Aanvaarden

Aanvaarden

Geloven kun je leren. Geloven als je durven toe te vertrouwen is op basis van ervaring te leren. Eerst ondergaan en dan gaat het soms vanzelf. Maar geloven als je durven toe te vertrouwen en geloven in iets dat je als waar en kostbaar beschouwt liggen niet zover uit elkaar als je zou denken. Als je van iets overtuigd bent, denk je en handel je vanuit een vertrouwen op de waarheid van dat gegeven. Overtuiging, je sterk maken voor iets, kan niet zonder vertrouwen op de waarheid ervan en dat is weer afhankelijk van de wijze waarop die waarheid tot je komt.

Als er wonderbaarlijke dingen gebeuren, zaken plaatsvinden die eigenlijk niet in je wereldbeeld passen omdat ze een andere oorsprong hebben dan de vertrouwde aardse werkelijkheid, zoals de Engel Gabriel die met het meisje Maria spreekt in het begin van het evangelie van Lucas, dan kan dat vrees, angst, verzet oproepen. Afkeuring, geslotenheid, weerstand, het zijn allemaal vormen van afweer, reacties die voortkomen uit de ervaring van iets nieuws, iets dat niet in je wereld bekend was en dat nu misschien overrompelend binnenkomt. Als de hemel aan de aarde raakt, een hemelse boodschapper op aarde aan een aardse mens iets meedeelt, dan kan dat je van je stuk brengen. Hierop ben je niet voorbereid, het komt niet elke dag voor en wat moet je ermee want je hebt het nooit meegemaakt.

Het is een wonder dat dit kan gebeuren. Het wonderbaarlijke heeft een effect of kan een overweldigende indruk maken. Je kunt verbijsterd staan, met de mond vol tanden. Daarom ook allereerst de woorden van de engel: wees niet bang, vrees niet. Je hoeft niet bang te zijn, er is geen reden voor. Het initiatief en de oproep ligt aan de kant van de engel, de hemel stelt gerust. Op een menselijke wijze door te spreken. Door de taal aan te nemen van de mens. En als er gesproken wordt door de hemel dan kan de aarde terugspreken. Dan kan er een dialoog, een gesprek ontstaan. Wees niet bang, en dan komt de boodschap. Die is nog verbijsterender dan het eerste optreden van de engel. Je zult zwanger worden, wordt tegen Maria gezegd. Op zich niets vreemds, als het een voorspelling betreft in algemene zin. Maar die algemene zin, het is logisch dat een meisje een keer zwanger kan worden, is hier niet bedoeld. Het is specifiek: hier en nu en wel niet veel later.

Maria werpt tegen, haar twijfel knaagt, hoe kan dat dan als ik geen man beken, geeft ze ten antwoord. De hemel zal voorzien, de Geest zal over je komen, de allerhoogste zal het bewerkstelligen. De hemel zal in je spreken en leven in je doen ontstaan. Je wordt draagster van hemels leven, een ark voor een nieuw verbond. Maria’s reactie is er een van aanvaarding, acceptatie, van toestemming. Niet in de trant van, laat maar gebeuren, we zullen wel zien. Want hierin klinkt nog altijd de ironie van de twijfel. Zij antwoordt met ‘uw wil geschiedde’, een soort Amen. Ik vertrouw me toe en ik vertrouw erop. Ze aanvaardt met heel haar hart, haar ziel en haar wezen. Ze wordt moeder van een onbekende vrucht, een hemelse vrucht.

Het wonder van dit gebeuren en de reactie van Maria is er een van aanvaarding. Als het wonder geschiedt kunnen we twee dingen doen: onze ogen ervoor sluiten of leven alsof er niets heeft plaatsgevonden of aanvaarden, aanvaarden met heel ons wezen. Dat leert ons dit verhaal. Een bijzonder verhaal en een les in de omgang met wonderen. De aanvaarding ligt aan onze kant op het bordje. En daarmee is het zaad gezaaid van vertrouwen en van geloven. Hoe die waarheid die door de hemel is gezaaid uit zal pakken is van te voren niet helder, niet voor geprogrammeerd, maar alles wat hierna zal geschieden, het wordt in de aanvaarding als het ware als mee op genomen. En daarmee toevertrouwd aan de oorzaak, de schepper, de bron ervan. Dat is wat Meister Eckhart noemt: luisteren naar de melodie van de waarheid in je hart. Luisteren en laten spreken, laten zingen, laten gebeuren. Aanvaarden. Mooi toch. Zo is elke dag het wonder mogelijk.

John Hacking

12 augustus 2016

2014 09 12 uit leven maria9567