have had it, would have been
Contenteder – to die –
Emily Dickinson
Verliezen is mijn Deel – vandaag –
Een fletser geluk dan Winnen –
Niet zo veel Triomfzang – minder Klokgelui –
Geen Trommels die Mij volgen – met marsen –
Verliezen – gaat – wat trager –
Veel Moeilijker dan Feestgedruis –
Het zit vol Botten en vuiligheid –
Mensen te stijf om nog te buigen –
Hopen van zwaar Gekreun –
Splinters Leegte – in Kinderogen –
Flarden van Gebed –
En de overrompeling van de Dood
Zichtbaar – in Steen – gegraveerd –
Er is iets meer trots, aan de andere kant –
Trompetten vertellen het aan de Lucht –
Hoe anders is de Overwinning
Voor Wie haar behaalt – dan voor Degene
Die, als hij haar behaald had
Gelukkiger zou zijn – gestorven –
Emily Dickinson
I cannot live with You
I cannot live with You –
It would be Life –
And Life is over there –
Behind the Shelf
The Sexton keeps the Key to –
Putting up
Our Life – His Porcelain –
Like a Cup –
Discarded of the Housewife –
Quaint – or Broke –
A newer Sevres pleases –
Old Ones crack –
I could not die – with You –
For One must wait
To shut the Other’s Gaze down –
You – could not –
And I – Could I stand by
And see You – freeze –
Without my Right of Frost –
Death’s privilege?
Nor could I rise – with You –
Because Your Face
Would put out Jesus’ –
That New Grace
Glow plain – and foreign
On my homesick Eye –
Except that You than He
Shone closer by –
They’d judge Us – How –
For You – served Heaven – You know,
Or sought to –
I could not –
Because You saturated Sight –
And I had no more Eyes
For sordid excellence
As Paradise
And were You lost, I would be –
Though My Name
Rang loudest
On the Heavenly fame –
And were You – saved –
And I – condemned to be
Where You were not –
That self – were Hell to Me –
So We must meet apart –
You there – I – here –
With just the Door ajar
That Oceans are – and Prayer –
And that White Sustenance –
Despair –
Emily Dickinson
Ik kan niet leven met Jou –
Dat zou echt Leven zijn –
En het Leven gebeurt daarginds –
Achterin de Kast
De Koster heeft er de Sleutel van –
Hij bergt er
Ons Leven op – als Zijn Servies –
Gelijk een Kopje –
Afgedankt door de Huisvrouw –
Uit de mode – of Gebroken –
Een nieuw van Sèvres porselein is leuker –
De Oudjes krijgen barsten –
Ik kon niet sterven – met Jou –
Want de Een moet wachten om
De Starende Ogen van de Ander te sluiten –
Jij – zou dat niet kunnen –
En ik – kon ik jou bijstaan
En aanzien dat Jij – bevriest –
Zonder mijn Recht op Vorst –
Het Voorrecht van de Dood?
Ook kon ik niet herrijzen – met Jou –
Omdat Jouw Gezicht
Dat van Jezus zou verbleken –
Die Nieuwe Gratie
Helder oplichten – en vreemd
Aan mijn Ogen vol verlangen –
Alleen dat Jij van nog meer nabij
Straalde dan Hij –
Hoe – konden ze Ons veroordelen –
Want Jij – diende de Hemel – dacht Je,
Althans je probeerde dat –
Ik kon het niet –
Omdat Jij het Zicht volledig vulde –
En ik geen Oog meer had
Voor dubieuze kwaliteit
Als het hemels Paradijs
En werd Jij verdoemd, dan ik ook –
Al klonk Mijn Naam
Het luidste
In de Hemelse roem –
En werd Jij – gered –
En ik – gedoemd daar te zijn
Waar Jij niet was –
Dat – zou dan de Hel voor Mij zijn –
Dus moeten We elkaar op afstand zien –
Jij daar – Ik – hier –
Met de Deur net op een kier
Van Oceanen breed – van Gebeden –
En dat Witte Voedsel –
Wanhoop –
Emily Dickinson
They put Us far apart
They put Us far apart –
As separate as Sea
And Her unsown Peninsula –
We signified “These see” –
They took away our Eyes –
They thwarted Us with Guns –
“I see Thee” Each responded straight
Through Telegraphic Signs –
With Dungeons – They devised –
But through their thickest skill –
And their opaquest Adamant –
Our Souls saw – just as well –
They summoned Us to die –
With sweet alacrity
We stood upon our stapled feet –
Condemned – but just – to see –
Permission to recant –
Permission to forget –
We turned our backs upon the Sun
For perjury of that –
Not Either – noticed Death –
Of Paradise – aware –
Each other’s Face – was all the Disc
Each other’s setting – saw –
Emily Dickinson
Zij zetten Ons ver uit elkaar –
Gescheiden als de Zee
Van Haar onontgonnen Schiereiland –
Wij maakten bekend “Wij zien elkaar” –
Zij namen onze Ogen weg –
Zij hielden Ons tegen met Geweren –
“Ik zie Je nog” antwoordde Elk meteen
Via Telegrafische boodschappen –
In Kerkers – hadden Zij bedacht –
Maar doorheen hun dikste werk –
En hun ondoordringbare Adamant –
Zagen onze Zielen – net zo goed –
Ze riepen Ons op om te sterven –
Met zoetig enthousiasme
We stonden, onze voeten vastgenageld –
Veroordeeld – alleen maar – voor het zien –
Toegestaan was het om te ontkennen –
Toegestaan was het om te vergeten –
We keerden de Zon de rug toe
Voor zo’n meineed –
