When Roses cease to bloom, Sir
When Roses cease to bloom, Sir,
And Violets are done –
When Bumblebees in solemn flight
Have passed beyond the Sun –
The hand that paused to gather
Upon this Summer’s day
Will idle lie – in Auburn –
Then take my flowers – pray!
Emily Dickinson
Questions and Answers
And when our youth ends? I asked.
And when our youth ends, they replied.
Indeed, they’re like all those diviners of yore;
By now many have sailed for old age.
If our youth ends, so what? they asked.
And when our youth ends, I said,
And when our youth ends, I raged,
Fantastical monsters shall rise from the seas
And a drought descend upon the land.
Perverse shall be our youth when it ends.
And when our youth ends, they scoffed,
Like the hornet’s flight our youth shall end,
Or else like the flower of late-blooming roses
That once could waken beauty and love.
Still in our lifetime our youth shall end.
And when our youth ends? I asked.
If our youth ends, this time I reply,
The warm waters of the Great Sea
Shall dry like mist if our youth ends
And the ocean seethe with beasts of the deep.
Dahlia Ravikovitch.
Translated from the Hebrew by Chana Bloch and Chana Kronfeld
Als Rozen niet meer bloeien, Meneer,
Viooltjes zijn verwelkt –
Als Hommels in statige vlucht
Achter de Zon zijn verdwenen –
Zal de hand die stopte met plukken
Op deze Zomerdag
Roerloos liggen – in Auburn –
Neem dan mijn bloemen aan – alsjeblieft!
Emily Dickinson
An einen deutschen Freund
Wo bist du, den ich kannte, den ich liebte?
Gefangen? Verwundet? Tot?
Schlugst du dich in fürchterlicher Schlacht?
Verharrtest du einsam in einer Stadt
oder Landschaft?
Was sinnst du?
Wie standest du
im schrecklichen Kampf des alten Europa?
Kamerad, wie lasten diese fahlen Tage,
auch wenn besoldete Zeitung sie
vergeblich mit Ruhm schmückt.
Wo bist du, den ich kannte, den ich liebte?
Da wir die brüderlichen Träume zusammenwanden,
Pläne wie Garben immer fügten und banden,
wirrer, stolzer Wünsche verschlungenen Rosenpark:
All unsere ehrlichen, fertigen Forderungen,
rot überm Felde des Friedens!
Fern sind solche Landschaften, fern!
Schweigsam, ergeben hatten sich unsere Hände gefunden.
Du bestauntest die Helle, die schimmernde Harmonie
der Sträuße von Ile-de France.
Ich liebte deiner Heimat Tannen, dicht, schwarz gestaut!
Du lobtest unseren Impuls, unsre Kunst,
unseren jungen, aufgeschossenen Drang,
und mir behagte das Gefühl, die Musik,
die gastliche Gemütlichkeit Deutschlands.
Blumen und Früchte jeglicher Heimat pflückten
und genossen wir um und um,
gemeinsam zertrat man die Nesseln und Disteln im Weg,
überall Nesseln und Disteln dichter,
verdunkelter Feindschaft.
Und nun, wie sind die Zweige der Hoffnung welk!
Unerbittlicher, grollender Sturm zerbrach
die gläubigen Knospen.
Wo weinst du, mein Freund?
Wo bist du, den ich kannte, den ich liebte!
Henri Guilbeaux • 1884-1980 • Frankreich
Vertaling Iwan und Claire Goll
A little Snow was here and there
A little Snow was here and there
Since she and I had met and played
Decade had hastened to Decade –
But Time had added, not obtained
Impregnable the Rose
For summer too indelible –
Too obdurate – for Snows –
Emily Dickinson
Hier en daar een beetje Sneeuw
Uitgestrooid in haar Haar –
Sinds zij en ik samen speelden
Gingen Decennia na Decennia snel voorbij –
Maar Tijd had toegevoegd, kreeg geen vat
Onaantastbaar was de Roos
Voor de zomer erg bestendig –
Erg onverzettelijk – voor Sneeuw –
Emily Dickinson
Heartbreak in the Park
In radiant Hyde Park
Facing the warm stone gate,
Old men and a multitude of mothers
Glided by without touching.
Pupils who sneaked out of class
Were taunting the ducks in the water.
A dog burst into the lake
And the assembly of ducks took flight, insulted.
Old men reposed on their canvas chairs.
And I set my heart to learn:
He who departs for an hour is as good as gone forever.
Across the way, the scent of vanilla
Wafted out of the genteel café.
Nice husbands collected the coats of their wives.
A student from the provinces stretched out on the grass,
Fixed his gaze on the sky and fingered the clouds.
Colorful crowds flounced up and down the steps,
Busses waddled by like a herd of red elephants.
All these broke my heart,
Words failed me.
I knew I had the right to roam without rebuke.
Not far away was another garden with its boats
And all its chirping and chirring
I didn’t realize at the time
What a pang my heart sustained in the heat.
I thought about the roses, how orange they were.
There was nothing more beautiful than the roses.
In the gaps of the meager hedge, the heat crouched like a vampire.
All of it utterly broke my heart,
It broke my heart.
Soon I dissolved like the drone of a wasp as it buzzes past.
Dahlia Ravikovitch.
Translated from the Hebrew by Chana Bloch and Chana Kronfeld
Rollende stenen
Hij begon zijn leven in de zomer,
gedachten en herinneringen.
Al bij het tuinhek kwam hij een echtpaar tegen
met een hoed en een zeis.
Dromen, rollende stenen onder zijn voeten.
Op zijn verterende schommel
wacht hij op de nacht
dat het in de zomer zal sneeuwen
en dan sneeuwt het.
Voor de zwarte zon ontbinden de zachtblauwe wolken,
de vaders verlaten hun huizen
op jacht naar een zoon
de moeders vermoorden hun dochters
en likken de as uit het vuur
dat hoger en hoger moet branden.
