Germain Droogenbroodt: Tegenlicht

Een paar gedichten van Germain Droogenbroodt


AMANECER 

Lentamente
igual como se escribe un poema 

surge de la nada
el amanecer 

se desprende del silencio 

y otorga luz 

por todas partes aparece el verde 

viático para el sol 

que de la tierra
no aparta otra oscuridad 

salvo la noche. 


DAGERAAD 

Traag
zoals een gedicht zichzelf schrijft 

ontstaat de dageraad
uit het niets 

ontdoet zich van de stilte 

en brengt licht 

alom duikt op het groen 

teerspijs voor de zon 

die van de aarde 

geen ander duister neemt 

dan de nacht. 


LA LUZ levantó la losa del sueño 

dejando atrás su oscuro tejido
en las grandes urnas de la noche 

el horizonte 

bebe la tibia 

sangre del alba 

y el corazón
viéndose reflejado en el sol 

se alegra sin porqué. 


HET LICHT heeft de grafsteen 

van de slaap getild
haar duister spinsel achterlatend 

in de grote urnen van de nacht 

de horizon
drinkt van het ochtendgloren 

het lauwe bloed 

en het hart
zich spiegelend aan de zon 

verheugt zich zonder reden. 


PAISAJE INTERIOR 

En la orilla
contempla el corazón desnudo 

con qué pasión se vierte el agua 

sobre la tierra 

sed, soledad, recuerdo, rebeldía 

jirones de fugaz felicidad 

dejando en la mano poco más 

que el polvo de sus arenas. 


INWENDIG LANDSCHAP 

Aan de oever 

aanschouwt het naakte hart 

met welke hartstocht het water 

zich op de aarde werpt 

dorst, eenzaamheid, herinnering, opstandigheid 

flarden van gelukkige, vluchtige dagen
de hand nauwelijks meer achterlatend
dan het stof van hun zand. 


MARINA MELANCÓLICA 

Bajo la azulada unión
de nubes y mar
traza la melancolía su huella 

salobre y acallada 

porque sabe: 

lo que se une
será un día desunido 

pálido y desnudo 

borrado. 


MELANCHOLISCH ZEEZICHT 

Onder de blauwe eenheid 

van zee en wolken 

trekt de weemoed een spoor 

van zilt en zwijgen 

want weet: 

wat zich bindt 

wordt ooit ontbonden 

naakt en bleek 

uitgewist. 


DESLUMBRADO POR EL INSTANTE 

Eres la oscuridad 

en tu propio arder 

– hombre 

desciende hasta llegar al fondo 

de la noche 

¡busca con el bastón del ciego el límite 

¡no traspasadlo! 


VERBLIND DOOR HET NU 

Je bent de duisternis 

in je eigen gloed
– mens 

daal neer tot op de bodem
van de nacht 

zoek met de blindenstok de grens 

overschrijd hem niet! 


NO SIGAS DE LA NOCHE las estrellas 

sino río arriba la oscuridad
terrestre y palpable 

no ahorres la limosna
comparte con los nómadas de la noche 

el pan y el vino 

arroja rosas en el alba. 


VOLG VAN DE NACHT niet de sterren 

maar stroomopwaarts de duisternis 

die aards en tastbaar is 

spaar de aalmoes niet 

deel met de nachtnomaden 

het brood en de wijn 

werp rozen in de dageraad. 


LA PALABRA
no concede más morada 

¿qué luz toma de la noche más 

que sola oscuridad? 

¿quién arroja calderilla
en las fuentes de la esperanza? 


HET WOORD
biedt geen onderkomen meer 

welk licht neemt van de nacht meer 

dan de duisternis alleen 

wie gooit pasmunt
in de bronnen van de hoop? 


Geciteerd uit: Tegenlicht –  Contraluz  – Gedichten – Poemas – Germain Droogenbroodt – Spaanse versie in samenwerking met de auteur Rafael Carcelén García (2020)

http://www.point-editions.com\