Geen van Beiden – sloeg acht op de Dood ¬–
Bewust – van de Hemel –
Elkaars Gezicht – was het enige Beeld dat
Ze van elkaar – zagen –
Emily Dickinson
Life – is what we make it
Life – is what we make it –
Death – We do not know –
Christ’s acquaintance with Him
Justify Him – though –
He – would trust no stranger –
Other – could betray –
Just His own endorsement –
That – sufficeth Me –
All the other Distance
He hath traversed first –
No new mile remaineth –
Far as Paradise –
His sure foot preceding –
Tender Pioneer –
Base must be the Coward
Dare not venture – now –
Emily Dickinson
Leven – is wat we ervan maken –
Van de Dood – weten We dat niet –
Christus’ vertrouwdheid met Hem
Pleit voor Hem – tóch –
Hij – zou geen vreemde vertrouwen –
Iemand Anders – kon verraad plegen –
Alleen de Aanbeveling van Hem –
Die – volstaat voor Mij –
Alle overige Afstand
Heeft Hij als eerst overbrugd –
Geen mijl blijft nog over –
Tot aan het Paradijs –
Zijn zekere stap gaat ons voor –
De tedere Pionier –
Armzalig moet de Lafaard zijn die
Het waagstuk – nu – niet aandurft –
Emily Dickinson
You’ve seen Balloons set – Hav’nt You?
You’ve seen Balloons set – Hav’nt You?
So stately they ascend –
It is as Swans – discarded You,
For Duties Diamond –
Their Liquid Feet go softly out
Upon a Sea of Blonde –
They spurn the Air, as ’twere too mean
For Creatures so renowned –
Their Ribbons just beyond the eye –
They struggle – some – for Breath –
And yet the Crowd applaud, below –
They would not encore – Death –
The Gilded Creature strains – and spins –
Trips frantic in a Tree –
Tears open her imperial Veins –
And tumbles in the Sea –
The Crowd – retire with an Oath –
The Dust in Streets – go down –
And Clerks in Counting Rooms
Observe – “‘Twas only a Balloon” –
Emily Dickinson
Je hebt Ballonnen zien oplaten – Toch?
Ze stijgen zo statig op –
Het zijn net Zwanen – ze negeren Je
Op hun Diamanten Missie –
Hun Kabels gaan voorzichtig los
Op een Zee van Geel –
Ze verachten de Lucht, te gewoontjes
Voor zulke befaamde Wezens –
Hun Linten net uit het zicht –
Ze vechten – sommigen – om Adem –
Toch applaudisseert de Menigte, beneden –
De Dood – willen ze niet als toegift –
Het Vergulde Wezen trekt strak – en tolt –
Tuimelt driest in een Boom –
Scheurt haar keizerlijke Aderen open –
En stort in de Zee –
De Menigte – trekt zich Vloekend terug –
Het Stof in de Straten – gaat liggen –
En Ambtenaren in Kantoren
Merken op – “’t Was maar een Ballon” –
Emily Dickinson
Behind Me – dips Eternity
Behind Me – dips Eternity –
Before Me – Immortality –
Myself – the Term between –
Death but the Drift of Eastern Gray,
Dissolving into Dawn away,
Before the West begin –
‘Tis Kingdoms – afterward – they say –
In perfect – pauseless Monarchy –
Whose Prince – is Son of none –
Himself – His Dateless Dynasty –
Himself – Himself diversify –
In Duplicate divine –
‘Tis Miracle before Me – then –
‘Tis Miracle behind – between –
A Crescent in the Sea –
With Midnight to the North of Her –
And Midnight to the South of Her –
And Maelstrom – in the Sky –
Emily Dickinson
Achter mij – zinkt de Eeuwigheid weg –
Vóór mij – de Onsterfelijkheid –
Ik – de Levensjaren daartussen –
Dood is enkel de Grijze Veeg in het Oosten,
Die oplost in de Dageraad,
Voordat het Westen verschijnt –
Er is een Koninkrijk – naderhand – zeggen ze –
Met een volmaakte – eindeloze Monarchie –
Wiens Vorst – de Zoon van niemand is –
Voor Hem – is zijn Dynastie tijdloos –
Hijzelf – verandert Zich van gedaante –
In een goddelijk Duplicaat –
Het is een Wonder vóór Mij – dan –
Het is Wonder achter mij – en daartussen –
Een Wassende Maan in de Zee –
Met Middernacht Noord van Haar –
En Middernacht Zuid van Haar –
En de Maalstroom – in de Lucht –
Emily Dickinson
Promise This – When You be Dying
Promise This – When You be Dying –
Some shall summon Me –
Mine belong Your latest Sighing –
Mine – to Belt Your Eye –
Not with Coins – though they be Minted
From an Emperor’s Hand –
Be my lips – the only Buckle
Your low Eyes – demand –
Mine to stay – when all have wandered –
To devise once more
If the Life be too surrendered –
Life of Mine – restore –
Poured like this – My Whole Libation –
Just that You should see
Bliss of Death –
———-Life’s Bliss extol thro’
Imitating You –
Mine – to guard Your Narrow Precinct –
To seduce the Sun
Longest on Your South, to linger,
Largest Dews of Morn
To demand, in Your low favor –
Lest the Jealous Grass
Greener lean – Or fonder cluster
Round some other face –
Mine to supplicate Madonna –
If Madonna be
Could behold so far a Creature –
Christ – omitted – Me –
Just to follow Your dear feature –
Ne’er so far behind –
For My Heaven –
Had I not been
Most enough – denied?