Zo winters was het nog nooit
weten de wijzen.
De wezels en marters bevriezen in het veld,
de meidoorn bloeit,
de smeltende schepen weven hun zeilen
langs hoog gaande rozen.
Hoe kan hij het ooit vergeten,
de onweerstaanbare wellust van het koren
waarin de zeis kermt en tekeergaat
tussen de bevroren handen
van de man met de hoed
en de vrouw zonder ogen?
De liefde is de dood, de kou
is de zomer, alleen hij
is zichzelf.
Cees Nooteboom
In Erinnerung
Wilde Rosen überschlugen
Tiefer Wunden rotes Blut.
Windverwehte Klänge trugen
Siegesmarsch und Siegesflut.
Nacht. Entsetzen überspülte
Dorf und Dach in Lärm und Glut.
«Wasser!» Und die Hand zerwühlte
Gras und Staub in Dursteswut.
Morgen. Gräbergraber. Grüfte.
Manch ein letzter Atemzug.
Weither, witternd, durch die Lüfte
Braust und graust ein Geierflug.
Detlev von Liliencron • 1844-1909 • Deutschland
Zo kon het zijn
Zo kon het zijn:
iets smerigs verlangt iets vuils voor de ochtend,
de geschilderde roos
wil in het meesterwerk.
Het kleine wil nog
iets kleiners voor onderweg,
het grote koopt in
bij de reusachtige dingen.
Je kunt je moeilijk verweren.
Je ziet de vlinder, alweer een hand groter,
je ziet hoe de bloemen de grond omwoelen,
de worm als een slang.
Dit is het gewicht
dat barst uit de schaal.
Daarin bestaan te hebben
met de tijd als haardos,
als god van een kortstondig heelal,
dat, lieve vriend, is het leven.
En het was wat het is.
Cees Nooteboom
Scoffing
Little Mount Lebanon keeps eroding away,
And the rose of Sharon, the lily of the valley.
Giants bar the waters of a creek with their spears
Though such scoffing is surely a crime.
Only giants would heap dust on something that shudders like a vein.
The water passes through a ditch in the shadow of cedars
And there are pine trees too, shrubs and slugs of every kind.
The creek is quite willing to disappear
But it goes on shimmering as it flickers out.
Little Mount Lebanon keeps eroding away
And the lily of the valley too.
Dahlia Ravikovitch.
Translated from the Hebrew by Chana Bloch and Chana Kronfeld
A Bee his burnished Carriage
A Bee his burnished Carriage
Drove boldly to a Rose –
Combinedly alighting –
Himself – his Carriage was –
The Rose received his visit
With frank tranquillity
Withholding not a Crescent
To his Cupidity –
Their Moment consummated –
Remained for him – to flee –
Remained for her – of rapture
But the humility.
Emily Dickinson
Een Bij reed zijn gelikte Koets
Stoer naar een Roos –
Samen vlogen ze naar beneden –
Hijzelf – was zijn Rijtuig –
De Roos ontving haar gast
Met een openhartige rust
En hield geen Stuifmeeltje achter
Voor zijn Wellust –
Toen hun Moment geconsumeerd was –
Resteerde voor hem – vluchten –
En voor haar – enkel
De nederigheid van de extase.
Emily Dickinson
Winter is good – his Hoar Delights
Winter is good – his Hoar Delights
Italic flavor yield –
To Intellects inebriate
With Summer, or the World –
Generic as a Quarry
And hearty – as a Rose –
Invited with Asperity
But welcome when he goes.
Emily Dickinson
Winter is aangenaam – zijn IJzige Lekkernijen
Verlenen een significante smaak –
Om Intellectuelen te bedwelmen
Met de Zomer, of de Wereld –
Qua soort een Steengroeve
En stevig – als een Roos –
Binnengehaald met Bitterheid
Maar welkom als hij gaat.
Emily Dickinson
Two Garden Songs
Giants
Some ants found half a carcass of a fly
and what a time they had
hauling it out of the grass.
Their little hips nearly split with the labor.
And of all things, suddenly the grass
swelled and made sheaves like a barley field.
Isn’t it crazy for grass to think it’s a barley field
I knew the ants would come to a bitter end—
all that hard work and an early death.
A few husky insects strutted about in the grass,
whistling at those foolish ants.
Each flower grew to the best of its ability,
the roses more showy than in years past.
And then I wept.
All of them around me had become such giants.
All of Them Growing
A swarm of gnats seethes every day at six.
It’s growing hunchback, my pathetic grass.
Each day again there’s something I desire.
The sun no longer resembles a ball of fire,
On the inside, the sun is seething.
No air to breathe, there is only pleading.
I tell you, if this summer should finally pass,
everything will be restored:
the flower to the plant, the wing to the bird,
the sand that wandered away to the shore.
With a few stalks of corn and some aphid-stricken leaves
it’s impossible to live.
I tell you it’s impossible to live.
So many just grow and grow, and hardly anyone is in bloom.
Dahlia Ravikovitch.
Translated from the Hebrew by Chana Bloch and Chana Kronfeld
Bruder
Brich nieder, Gott, aus den befleckten Tempeln
und neige dich in der Kasernen Stank,
wo sie dein Ebenbild zum Viehe stempeln,
und folge ihm bis auf die Metzgerbank!
Dein Todesweg, der vierzehnmal durchbrochen,
ob er dir dann nicht gnädig kurz erscheint?
Dein Leib am Kreuz, zergeißelt und gestochen,
ob er sich nicht auf linden Rosen meint?
Tritt hin zum Tor, wo sie der feiste Webel
mit dem Papier aus ihrem Leben nimmt!
Steh auf dem Feld, wo der bestirnte Säbel
sich über kleinstes Ungeschick ergrimmt!
Oh, sei bei ihnen in der Scheidestunde,
wo jeder Bahnhof Schädelstätte ist!
