Wreedheden zijn van alle tijden en mensen die ze begaan komen in elke samenleving en in elke geleding voor. Foltering, mishandeling, moord, slechts enkele voorbeelden uit een lange rij van onmenselijk gedrag ten aanzien van een medemens. Bewakers in gevangenissen en in concentratiekampen leven zich uit op de gevangenen omdat ze weten dat ze hiervoor niet bestraft worden. De getuigenissen van gevangenen over hun leven in dergelijke omstandigheden beslaan hele bibliotheken. Straffeloosheid maakt van mensen monsters. Viktor Jerofejew die een roman over Rusland en de Russische ziel heeft geschreven, noemt als voorbeeld onder andere de despoot en het streven om een despoot te worden. Hij schrijft:
Despot sein – das ist das höchste Ziel menschlichen Strebens in Russland, so wie bei der Armee der Generalissimus. Jeder russische Vorgesetzte ist ein Despot. Nur gibt es lasche Despoten, wohingegen andere über eine unbändige Fantasie verfügen.
Man weiß nie, was ihnen in der nächsten Sekunde einfällt. Der Vorgesetzte scheint zu absurden Handlungen zu neigen, aber die haben immer ihre eigene Logik; – Grobheit. Aus Prinzip respektiert er niemanden, der schwächer ist als er. Mit Ausnahme einiger Jugendfreunde, die er durchaus auch beleidigen kann, demütigt der Despot gern alle um sich herum. Der russische Vorgesetzte duzt gern Leute, die ihn siezen. Er genießt seine Straflosigkeit. Hin und wieder bereut der Despot, nur um hinterher noch vergnügter zu leben. Der Despotismus ist auf nationalem Sadismus gereift.
Bandietenbendes die in naam van de Russische regering nu in Syrië en in tal van Afrikaanse landen thuishouden – (ook al zijn gisteren hun maffialeiders tijdens een vliegtocht vermoord) – maken furore door hun tomeloos geweld, hun onbarmhartig optreden tegen tegenstanders, het afslachten, verkrachten, vernederen van burgers in deze landen. Als beloning delen ze mee in de winsten van de grondstoffenwinning. En de wereld kijkt toe. De wereld laat ze begaan. De wereld vindt het prima als Afrikaanse landen hun voormalige koloniale mogendheden (heersers) inruilen voor bandietengespuis. Hoever is het gekomen dat criminele bendes de wet voorschrijven en dictators ondersteunen die hun eigen volk afknijpen door corruptie en machtsmisbruik? Dat kan alleen maar omdat ze zich vrij wanen, omdat ze denken dat ze nooit gestraft zullen worden. De dictators denken dat, omdat ze weten dat hun grondstoffen gewild zijn, de bandietenhuurlingen denken dat omdat de grote leider in het Kremlin en zijn misdadige kliek hen de hand boven het hoofd houdt want het geld stroomt binnen. Sentimenteel gedoe over de dood van een leider is hier niet op zijn plaats. “Alsof ik een vader heb verloren”, melde een van deze huurlingen over de dood van deze crimineel, zijn leider, die met vliegtuig en al uit de hemel stortte. Aan alles komt een einde, ook aan dit soort mensen die te veel en te vaak veel te laat aan hun einde komen. Maar dat is mijn persoonlijke mening.
Straffeloosheid kennen we ook in minder gewelddadige situaties, ten minste op het eerste gezicht. Het betreft dan nog geen moord of verkrachting, maar elkaar afzeiken in het parlement, elkaar voor rotte vis uitmaken, zonder dat de voorzitter ingrijpt is een vorm van gedrag die in feite bestraft moet worden. Parlementariërs die zich niet aan de fatsoensnormen houden moeten het woord worden ontnomen – zo nodig een maand of langer. Parlementariërs die geen openheid van zaken geven over hun neveninkomsten en die obstructief gedrag vertonen moeten uit de kamer worden verwijderd. Misschien om te beginnen voor een jaar. Als zij denken dat ze straffeloos hun daden kunnen voortzetten moet hier paal en perk aan worden gesteld. Geen pardon, geen verzachtende omstandigheden. Want ze vormen een uithangbord voor de beschavingsnormen in een land en in een samenleving.
Een andere vorm waarin mensen zich straffeloos wanen is in het gebruik van pesticiden. De productie ervan, de verspreiding en het gebruik ervan leiden tot grote schade. Het uitroeien van in hun ogen schadelijke planten en insecten heeft consequenties op de middellange en lange termijn. Doen alsof jouw stukje land los staat van de rest van de wereld is niet alleen dom en naïef, kortzichtig en egoïstisch (als ik maar geld verdien), het is ook in mijn ogen een vorm van moorddadig gedrag. Het is moord op de lange termijn, insecten verdwijnen, de voedselproductie komt onder druk te staan, de boeren die de pesticiden inzetten komen als parkinsonpatiënt aan hun einde (inclusief gezinsleden die met deze giftige materie in aanraking komen). Momenteel woedt de discussie (maar niet echt) in het Europese parlement over de toelating van glyfosfaten in de landbouw – het heeft er alle schijn van dat de grote producenten van landbouwgif, veredelde zaden en andere producten – het al lang op een akkoordje hebben gegooid met de verantwoordelijke commissies in het parlement om zo een publieke discussie te voorkomen. Het Pesticide Action Network schrijft in haar persbericht:
On 6 July, the EFSA published a summary of the main findings of its conclusions on the peer review of the risk assessment of glyphosate4. EFSA indicated that they found no ‘Critical Areas of Concerns’, meaning that no major toxicity findings would prevent the reapproval of the substance. To our concern, however, the Authority indicated that the risk assessment could not be finalised for a series of major endpoints, while it acknowledged there is evidence linking the use of the herbicide to neurotoxicity, damage to the microbiome and harm biodiversity. PAN Europe wrote a letter5 to EFSA’s executive director to denounce the fact that they artificially kept the list of Critical Areas of Concerns empty, and thus presented major risks for human health and the environment as acceptable, while not acting within the boundaries of the law and the case law.