Emily Dickinson
Beloof me – dat wanneer Je gaat Sterven –
Iemand Mij moet roepen –
Aan Mij behoort Jouw laatste Zucht –
Aan Mij – is het om Je Ogen te sluiten –
Niet met Munten – al zijn ze Geslagen
Op Keizerlijk Bevel –
Maar laat mijn lippen – de enige Sluiting zijn
Waar jouw doffe Ogen – naar verlangen –
Aan Mij om te blijven – als ieder vertrekt –
Om opnieuw te bedenken
Als het Leven helemaal opgegeven is –
Hoe het Leven van Mij – te herstellen –
Zo Uitgestort – Mijn Totale Toewijding –
Opdat Jij zou inzien dat
De Zegen van de Dood –
———-de Zegen van het Leven verheft
In navolging van Jou –
Aan Mij – om jouw Smalle Grens te bewaken –
De Zon te verleiden om
Boven Jouw Zuiden het langst
De Sterkste Ochtenddauw te laten hangen
Om te vragen, in Jouw bescheiden naam –
Dat het Gras niet Jaloers zal zijn
En er Groener bij ligt – Of liefdevoller aansluit
Rond ‘n ander gezicht –
Aan Mij om Maria aan te roepen –
Als Maria bestaat
Moge een Schepsel van zo ver zien dat –
Christus – Mij – in de steek heeft gelaten –
Alleen om Jouw dierbare gestalte te volgen –
Nooit achterop te raken –
Want Mijn Hemel –
Was ik niet
Al genoeg – afgewezen?
Emily Dickinson
You taught me Waiting with Myself –
Appointment strictly kept –
You taught Me fortitude of Fate –
This – also – I have learnt –
An Altitude of Death, that could
No bitterer debar
Than Life – had done – before it –
Yet – there is a Science more –
The Heaven you know – to understand
That you be not ashamed
Of Me – in Christ’s bright Audience
Opon the further Hand –
Jij leerde mij bij Mezelf te Blijven –
Afspraak strikt nageleefd –
Jij leerde Mij de kracht mijn Lot te dragen –
Ook – dit – heb ik geleerd –
Een Hoogte van de Dood die
Even verbitterd kon buitensluiten
Als het Leven – daarvoor – had gedaan –
Maar – het vraagt meer Kennis –
Om de Hemel die jij kent – te begrijpen
Zodat jij je niet voor Mij hoeft te schamen –
Onder de blijde Gemeente van Christus
Aan de andere Hand –
Emily Dickinson
This Consciousness that is aware
This Consciousness that is aware
Of Neighbors and the Sun
Will be the one aware of Death
And that itself alone
Is traversing the interval
Experience between
And most profound experiment
Appointed unto Men –
How adequate unto itself
It’s properties shall be
Itself unto itself and None
Shall make discovery –
Adventure most unto itself
The Soul condemned to be –
Attended by a single Hound
It’s own identity.
Emily Dickinson
Bewustzijn dat besef heeft
Van Buren en van de Zon
Zal zich bewust zijn van de Dood
En dat het alleen zelf
De afstand kan oversteken
Tussen het aardse leven
En de meest ingrijpende ervaring
Mensen voorbestemd –
Hoe toereikend voor hem
Zijn eigenschappen zullen zijn
Is alleen aan hem en Geen Ander
Die het ontdekken kan –
Tot een waagstuk met name voor haarzelf
Is de Ziel gedoemd –
Bijgestaan door maar één Jachthond
Haar eigen identiteit.