In Graben, Feuer, Sturm und Todeswunde,
o sei bei ihnen, Herr!
Wofern du – bist!
Franz Theodor Csokor • 1885-1969
Meditation an diesem Tage
Angesichts der Feuerpalme,
Die schwindend die sonnen löscht
Im schweigenden Abend
Und in diesem Garten des Friedens,
Während das blühende Valencia
sich satt trinkt am Guadalaviar
-Valencia der schlanken Türme
im lyrischen Himmel Ausias Marchs,
der seine Flut in Rosen verwandelt
ehe sie das Meer berührt –
denke ich an den Krieg. Der Krieg
kommt wie ein Hurrikan
über die Steppen des oberen Duero,
über die korntragenden Ebenen
der fruchtbaren Estremadura,
in diese Limonengärten,
vom grauen Himmel Asturiens
in die Maremmen aus Licht und Salz.
Ich denke an das ganze, verratene Spanien,
von Fluß zu Fluß, von Gebirg zu Gebirg, von Meer zu Meer.
Antonio Machado
Vertaling Karl Krolow
So einsam ist der Mensch
sucht gen Osten
wo die Melancholia im Dämmerungsgesicht erscheint
rot ist der Osten vom Hähnekrähen
O höre mich
In der Löwensucht
und im peitschenden Blitz des Äquators
zu vergehn
O höre mich –
Mit den Kindergesichtern der Cherubim zu verwelken
am Abend
O höre mich –
Im blauen Norden der Windrose
wachend zur Nacht
schon eine Knospe Tod auf den Lidern
so weiter zur Quelle –
Nelly Sachs
Lothringisches Kreuz
Herz Frankreichs
Frankreich meines Herzens
Turm des Leidens
Garten der Tränen
In Lothringens Fruchtbäume kletterte ich
Ich kelterte die Oliven der Provence
Ich pflückte deinen Kerbel dein Eisenkraut
Frankreich: Obsthain der Liebe und Fülle
Ob Linde ob Eiche
Jeder Baum wird Kreuz
Lothringens Kreuz
überall wächst du
Heute verwandeln sich deine alten Ulmen zu Galgen
Deine Ährenfelder sind nur noch Felder der Ehre
Hinter deinen Kirchen knien deine erschoßnen Söhne
Unter den Blüten des Klees tut sich ein Massengrab auf
Kreuz Frankreichs
Frankreich am Kreuz
Eibe des Duldens
Winde des Glaubens
Lilie der Königinnen
Maiglöckchen des Volks
Weinberg des Herrn
Wein der Armen
Weiße des Schaumweins
Rot des Bordeaux
Blau der Kornblumen
Scheiterhaufen Johannas
Süßes Weihnachtsscheit
Rose von Chartres
Straßburgs Rosette
Herz Frankreichs
Frankreich meines Herzens
Iwan Goll • 1891-1950
Vertaling Claire Goll
The Marionette
Even for a Thousand Years
I cannot bring a world quite round
and there’s no sense trying
Day unto day and day unto night utter nothing.
Sweet peas, margosas and roses bloom in the spring,
all of them life size and in full color.
The truly original doesn’t sprout up here,
not once in ten years.
Whoever wants to breathe attar of roses
let him gather it from the wind,
and whoever wants to plant a tree
let him plant a fig tree
for the benefit of generations to come.
Ask me if I’ve ever seen beauty
and I’ll answer, Yes, quite a bit,
but not where it should be.
Say, that cataract on the river:
Of course I’ve seen it,
so what?
Mighty waterfalls are not such a pleasant sight.
The truly beautiful doesn’t stroll around outside,
sometimes it comes to pass in a room
when the doors are locked, the shutters drawn tight.
The truth is, a thing of beauty
isn’t a river or a mountain or an ocean view.
I know too much about all of them to delude myself
and think up something new.
What’s left after the pain is just curiosity
to see how things turn out,
what they’ll come to in the end,
all those beautiful things.
I know: I don’t have to plant a fig tree.
There are other options.
One could always wait for spring, roses and gladioli.
But time makes people grow tough as fingernails,
gray as rocks
stubborn as stone.
It’s a seductive prospect, perhaps—to turn into a block of salt.
With a mineral power.
To stare empty-eyed at this potash and phosphate factory
even for a thousand years.
Dahlia Ravikovitch.
Translated from the Hebrew by Chana Bloch and Chana Kronfeld
God made a little Gentian
God made a little Gentian –
It tried – to be a Rose –
And failed – and all the Summer laughed –
But just before the Snows
There rose a Purple Creature –
That ravished all the Hill –
And Summer hid her Forehead –
And Mockery – was still –
The Frosts were her condition –
The Tyrian would not come
Until the North – invoke it –
Creator – Shall I – bloom?
Emily Dickinson
God schiep een kleine Gentiaan –
Ze wilde graag – een Roos zijn –
Dat lukte niet – en heel de Zomer lachte –
Maar vlak voor de Sneeuw
Kwam er een Purperen Schepsel op –
Dat de Heuvel helemaal betoverde –
En de Zomer boog haar Hoofd –
En het Spotten – verstomde –
Vorst was haar aard –
Het Purper komt pas
Niet voor het Noorden – het oproept –
Schepper – Kom ik – nog tot bloei?
Emily Dickinson
They dropped like Flakes
They dropped like Flakes –
They dropped like Stars –
Like Petals from a Rose –
When suddenly across the June
A wind with fingers – goes –
They perished in the Seamless Grass –
No eye could find the place –
But God can summon every face
Of his Repealless – List.
Emily Dickinson
Ze vielen als Vlokken –
Ze vielen als Sterren –
Als Bloemblaadjes van een Roos –
Wanneer onverwachts door Juni
Een wind met vingers – gaat –
Ze kwamen om in het Naadloze Gras –
Geen oog zou de plek vinden –
Maar God kan elk gezicht oproepen
Op zijn Onherroepelijke – Lijst.