(Zie: EFSA explains the scientific assessment of glyphosate | EFSA (europa.eu) De tekst van de commissie vind je hier: Peer review of the pesticide risk assessment of the active substance glyphosate (wiley.com)
Politici die hieraan meewerken en die het gebruik blijven toestaan zijn in mijn ogen ook medeverantwoordelijk voor een moorddadige manier van optreden. Het is een vorm van geplande moord op lange termijn want de gevolgen voor onze aarde zijn desastreus. Maar winstoptimalisatie, het belang van de aandeelhouders gaat boven alles. Als bij de komende verkiezingen velen gaan stemmen op partijen die de belangen van de boeren behartigen (en daarachter de grote concerns die de boeren inzetten voor hun eigen belang) (ook al noemen ze zich verdedigers van de boeren FDF) dan is dat een domme zet. Wanneer kunnen boeren een land besturen, waar hebben ze de kennis vandaan gehaald omdat te kunnen? Blijf bij je leest, zou ik zeggen. Iedere boer heeft recht op een goed bestaan maar niet ten koste van de natuur, het milieu en de eigen gezondheid en die van de medemens. Ook hier denken velen er mee weg te komen want na ons de zondvloed.
In onze samenleving wordt iets pas strafbaar als er wetten zijn gemaakt die het delict benoemen en die richting wijzen hoe dit te bestraffen. Maar voor veel problemen kun je dan nog lang wachten. In een aantal landen is het gebruik van bepaalde pesticiden verboden omdat bewezen is dat ze heel schadelijk zijn. Waarom dan nog niet in Nederland? Wie draagt hier de verantwoordelijkheid voor? Als je als buur en niet-boer zijnde naast een stuk boerenland woont en daar wordt regelmatig gesproeid met pesticiden ben je niet echt blij. Misschien moeten die politici die voor het gebruik van glyfosfaten zijn daar maar gaan wonen. Dan kunnen ze aan den lijve ervaren wat het zeggen wil ‘besproeid te worden’ met pesticiden.
De Europese commissie voor landbouw en voedselveiligheid publiceert elke dag rapporten Publications | EFSA (europa.eu) die vrij toegankelijk zijn over allerlei thema’s waaronder ook pesticiden. Je vind daar alle informatie: https://efsa.onlinelibrary.wiley.com/journal. Daar verschijnen ook de resultaten van de onderzoeken naar het gebruik ervan. Een Nederlandse kritische bijdrage aan het onderzoek naar glyfosfaten en de gevolgen daarvan stelt in 2021:
Glyphosate is the most common broad-spectrum herbicide. It targets the key enzyme of the shikimate pathway, 5-enolpyruvylshikimate-3-phosphate synthase (EPSPS), which synthesizes three essential aromatic amino acids (phenylalanine, tyrosine and tryptophan) in plants. Because the shikimate pathway is also found in many prokaryotes and fungi, the widespread use of glyphosate may have unsuspected consequences for the diversity and composition of microbial communities, including the human gut microbiome (Leino, 2021). This makes it clear that glyphosate also affects non-target species such as even ourselves.
Het NOS journaal maakt vandaag melding van het feit dat het oppervlakte water in sommige gebieden vervuild is met pesticiden – zelfs honderd keer boven de toegestane waarde. Een andere organisatie Frontiers in Environmental Science beschrijft in 17 artikelen het gebruik en de effecten van glyphosate op de gezondheid en het milieu. Ook deze zijn vrij toegankelijk. Een politicus die zich een beetje op de hoogte wil stellen kan hier makkelijk terecht. Er is geen excuus voor het feit dat je niet op de hoogte zou zijn – zeker niet als je zelf beslissingen moet nemen over deze materie. We hebben maar een aarde – er is al te veel vernield en verwoest omdat mensen hun financiële belangen voorop stellen ten koste van de natuur, de omgeving en uiteindelijk ook de mensen die er wonen.
John Hacking
25 augustus 2023
Bron:
Jerofejew, Viktor, Enzyklopädie der russischen Seele. Roman. Aus dem Russischen übersetzt von Beate Rausch, Berlin 2021, (Matthes &Seitz)
EFSA: https://efsa.onlinelibrary.wiley.com/
betekenisgeving & levenshorizon 