Emily Dickinson
Color – Caste – Denomination
Color – Caste – Denomination –
These – are Time’s Affair –
Death’s diviner Classifying
Does not know they are –
As in sleep – All Hue forgotten –
Tenets – put behind –
Death’s large – Democratic fingers
Rub away the Brand –
If Circassian – He is careless –
If He put away
Chrysalis of Blonde – or Umber –
Equal Butterfly –
They emerge from His Obscuring –
What Death – knows so well –
Our minuter intuitions –
Deem unplausible –
Emily Dickinson
Kleur – Kaste – Godsdienst –
Daar – maakt de Tijd zich druk om –
De meer hemelse Indeling van de Dood
Kent hun bestaan niet –
Net als in de slaap – Alle Nuance vergeten is –
Dogma’s – afgelegd –
Wissen de grote – Democratische vingers
Van de Dood het Brandmerk weg –
Of het ’n Beauty is – kan Hem niet schelen –
Of Hij nu opruimt
Een Blonde – of Bruine Cocon –
Evenals een Vlinder –
Ze rijzen op uit Zijn Verduistering –
Wat de Dood – zo goed weet –
Die onbenulliger intuïties van ons –
Worden ongeloofwaardig gevonden –
Emily Dickinson
Ausencia
Lúgubre solidão! Ó noite triste!
Como sinto que falta a tua Imagem
A tudo quanto para mim existe!
Tua bemdita e efémera passagem
No mundo, deu ao mundo em que viveste,
Á nossa bôa e maternal Paisagem,
Um espirito novo mais celeste;
Nova Forma a abraçou e nova Côr
Beijou, sorrindo, o seu perfil agreste!
E ei-la agora tão triste e sem verdor!
Depois da tua morte, regressou
Ao seu velhinho estado anterior.
E esta saudosa casa, onde brilhou
Tua voz num instante sempiterno,
Em negra, intima noite se occultou.
Quando chego á janela, vejo o inverno;
E, á luz da lua, as sombras do arvoredo
Lembram as sombras pálidas do Inferno.
Dos recantos escuros, em segredo,
Nascem Visões saudosas, diluidos
Traços da tua Imagem, arremêdo
Que a Sombra faz, em gestos doloridos,
Do teu Vulto de sol a amanhecer…
A Sombra quer mostrar-se aos meus sentidos…
Mas eu que vejo? A luz escurecer;
O imperfeito, o indeciso que, em nós, deixa
A amargura de olhar e de não vêr…
A voz da minha dôr, da minha queixa,
Em vão, por ti, na fria noite clama!
Dir-se-á que o céu e a terra, tudo fecha
Os ouvidos de pedra! Mas quem ama,
Embora no silencio mais profundo,
Grita por seu amor: é voz de chama!
E eu grito! E encontro apenas sobre o mundo,
Para onde quer que eu olhe, aqui, além,
A tua Ausencia tragica! E no fundo
De mim proprio que vejo? Acaso alguem?
Só vejo a tua Ausencia, a Desventura
Que fez da noite a imagem de tua Mãe!
A tua Ausencia é tudo o que murmura,
E mostra a face triste á luz da aurora,
E se espraia na terra em sombra escura…
Quem traz o outomno ao meu jardim agora?
Quem muda em cinza o fogo do meu lar?
E quem soluça em mim? Quem é que chora?
É a tua Ausencia, Amôr, que vem turbar
Esta alegria etérea, nuvem, asa
De Anjo que, ás vezes, passa em nosso olhar!
O Sol é a tua Ausencia que se abrasa,
A Lua é tua Ausencia enfraquecida…
Da tua Ausencia é feita a minha vida
E os meus versos tambem e a minha casa.
Teixeira de Pascoaes, in ‘Elegias’
Afwezigheid
Somber eenzaamheid! O, droevige nacht!
Wat mis ik jouw beeltenis toch!
In alles wat voor mij bestaat!
Jouw gezegende en vluchtige reis
In de wereld, gaf je aan de wereld waarin je leefde,
Aan ons goede en moederlijke landschap,
Een nieuwe, meer hemelse geest;
Een nieuwe vorm omarmde het en een nieuwe kleur
Kuste, glimlachend, zijn ruwe profiel!
En zie het nu, zo droevig en zonder groen!
Na jouw dood keerde het terug
Naar zijn vroegere staat.
En dit nostalgische huis, waar jouw stem in een eeuwig moment klonk,
In een donkere, intieme nacht is het verborgen.
Als ik bij het raam kom, zie ik de winter;
En in het maanlicht herinneren de schaduwen van de bomen
me aan de bleke schaduwen van de hel.
Uit de donkere hoeken, in het geheim,
worden nostalgische visioenen geboren, verwaterde
Sporen van jouw beeld, een loutere imitatie
Die de Schaduw maakt, in pijnlijke gebaren,
Van jouw zonsopgangsvorm…
De Schaduw wil zich aan mijn zintuigen tonen…
Maar wat zie ik? Het licht dat verduistert;
De onvolmaaktheid, de besluiteloosheid die in ons achterblijft
De bitterheid van kijken en niet zien…
De stem van mijn pijn, van mijn klacht,
Tevergeefs, schreeuwt om jou in de koude nacht!