Emily Dickinson
Forget! The lady with the Amulet
Forget! The lady with the Amulet
Forget she wore it at her Heart
Because she breathed against
Was Treason twixt?
Deny! Did Rose her Bee –
For Privilege of Play
Or Wile of Butterfly
Or Opportunity – Her Lord away?
The lady with the Amulet – will fade –
The Bee – in Mausoleum laid –
Discard his Bride –
But longer than the little Rill –
That cooled the Forehead of the Hill –
While Other – went the Sea to fill –
And Other – went to turn the Mill –
I’ll do thy Will –
Emily Dickinson
Deep unto Deep
In Jerusalem I had my days of roses.
What is Jerusalem if not one neighborhood after another?
I came to her young and came back years later
like some odd creature.
Alone
in a house not my own,
I lifted mine eyes unto the hills
to see if help was nigh.
There before my eyes
clouds reached out to one another,
dark cypresses rustled beneath me.
Suddenly from the ends of the West
an eccentric shard of sun
swooped from on high.
And my longings flooded me like the sea,
sawed in my head like a cricket,
swarmed like a hornets’ nest—
so delirious was I.
Dahlia Ravikovitch.
Translated from the Hebrew by Chana Bloch and Chana Kronfeld
Vergeten! De dame met het Amulet
Vergeet dat ze het aan haar Hart droeg
Dat zij het was die ertegen ademde
Was er onderling Verraad?
Afwijzen! Deed de Roos dat met haar Bij –
Voor het Recht om te Spelen
Of voor een List van de Vlinder
Of een Kans – nu Haar Heer weg was?
De Dame met het Amulet – zal vervagen –
De Bij – in het Mausoleum gelegd –
Zal zich afkeren van zijn Bruid –
Maar veel langer dan het Beekje –
Dat de Voorkant van de Heuvel afkoelde –
Terwijl anderen – de Zee gingen vullen –
En nog anderen – Molens laten draaien –
Zal ik uw Wil doen –
Emily Dickinson
He parts Himself – like Leaves
He parts Himself – like Leaves –
And then – He closes up –
Then stands upon the Bonnet
Of Any Buttercup –
And then He runs against
And oversets a Rose –
And then does Nothing –
Then away upon a Jib – He goes –
And dangles like a Mote
Suspended in the Noon –
Uncertain – to return Below –
Or settle in the Moon –
What come of Him – at Night –
The privilege to say
Be limited by Ignorance –
What come of Him – That Day –
The Frost – possess the World –
In Cabinets – be shown –
A Sepulchre of quaintest Floss –
An Abbey – a Cocoon –
Emily Dickinson
Hij opent Zich – als Pagina’s –
En dan – klapt Hij dicht –
Later staat hij op de Hoed
Van Elke Boterbloem –
Dan rent Hij tegen
Een Roos en stoot die om –
Doet dan Niets –
Daarna met een Zeiltje – gaat Hij voort –
En bungelt als een Stofje
Hangend in de Middag –
Onzeker – of hij naar Beneden terugkeert –
Of gaat wonen op de Maan –
Wat Hem overkomt – ’s Nachts –
Daar kun je niets van zeggen
Als je al niet weet –
Wat Hem – Overdag – overkomt –
Opgezet – krijgt hij de Wereld in zijn greep –
In Kabinetten – tentoongesteld –
Een Graf van rare Pluisjes –
Een Abdij – een Cocon –
Emily Dickinson
Poem of Explanations
Some people know how to love,
for others it’s just not right.
Some people kiss in the street
while others would rather not
—and not just in the street.
I think it’s a talent like any other,
that may be its power.
Like the rose of Sharon
that knows how to flower,
like the lily of the valley
that chooses its color.
You know
a rose or a lily in bloom
can dazzle a man’s eyes.
I don’t mean to offend:
I’m aware there’s more than one kind.
Honeysuckers are the loveliest of birds
to my mind,
but if someone is so inclined,
let him go to the sparrow.
Even so, I keep telling myself,
a sparrow that struts and frets,
a ram with three heads,
an apple that never grows red
—no, that’s not me.
Dahlia Ravikovitch.
Translated from the Hebrew by Chana Bloch and Chana Kronfeld
It makes no difference abroad
It makes no difference abroad –
The Seasons – fit – the same –
The Mornings blossom into Noons –
And split their Pods of Flame –
Wild flowers – kindle in the Woods –
The Brooks slam – all the Day –
No Black bird bates His Banjo –
For passing Calvary –
Auto da Fe – and Judgment –
Are nothing to the Bee –
His separation from His Rose –
To Him – sums Misery –
Emily Dickinson
Er verandert buiten niets –
De Seizoenen – kloppen – precies –
De Ochtenden bloeien op in de Middagen –
En openen hun Vlammende Knoppen –
Wilde bloemen – lichten op in het Bos –
De Beken klotsen – de hele Dag –
Geen Merel verstomt Zijn Banjo –
Wanneer hij een Golgotha aantreft –
Een Autodafe – en het Laatste Oordeel –
Betekenen niets voor een Bij –
Gescheiden zijn van Haar Roos –
Vat voor Haar – alle Ellende samen –
Emily Dickinson
Ara Pacis
Geschrieben vom 15.-25. August 1914
De profundis clamans,
Aus der Schlucht des Hasses
Heb ich zu dir, himmlischer Friede, mein Lied.
Heergeschrei soll es mir nicht verdunkeln,
Steigt auch das blutige Meer
Und trägt Europas zerrissenen Leib,
Steigt auch der irre Wind und schüttelt die Seelen:
Blieb ich der Einzige, ich bleibe dir treu!
Unbeteiligt am schändenden Blut-Bund
Werd ich mich nicht am Menschen-Sohn vergreifen.