Men zal zeggen dat hemel en aarde, alles sluit
Oren van steen! Maar wie liefheeft,
Zelfs in de diepste stilte,
Schreeuwt om zijn liefde: het is een stem van vuur!
En ik schreeuw! En ik vind alleen maar in de wereld,
Waar ik ook kijk, hier, daarbuiten,
Jouw tragische afwezigheid! En in de diepten
van mezelf, wat zie ik? Is er iemand hier?
Ik zie alleen jouw Afwezigheid, Ongeluk
Dat de nacht tot het beeld van jouw Moeder maakte!
Jouw Afwezigheid is alles wat fluistert,
En toont haar droevige gezicht aan het licht van de dageraad,
En spreidt zich uit over de aarde in een donkere schaduw…
Wie brengt nu de herfst naar mijn tuin?
Wie verandert het vuur van mijn huis in as?
En wie snikt er in mij? Wie is het die huilt?
Het is jouw Afwezigheid, Liefde, die komt om te verstoren
Deze etherische vreugde, wolk, vleugel
Van een Engel die soms voorbijgaat in onze blik!
De Zon is jouw Afwezigheid die brandt,
De Maan is jouw verzwakte Afwezigheid…
Mijn leven is gemaakt van jouw Afwezigheid
En mijn verzen ook, en mijn huis.
Teixeira de Pascoaes
Noites em Claro
Passas em claro as noites a chorar;
Dia a dia, teu rosto empalidece…
Faze tu, pobre Mãe, por serenar,
Santa Resignação sobre ela desce!
Rochedo que a penumbra desvanece,
Tu, por acaso, não lhe podes dar
Um pouco d’esse frio que entorpece
O coração e o deixa descançar?…
Jamais! Não ha remedio! Nem as horas
Que passam! Toda a fria noite choras;
Tua sombra, no chão, é mais escura.
Soffres! E sinto bem que a tua dôr,
Como se fôra um beijo, acêso amôr,
Vae-lhe aquecer, ao longe, a sepultura.
Teixeira de Pascoaes, in ‘Elegias’
Slapeloze Nachten
Je brengt slapeloze nachten huilend door;
Dag na dag wordt je gezicht bleker…
Arme Moeder, probeer haar te troosten,
Laat heilige berusting over haar neerdalen!
Scherp waar de schemering vervaagt,
Kun je haar misschien niet
Een beetje van die kou geven die verdooft
Het hart en het rust geeft?…
Nooit! Er is geen remedie! Zelfs niet de uren
Die voorbijgaan! Elke koude nacht huil je;
Je schaduw op de grond wordt donkerder.
Je lijdt! En ik voel goed dat jouw pijn,
Als een kus, brandende liefde,
Haar graf van verre zal verwarmen.
Teixeira de Pascoaes
A Minha Dôr
Tua morte feriu-me no mais fundo,
Remoto da minh’alma que eu julgava
Já fóra desta vida e deste mundo!
E vejo agora quanto me enganava,
Imaginando possuir em mim
Alma que fôsse livre e não escrava!
Meu espirito é treva e dôr sem fim.
Todo eu sou dôr e morte. Sou franquêsa.
Sou o enviado da Sombra. Ao mundo vim
Prégar a noite, a lagrima, a incertêsa,
A luz que, para sempre, anoiteceu…
Esta envolvente, essencial tristêsa,
Tristêsa original donde nasceu
O sol caindo em lagrimas de luz,
Chôro de oiro inundando terra e céu!
Sou o enviado da Sombra. Em negra cruz,
Meu ilusorio sêr crucificado
Lembra um morto phantasma de Jesus…
E aos pés da minha cruz, no chão maguado,
A tua Ausencia é a Virgem Dolorosa,
Com tenebroso olhar no meu pregado.
Ah! quanto a minha vida religiosa,
Depois que te perdeste no sol-pôsto,
Se fez incerta, fragil e enganosa!
Em meu sêr desenhou-se um novo rôsto.
Sou outro agora; e vejo com pavor
Minha máscara interna de desgôsto.
Vejo sombras á luz da minha dôr…
Sombras talvez de eternas Creaturas
Que vivem na alegria do Senhor…
E quem sabe se os Mortos, nas Alturas,
Vivem na paz de Deus, em sitios êrmos,
Entre flôres, sorrisos e venturas?…
E quem sabe se as dôres que soffremos
E nosso corpo e alma, não são mais
Que as suas vagas sombras irreaes?…
Ah, nós sômos ainda o que perdemos…
Teixeira de Pascoaes, in ‘Elegias’
Mijn verdriet
Jouw dood heeft me diep in mijn ziel verwond,
ik dacht dat ik dit leven en deze wereld al had verlaten!
En nu zie ik hoe erg ik me vergist heb,
door me in te beelden dat ik in mezelf
een vrije ziel bezat, niet geknecht!