Bruder bin ich allen, ich liebe euch alle,
Ihr Lebenden einer Stunde,
Die ihr auch diese Stunde
Gegenseitig euch raubt.
Auf heiligem Hügel wachse, aus meinem Herzen,
Über Lorbeer des Ruhms und Eiche hinweg,
Der Ölbaum, steil in die Sonne,
Wo Grillen nisten.
Großer Friede, du herrschest
Mit erhabenem Stab
Über die Unruh der Welt,
Über die Taumel der Wasser,
Rhythmus des Meeres!
Dom, du steigst
Im ruhigen Gleichmaß über die feindlichen Kräfte:
Strahlende Fensterrose,
Draus der Sonne Blut springt,
Leuchtende Garbe, vom Künstler
Ganz in Harmonie gebunden.
Großer Vogel,
Über den Himmel gespannt,
Unter dem Flügel
Trägst du die Niederungen; –
Aber im Fluge
Erfaßt du über das Seiende hin
Gewesenes und die Zukunft.
Bruder der Freude, Bruder des Schmerzes,
Älterer, wissender Bruder,
Beide nimmst du bei der Hand:
Zwischen zwei Flüssen bist du der helle Kanal,
Der den Himmel zurückscheint
Zwischen der doppelten Fassung der weißen Pappeln.
Göttlicher Bote,
Gehst hin und her, wie die Schwalbe
Von Ufer zu Ufer,
Einst sie,
Flüsterst dem einen:
«Weine nicht, Freude kehrt wieder!»
Flüsterst dem andern:
«Eitle nicht, Glück kommt und geht!»
Wie eine Mutter, mit vollem Arm,
Küßt du zärtlich
Die feindlichen Kinder,
Lächelst, leuchtest sie an,
Wie sie in die schwellenden Brüste sie beißen.
Eine die Hände, die Herzen,
Die sich suchend einteilen;
Beuge ins Joch die ungebändigten Stiere,
Leite die Wut ihrer dampfenden Leiber,
Die sich in Kämpfen vergeuden,
In die fruchtbaren Äcker,
Wo durch Furchen tief der Samen rinnt.
Treuer Genosse
Empfängst du die Rückkehr der Streiter:
Sieger, Besiegte sind gleich deiner Liebe!
Ihres Kampfes Ertrag,
Nicht ein Fetzen von Erde,
Deineka. Nahkampf
Dem des Siegers Fett
Mit dem Sklavenblut vermischt zum Dung dient –
Nein, sie waren Werkzeug des Schicksals,
Und ihr Lohn, daß sie es getragen.
Friede, du lächelst, die guten Augen voll Tränen,
Regenbogen des Sommers, umsonnter Abend,
Goldenen Fingers
Streichelst du die feuchten Felder,
Liebst die gefallenen Früchte,
Heilst die Bäume,
Die der Wind und Hagel verwundet.
Gib uns Heilung, wiege die Schmerzen!
Sie vergehen, sie vergehen
Mit uns!
Du nur bist die Dauer!
Brüder, zum Bunde!
Stürzt ineinander,
Kämpfe des zerrissenen Herzens!
O umschlingt euch,
Tanzet, ihr Schreiter!
Wir sind nicht hastige, fiebrige
Jäger der Zeit,
Wir bändigen sie!
Aus des Jahrhunderts Geflecht
Baut der Friede sein Nest.
Wie die Zikade im Strauch –
Wolkensturm naht, Regen schon strömt und ertränkt
Felder und Lieder;
Dann, kaum rauschte das Wetter vorbei,
Klingt der trotzige Sänger wieder –
Also, wenn im rauschenden Osten
Über die zerschmetterte Erde
Die vier Reiter im rasenden Ritt
Laut sich entfernen,
Heb ich das Haupt,
Nehme die Strophe auf, singe,
Schwach, aber trotzig!
Romain Rolland • 1866-1945
Vertaling Iwan und Claire Goll
Crisis is sweet and yet the Heart
Crisis is sweet and yet the Heart
Upon the hither side
Has Dowers of Prospective
Surrendered by the Tried –
Inquire of the proudest Rose
Which rapture – she preferred
And she will tell you sighing –
The transport of the Bud –
Emily Dickinson
Crisis is zoet en toch heeft het Hart
Voor het zover is
Een Schat aan Perspectieven
Die Beproefden hebben opgegeven –
Vraag het aan de fierste Roos
Aan welke vervoering – zij de voorkeur gaf
En ze zal je zuchtend zeggen –
De extase van de Knop –
Emily Dickinson
Romanze von der spanischen Guardia Civil
Schwarze Pferde. Schwarze Eisen.
Auf den Capas glänzen Flecken,
die von Tinte sind und Wachs.
Ihre Schädel sind aus Blei,
Darum weinen sie auch niemals.
Ihre Seelen sind aus Lack –
damit kommen auf der Straße
über Land sie hergeritten.
Bucklig sind sie, nächt’ge Mahre,
ordnen, wo sie auch erscheinen,
Schweigen an aus dunklem Gummi
Ängste ganz aus feinem Sand.
Ziehn vorüber, wenn sie wollen,
und verbergen tief im Kopf
eine vage Sternenkunde
unersichtlicher Pistolen.
Stadt, o Stadt du der Zigeuner!
Fahnen an den Straßenecken.
Mond am Himmel, Kalabasse
mit den eingemachten Kirschen.
Stadt, o Stadt du der Zigeuner!
Schmerzgetränkte, moschusvolle
Stadt mit deinen zimtnen Türmen.
Pfeile schmiedeten und Sonnen
die Zigeuner in den Schmieden,
als die Nacht sich niedersenkte,
diese Nacht, die Nacht der Nächte.
Und ein Pferd, zu Tod verwundet,
klopfte laut an alle Türen.
Ob Jerez de la Frontera
krähten Hähne, die aus Glas.
Um der Überraschung Ecke
huscht der nackte Wind herum
In der Nacht, der Silbernacht,
In der Nacht, der Nacht der Nächte.
Heilge Jungfrau und Sankt Josef
haben ihre Kastagnetten
in des Zugs Gedräng verloren
Und sie gehn zu den Zigeunern
Um zu sehn, ob sie sich finden.
Einer Bürgermeistrin Festkleid
-Schokoladeglanzpapier –
trägt die Jungfrau; und am Hals
hängen Kettchen ihr aus Mandeln.
San José bewegt die Arme
unter einer seidnen Capa.
Mit drei Perserfürsten geht
hinterher Pedro Domecq.
Und von einer Storchekstase
träumte es dem halben Mond.
Flattrnde Standarten, Lämpchen
überfluten die Altane.
In den hohen Spiegeln schluchzen
Tänzerinnen ohne Hüften.
Wasser, schatten, Schatten, Wasser
Durch Jerez de la Frontera.
Stadt, o Stadt der Zigeuner!
Fahnen an den Strassenecken.
Lösche deine grünen Lichter,
denn die Guardia civil kommt.
Stadt, o Stadt du der Zigeuner!
Wer wohl deine nicht gedächte,
der dich je gesehen hat.
Laßt weit fort sie nur vom Meer,
kämmt nicht ihr gescheitelt Haar.
Nacheinander und zu zweit
rücken sie zur Feststadt vor.
Die Patronentaschen füllt
ein Geraun von Immortellen.
Und sie rücken vor zu zweit.
Zweifaches Gespinstnotturno.
Himmel ist für sie nur eine
Schauvitrine voller Sporen.
Doch die Stadt war ohne Furcht
und vervielfacht ihre Tore.
Vierzig Guardias Civiles
dringen durch sie ein und plündern.
Stehen blieben da die Uhren,
und, um nicht Verdacht zu wecken,
hat der Cognac in den Flaschen
rasch maskiert sich als November.
Hufe stampfen Brisen nieder,
die durchschnitten sind von Säbeln.
Durch der Straßen halbes Dunkel
fliehen die Zigeunerinnen,
die ganz alten, mit den Pferden
-müd und schläfrig – und mit ihren
Einmachtöpfen voller Münzen.
Durch die steilen, engen Straßen
flattern auf die Unheilcapas;
hinter ihrem Rücken lassen
flücht’ge Wirbel sie von Scheren.
Unterm Tor von Bethlehem
sammeln sich nun die Zigeuner.
San José, bedeckt mit Wunden,
hüllt sein totes Mägdlein ein.
Störrische Gewehre gellen
hart die ganze Nacht hindurch.
Und mit feinem Sternenspeichel
heilt die Heil’ge Jungfrau Kinder.
Aber die Gardisten rücken
vor und säen Scheiterhaufen,
drauf die Imagination,
jung und nackend, bald verbrannt wird.
Rosa, die von den Camborios,
hockt in ihrer Tür und ächzt –
beide Brüste, abgeschnitten,
hingelegt auf eine Schale.
Andre Mädchen wieder rannten
-und verfolgt von ihren Zöpfen –
hin in eine Luft, wo Rosen
auf aus schwarzem Pulver bersten.
Als dann aller Häuser Dächer
Furchen in der Erde waren,
wiegt’ das Morgengraun in langem
steinernem Profil die Schultern.
Stadt, o Stadt du der Zigeuner!
Die Zivilgardisten reiten
Fort durch einen Schweigetunnel,
während Flammen dich umzüngeln.
Stadt, o Stadt du der Zigeuner!
Wer wohl deiner nicht gedächte,
Der dich je gesehen hat?
Suchet sie auf meiner Stirn.
Spiel des Mondes und des Sands.
Federico García Lorca • 1899-1936
Vertaling Enrique Beck
Lied vom Frieden
Wer trug die schwarze Rose an der Schläfe?
Vom Sinai die Tafeln sind zerschellt.
Wo ist der Mutter Hand, die ich gehalten,
Wo ist ein wenig Frieden in der Welt?
Und wo ist all der Schnee vom nächsten Jahre?
Wo ist der Samen, der im Sommer fällt,
Wo wachsen meines Kindes Wimperhaare,
Wo ist ein wenig Frieden in der Welt?
Wo sind die Spaten, die am Grab uns blinken,
Die Schlangen, wo, die in den Spaten beißen?
Wo ist die Milch, die einst die Kinder trinken,
Die Traube, die sie von der Rebe reißen?
Im Dornbusch stehn wir still wie viele Blinde,
Auf die der graue Tau der Schwermut fällt,
Und flüstern eine Frage in vier Winde:
Wo ist ein wenig Frieden in der Welt?
Günther Weisenborn • 1902-1969
Der junge Soldat
Als er vom Begräbnis seiner sieben Kameraden
zur Front zurückging
In die Blumen ihrer Haare
rieselte die list’ge Erde.
Auf die Särge ihrer Brust
klopften unsre stummen Würfe.
Sieben gelbe, warme Gräber
trocken in der Julisonne.
Wiesenweg durch heißen Mohn.
Wälderweg durch kalte Tannen.
Weg, der blind im Sumpf ertrinkt.
Ungewisser Minenweg –
Dann vorbei an hellen Hütten.
Vorhangfalten, Fensterglas.
Beerentrauben in den Gärten.
Rosen, Gladiolengarbe.
Brunnen, dran der Eimer schwappt.
Vor den Zäunen steife Mädchen.
In die Löcher der Pupillen
Hass, vom Schreck hineingebohrt.
Trauer durch den Sommer tragen,
Schultergurt und rauhes Tuch.
Handgranate, Spaten, Helm,
das Gewehr und die Geschosse.
Messer, eingekerbt die Rille
für das Blut der stumpfe Rücken.