Mijn geest is duisternis en eindeloze pijn.
Alles wat ik ben is pijn en dood. Ik ben eerlijk.
Ik ben de gezant van de Schaduw. Ik ben in de wereld gekomen
om de nacht te verkondigen, de traan, de onzekerheid,
het licht dat voor altijd verduisterd is…
die omhullende, essentiële droefheid,
oorspronkelijke droefheid waaruit geboren werd
de zon die in tranen van licht valt,
gouden tranen die aarde en hemel overspoelen!
Ik ben de gezant van de Schaduw. Aan een zwart kruis,
Mijn illusoire gekruisigde zelf
Lijkt op een spookachtige, dode Jezus…
En aan de voet van mijn kruis, op de gewonde grond,
Is Uw Afwezigheid de Bedroefde Maagd,
Met een duistere blik op mijn genagelde wond.
Ach! Hoe mijn religieuze leven,
Nadat U in de ondergaande zon was verdwenen,
Onzeker, fragiel en bedrieglijk werd!
Een nieuw gezicht is in mijn wezen getekend.
Ik ben nu een ander; en ik zie met afschuw
Mijn innerlijke masker van walging.
Ik zie schaduwen in het licht van mijn pijn…
Schaduwen misschien van eeuwige Schepsels
Die leven in de vreugde van de Heer…
En wie weet of de Doden, in de Hemelen,
Leven in de vrede van God, op verlaten plekken,
Te midden van bloemen, glimlachen en gelukzaligheid?…
En wie weet of de pijnen die wij lijden,
En ons lichaam en onze ziel, niet meer zijn
Dan hun vage, onwerkelijke schaduwen?…
Ach, wij zijn nog steeds wat we verloren hebben…
Teixeira de Pascoaes
‘Tis so appalling – it exhilarates
‘Tis so appalling – it exhilarates –
So over Horror, it half captivates –
The Soul stares after it, secure –
To know the worst, leaves no dread more –
To scan a Ghost, is faint –
But grappling, conquers it –
How easy, Torment, now –
Suspense kept sawing so –
The Truth, is Bald – and Cold –
But that will hold –
If any are not sure –
We show them – prayer –
But we, who know,
Stop hoping, now –
Looking at Death, is Dying –
Just let go the Breath –
And not the pillow at your Cheek
So slumbereth –
Others, can wrestle –
Your’s, is done –
And so of Wo,
———bleak dreaded – come,
It sets the Fright at liberty –
And Terror’s free –
Gay, Ghastly, Holiday!
Emily Dickinson
Het is zo eng – dat het opwindend wordt –
Zo over gruwelijk, het bekoort bijna –
Veilig, staart de Ziel er naar –
Wie ’t ergste kent, hoeft niet meer te vrezen –
Een Geest zien, blijft schimmig –
Maar ga je het gevecht aan, win je het –
Hoe licht, is de Kwelling, nu –
Onzekerheid bleef zo snijdend –
De Waarheid, is Naakt – en Koud –
Maar het geeft houvast –
Voor wie niet zeker zijn –
We wijzen hen – het gebed –
Maar wij, die de waarheid weten,
Houden op te hopen, nu–
De Dood aanzien, is Doodgaan –
Laat gewoon de Adem gaan –
En zelfs geen kussen sluimert
Dan tegen je Wang –
Anderen, gaan nog de strijd aan –
De jouwe, is gedaan –
Dus laat toch die troosteloze, gevreesde Pijn –
———komen
Het laat de Angst los
En de Paniek vrij –
Vrolijk, Griezelig, Feest!
Emily Dickinson
Afraid! Of whom am I afraid?
Afraid! Of whom am I afraid?
Not Death – for who is He?
The Porter of my Father’s Lodge
As much abasheth me!
Of Life? ‘Twere odd I fear a thing
That comprehendeth me
In one or two existences –
Just as the case may be –
Of Resurrection? Is the East
Afraid to trust the Morn
With her fastidious forehead?
As soon impeach my Crown!
Emily Dickinson
Bang! Voor wie zou ik bang zijn?
Niet voor de Dood – want wie mag Hij zijn?
De Portier van mijn Vaders Huis
Intimideert mij net zo erg!
Voor het leven? Vreemd om bang te zijn
Voor iets waar ik deel van ben
In één of twee levens –
Afhankelijk van wat het mag zijn –
Voor de Verrijzenis? Is het Oosten
Bang om de Ochtend te vertrouwen
Met haar sierlijke voorhoofd?
Dan liever mijn Kroon afzetten!
Emily Dickinson
I know that He exists
I know that He exists.
Somewhere – in silence –
He has hid his rare life
From our gross eyes.
‘Tis an instant’s play –
‘Tis a fond Ambush –
Just to make Bliss
Earn her own surprise!
But – should the play
Prove piercing earnest –
Should the glee – glaze –
In Death’s – stiff – stare –
Would not the fun
Look too expensive!
Would not the jest –
Have crawled too far!
Emily Dickinson
Dat Hij bestaat, weet ik.
Ergens – in stilte –
Hij verborg zijn kostelijk leven
Voor onze lompe ogen.
Het is het spel van een tel –
Het liefdevolle Verstoppertje –
Gewoon om te zorgen dat Geluk
Zijn eigen verrassing verdient!
Maar – blijkt het spel
Pijnlijke ernst te zijn –
Dan zal de vreugde – bevriezen –
Bij de stijve – aanblik – van de Dood –
Zou de grap niet
Een te hoge prijs hebben!
Zou de scherts niet –
Te ver zijn gegaan!
Emily Dickinson
Those fair – fictitious People
Those fair – fictitious People –
The Women – plucked away
From our familiar Lifetime –
The Men of Ivory –
Those Boys and Girls, in Canvas –
Who stay upon the Wall
In Everlasting Keepsake –
Can Anybody tell?
We trust – in places perfecter –
Inheriting Delight
Beyond our faint Conjecture –
Our dizzy Estimate –
Remembering ourselves, we trust –
Yet Blesseder – than We –
Through Knowing – where We only hope –
Receiving – where we – pray –
Of Expectation – also –
Anticipating us
With transport, that would be a pain
Except for Holiness –
Esteeming us – as Exile –
Themself – admitted Home –
Through gentle Miracle of Death –
The Way ourself, must come –
Emily Dickinson
Die mooie – fictieve Mensen –
De Vrouwen – geplukt
Uit ons vertrouwde Leven –
De Mensen van Ivoor –
Die Jongens en Meisjes, op het Linnen –
Die aan de Muur blijven
Als een Eeuwig Aandenken –
Weet Iemand daarvan?
We geloven – in een volmaakter plek –
Een Vreugde te zullen erven
Voorbij onze vage Vermoedens –
Onze malle Inschattingen –
Ze blijven aan ons denken, geloven we –
Maar meer Gezegend – dan wij –
Want zij weten – waar Wij slechts hopen –
Zij ontvangen – waar wij – bidden –
In Afwachting – ook –
Zijn ze ons voorgegaan
In vreugde, die een pijn zou zijn
Waren het geen Heiligen –
Ze beschouwen ons – als Ballingen –
Zelf – zijn ze al Thuis toegelaten –
Door het zachte Wonder van de Dood –
Onze Weg, moet nog komen –
Emily Dickinson
Do People moulder equally
Do People moulder equally,
They bury, in the Grave?
I do believe a Species
As positively live
As I, who testify it
Deny that I – am dead –
And fill my Lungs, for Witness –
From Tanks – above my Head –
I say to you, said Jesus –
That there be standing here –
A Sort, that shall not taste of Death –
If Jesus was sincere –
I need no further Argue –
That statement of the Lord
Is not a controvertible –
He told me, Death was dead –
Emily Dickinson
Vergaan alle Mensen hetzelfde tot stof,
Die men in het Graf, begraaft?
Ik geloof echt dat er een Soort
Even zeker blijft leven
Als ik, die hiervan getuigt,
Ontken dat ik – dood ben –
En als Bewijs, mijn Longen vul –
Uit Reservoirs – boven mijn Hoofd –
Ik zeg jullie, zei Jezus –
Er zijn er hier onder ons,
Een Soort, die de Dood niet zal smaken –
Als Jezus oprecht was –
Heb ik niet meer Argumenten nodig –
Die verklaring van de Heer
Is onweerlegbaar –
Hij zei me, dat de Dood dood was –
Emily Dickinson
A Toad, can die of Light –
Death is the Common Right
Of Toads and Men –
Of Earl and Midge
The privilege –
Why swagger, then?
The Gnat’s supremacy
———is large as Thine –
Life – is a different Thing –
So measure Wine –
Naked of Flask – Naked of Cask –
Bare Rhine –
Which Ruby’s mine?
Een Pad, kan sterven aan Licht –
De Dood kent Gelijke Rechten
Voor Padden en Mensen –
Voor Graaf of Mug
Eenzelfde voorrecht –
Waarom schep je dan zo op?
De Suprematie van de Mug
———is even groot als die van Jou –
Leven – is Iets Anders –
Dus beoordeel Wijn –
Ontbloot van de Fles – Ontbloot van het Vat –
Rijnwijn zonder iets –
Welke Rode is de mijne?