Sieben fette Krähen wehen
aus den Ästen roter Föhren.
Sieben schwarze Federn fallen
in die Raupenspur des Tanks.
Hans Bender
Gedicht für heute
1943
Was können wir sagen, die erschöpften der Worte Sinn,
die leer geweint wir die Herzen von eines Jahrhunderts Tränen?
Was können wir Neues sagen in das Antlitz des Leides,
mit ungenügenden Tränen zu begegnen den Zeiten?
Was können wir sagen, wenn sie kommen um Antwort?
Schließt die Bücher fort mit all ihrer plumpen Belehrung,
werft die Rosen des Gestern beiseit, daß das Leid sich verliert;
dreht den Schlüssel aller Erinnerung, riegelt ab
den Geist vor dem Sturm des Grams, der streicht wie Wahnsinn.
Was können wir sagen, die wir alles schon sagten?
Die wir sahen die Jahre sinken
wie Blätter, wie Tränen über Millionen Särgen,
stumpf heimwärts fallend in den gesegneten Schoß;
was können wir sagen, hier, bei verlöschendem Feuer;
da die Uhr Geschichte tickt, und die Blumen tropfen Blut?
Roy McFadden
Vertaling Hans Feist
I’ll tell you how the Sun rose
I’ll tell you how the Sun rose –
A Ribbon at a time –
The Steeples swam in Amethyst –
The news, like Squirrels, ran –
The Hills untied their Bonnets –
The Bobolinks – begun –
Then I said softly to myself –
“That must have been the Sun”!
But how he set – I know not –
There seemed a purple stile
That little Yellow boys and girls
Were climbing all the while –
Till when they reached the other side,
A Dominie in Gray –
Put gently up the evening Bars –
And led the flock away –
Emily Dickinson
Ik zal je zeggen hoe de Zon opkwam –
Een Lint tegelijk –
De Torenspitsen zwommen in Amethist –
Het nieuws kwam, als Eekhoorns zo snel –
De Heuvels maakten hun Hoeden los –
De Troepialen – zetten in –
Toen zei ik zachtjes tegen mezelf –
“Dat moet de Zon geweest zijn!”
Maar hoe ze onderging – weet ik niet –
Het zag eruit als een paars hekwerk
Waarop kleine Gele jongens en meisjes
De hele tijd aan het klimmen waren –
Tot ze de andere kant bereikten,
En een Dominee in ‘t Grijs –
Zacht de avondtralies optilde –
En de kudde wegleidde –
Emily Dickinson
Het gestorven kind
De moeder zingt:
Ik sliep vannacht mijzelve vrij
uit wolk van dit verdriet –
tot ik, voorbij den tijd ontwaakt,
keek in een leeg gebied,
en hoorde tusschen maan en sneeuw
zijn stem, maar zag hem niet.
Hij zong; ik voelde dat hij stond
voor mij, en zag mij aan –
het werd mij daar zoo licht, ik kon
zijn zingen niet verstaan;
ik wist alleen nog dat mijn kind
zong tusschen sneeuw en maan.
Hij zong zoo ijl, hij zong zoo blij,
dat ik niet treuren mag
om hem, die zingen kan en nooit
de donkre dagen zag –
O, als wat ik hem gaf maar niet
versmaad begraven lag…
Wat ik hem gaf… neen, neen, wat hij
mij zond – o wonderlijk –
een licht blad van een roos, die bloeit
nog buiten mijn bereik:
een teeken van zijn liefde, die
mij wacht in een ver rijk.
Adriaan Roland-Holst
Hiroshima
Der den Tod auf Hiroshima warf
Ging ins Kloster, läutet dort die Glocken.
Der den Tod auf Hiroshima warf
Sprang vom Stuhl in die Schlinge, erwürgte sich.
Der den Tod auf Hiroshima warf
Fiel in Wahnsinn, wehrt Gespenster ab
Hunderttausend, die ihn angehn nächtlich
Auferstandene aus Staub für ihn.
Nichts von alledem ist wahr.
Erst vor kurzem sah ich ihn
Im Garten seines Hauses vor der Stadt.
Die Hecken waren noch jung und die Rosenbüsche zierlich.
Das wächst nicht so schnell, daß sich einer verbergen könnte
Im Wald des Vergessens. Gut zu sehen war
Das nackte Vorstadthaus, die junge Frau
Die neben ihm stand im Blumenkleid
Das kleine Mädchen an ihrer Hand
Der Knabe, der auf seinem Rücken saß
Und über seinem Kopf die Peitsche schwang.
Sehr gut erkennbar war er selbst
Vierbeinig auf dem Grasplatz, das Gesicht
Verzerrt von Lachen, weil der Photograph
Hinter der Hecke stand, das Auge der Welt.
Marie Luise Kaschnitz • 1901-1974
In Memoriam P.v.E.
Voor zijne Moeder
Wat weten wij van nu tot aan dit sterven
dan dat de bloemen welken in de gaarde –
dan dat we elkander in de donkere aarde
neerleggen, eenzaam – en weer verder zwerven?
Wat weten wij dan dat hij witte bloemen
gevraagd heeft toen hij wit en stil ging worden –
omdat de rozen van zijn bloed verdorden?
omdat geen stem zijn vrede meer kon noemen?
O, vreemd vermoeden, dit: te zijn vergeten
het wonder dat zijn sterven kwam behoeden –
wat weten wij dan dat ons schoonst vermoeden
schoon is omdat wij nimmer kunnen weten.
En is dit verward zien, en dit gebroken
tumult van stemmen in het luide, leege,
iets bij het lied waarvan zijn lippen zwegen?
iets bij het licht waarvoor zijn oogen loken?
En toen de lelie van zijn witte zwijgen
door stilte’s handen is omhoog genomen,
wisten wij hem voorbij ons verste droomen
voorgoed, en hoog boven ons duister zwijgen.