Emily Dickinson
Give little Anguish,
Lives will fret –
Give Avalanches,
And they’ll slant –
Straighten – look cautious for their breath –
But make no syllable, like Death –
Who only shows his Granite face –
Sublimer thing – than Speech –
Geef een beetje Angst,
En het Leven gaat tobben –
Geef een Lawine,
En het loopt scheef –
Sta recht – zoek behoedzaam naar adem –
Maar zeg geen woord, net als de Dood –
Die alleen zijn Granieten gezicht laat zien –
Iets subliemer – dan Spreken –
Emily Dickinson
If I may have it, when it’s dead
If I may have it, when it’s dead,
I’ll be contented – so –
If just as soon as Breath is out
It shall belong to me –
Until they lock it in the Grave,
‘Tis Bliss I cannot weigh –
For tho’ they lock Thee in the Grave,
Myself – can own the key –
Think of it Lover! I and Thee
Permitted – face to face to be –
After a Life – a Death – We’ll say –
For Death was That –
And this – is Thee –
I’ll tell Thee All – how Bald it grew –
How Midnight felt, at first –
———to me –
How all the Clocks stopped in the World –
And Sunshine pinched me – ‘Twas so cold –
Then how the Grief got sleepy – some –
As if my Soul were deaf and dumb –
Just making signs – across – to Thee –
That this way – thou could’st notice me –
I’ll tell you how I tried to keep
A smile, to show you,
———when this Deep
All Waded –
———We look back for Play,
At those Old Times – in Calvary.
Forgive me, if the Grave come slow –
For Coveting to look at Thee –
Forgive me, if to stroke thy frost
Outvisions Paradise!
Emily Dickinson
Als ik haar mag hebben, als ze dood is,
Zal ik – zo – blij zijn –
Als meteen na de laatste Ademtocht
Ze aan mij zal behoren –
Tot ze haar opsluiten in het Graf,
Kan mijn Geluk niet op –
Want al sluiten zij Jou op in het Graf,
Ik – de sleutel maar kan hebben –
Denk daaraan, Geliefde! Jij en Ik
Vergund – oog in oog te staan –
Na een Leven – zeg maar – een Dood –
Want Dood was Dat –
En dit – ben Jij –
Ik ga Je Alles zeggen – hoe Kaal het werd –
Hoe Middernacht in ’t begin aanvoelde –
———voor mij –
Hoe alle Klokken op Aarde stil stonden –
En Zonlicht me verkleumde – ‘t Was zo koud –
Hoe daarna het Verdriet – wat – wegdoezelde –
Alsof mijn Ziel doofstom werd –
En alleen gebaren maakte – tegen – Jou –
Op zo’n manier – dat jij me kon herkennen –
Ik zeg je dat ik probeerde te blijven
Glimlachen, om jou te laten zien,
———voor als deze Diepte
Helemaal doorwaad was –
———dat We luchthartig terugkijken
Op die Oude Tijd – van Golgotha.
Vergeef me, als het Graf op zich laat wachten –
Want ik verlang zo naar Jou te kijken –
Vergeef me, als het strelen van jouw koude
Het Paradijs in de schaduw stelt!
Emily Dickinson
I read my sentence – steadily –
I read my sentence – steadily –
Reviewed it with my eyes,
To see that I made no mistake
In its extremest clause –
The Date, and manner, of the shame –
And then the Pious Form
That “God have mercy” on the Soul
The Jury voted Him –
I made my soul familiar – with her extremity –
That at the last,
———it should not be a novel Agony –
But she, and Death, acquainted –
Meet tranquilly, as friends –
Salute, and pass, without a Hint –
And there, the Matter ends –
Emily Dickinson
Ik las mijn veroordeling – zorgvuldig –
Bekeek het nog eens met mijn ogen,
Om zeker te zijn dat ik geen fout maakte
In haar slotbepaling –
De Datum, en de aard, van de schande –
En dan de Vrome Formule
Dat “God” de Ziel “genadig zij”
De Jury koos voor Hem –
Ik maakte mijn ziel vertrouwd – met haar einde –
Dat er op het laatst, geen nieuwe Lijdensweg
———bij moest komen –
Maar zij, en de Dood, elkaar vertrouwd zijn –
En vredig tegenkomen, als vrienden –
Groeten, en stilzwijgend vertrekken –
En daarmee, sluit de Zaak –
Emily Dickinson
In falling Timbers buried
In falling Timbers buried –
There breathed a Man –
Outside – the spades – were plying –
The Lungs – within –
Could He – know – they sought Him –
Could They – know – He breathed –
Horrid Sand Partition –
Neither – could be heard –
Never slacked the Diggers –
But when Spades had done –
Oh, Reward of Anguish,
It was dying – Then –
Many Things – are fruitless –
‘Tis a Baffling Earth –
But there is no Gratitude
Like the Grace – of Death –
Emily Dickinson
Onder vallend Hout bedolven –
Ademde een Man –
Van buiten – zwoegden – de schoppen –
De Longen – van binnen –
Had Hij – geweten – dat ze Hem zochten –
Hadden Zij – geweten – dat Hij ademde –
Afschuwelijk Gescheiden door Zand –
Werd geen van beiden – gehoord –
Nooit verslapten de Gravers –
Maar toen de Schoppen klaar waren –
Oh, Het loon van de Angst,
Toen – was hij stervende –
Veel Dingen – leveren niets op –
Het is een verbijsterende Aarde –
Maar er is geen groter Dank
Dan de Genade – van de Dood –
Emily Dickinson
betekenisgeving & levenshorizon 