Achter zijn rusten stond het venster open
naar stille dennen en een ijlen hemel,
en er was geen geluid meer, geen gewemel
van kleuren, en geen leed meer, en geen hopen –
Neen, niets meer dan zijn stilte waar wij zwegen
en hand in hand naar de ijle hemel zagen,
tot wij nog eenmaal uit het licht der dagen
ons naar de schemer van zijn stilte negen.
Adriaan Roland-Holst
The Bird must sing to earn the Crumb
The Bird must sing to earn the Crumb
What merit have the Tune
No Breakfast if it guaranty
The Rose content may bloom
To gain renown of Lady’s Drawer
But if the Lady come
But once a Century, the Rose
Superfluous become –
Emily Dickinson
Een Vogel hoort te zingen voor een Kruimel
Wat levert het Liedje op
Als het geen Ontbijt garandeert?
Een Roos bloeit misschien vrolijk
Om eer te geven aan de Dames Lade
Maar komt de Dame
Maar eens in de Eeuw, wordt de Roos
Overbodig –
Emily Dickinson
BRUCHSTÜCK
Jede Verwesung beschließt ein Geheimnis
und mäntelt so ruhig das Verkommene zu.
Ach, wer sieht, wie vom Leben verwüstet
die ganze verhaltene Walstatt der Erde
sich schließt, und so müde der Kampf
und Widerstreit zu weinen sich anschickt.
Störet nicht den, der den Frieden verlangt,
allem Gewürge zum Trotz singen ihm
Geige und Flöte ein stilles Lied.
Aus dem Wort steht ihm auf
die ganze Menschheit und wandelt.
Im klaren Gesicht der Erfüllten strahlet
ihm wider, was sein verschüttetes
Herz sich ständig erwünscht.
Vergessen ruhen tot auf den Fluten
die Schiffe der fröhlichen Sonntagsgespielen.
Die Wasserrose umrinnt sie und ein
einsamer Schwan verbringt seine Stunden
am schattigen Bug: »Warum, ihr Kinder,
vergisst keines von euch sein seliges Spiel?«
Aus allen Trümmern steigt auch so
vom geknechteten Geist noch gewaltig der Hauch.
Robert Wolfgang Schnell
Westwaarts
I
O, de huizen, donker en oud en afgelegen,
en de verzworvenen, die daar nog bleven toeven
in het weer en de vlagen van den zwarten regen,
en de enkele boomen in den zeewind langs de wegen
gelijk voortvluchtigen, en in den avondval
de leege hoogten overal
rondom, bevlogen in hun schemeroud bedroeven…
o, deze huizen, en daarbinnen om de vuren
de eenig verkoornen nog der oude droomen samen
starend naar buiten, naar de sombere kontoeren
der randen dezer wereld, en een bang vervoeren,
houdt hen bevlogen, wijl bevreemdend stil en snel
weerschijn en schaduwen een spel
doen gaan tusschen het vuur en het oud licht der ramen.
En zij verbleeken, en zij wanklen, en verloren
gaan zij bedwelmend tot elkander, en daarbuiten
donkert de ruischende omtrek, en het westergloren
sterft, en geen stem doet uit den avond zich meer hooren,
alleen, verdoold, de witte vogel van de zee,
die schuw en met een kreet van wee
aanvloog, en zwenkende verdween voorbij de ruiten.
En dan de groote nacht over die nameloozen,
en zwijmend een naar wijder leven overzweven
als had het hart de zee der open ziel gekozen,
en eindlijk in ijl zicht als groote vreemde rozen
de bloeiende eilanden der zaalgen, waar altoos
juublen, elysisch, eindeloos,
uit de windstilten van het licht wordt aangeheven.
Tot zij, ontzaligd weer, wat hen hier rest gaan meten
naar de vervreemding van een door de leege tijden
uit deze wereld àl verder hen zingend weten:
dat waar het leven naar de zee zwicht van vergeten
’t elysisch voorgevoel en het verlangen zich
ten spiegel van een eenzaam licht
eindlijk als heimwee en herinring gaan belijden
Adriaan Roland-Holst
Een Vrouw
Heeft zij dien roep vernomen, dan moet zij wel vandaan
uit dezen tuin der zachte droomen van wel en wee;
zij moet haar bloemen laten en zij moet komen staan
van alle troost verstoken aan de leege kust van de zee.
Met al verlorener droomen gaat nu de ziel het hart
vervoeren, en alleene de wind mag met haar mee;
en vindt zij onderkomen voor haar verkleumde smart
dan roept haar toch weer buiten de witte vogel der zee.
Want liefde is onverzoenlijk en laat geen dag meer af,
en op dit eiland vindt zij nu nimmermeer haar vreê;
de rozen mogen bloeien en welken, maar het graf
van wie met liefde meegaat is ver in de vreemde zee.
Adriaan Roland-Holst
Nobody knows this little Rose
Nobody knows this little Rose –
It might a pilgrim be
Did I not take it from the ways
And lift it up to thee.
Only a Bee will miss it –
Only a Butterfly,
Hastening from far journey –
On its breast to lie –
Only a Bird will wonder –
Only a Breeze will sigh –
Ah Little Rose – how easy
For such as thee to die!
Emily Dickinson
Geen mens kent deze kleine Roos –
Een pelgrim kon ze zijn
Had ik haar niet van de straat geplukt
En opgepakt voor u.
Alleen een Bij zal haar missen –
Alleen een Vlinder,
Haastig van verre reis–
Om zich aan haar boezem te vlijen –
Alleen een Vogel zal verbaasd zijn –
Enkel een Briesje zuchten –
Ach Kleine Roos – hoe makkelijk
Voor iemand als u om te sterven!
Emily Dickinson
Minne en Dood
Er is in alle minne groot
het donker zingen van den dood
en elk die voor een mensch of voor
een droom zijn lichter lust verloor,
omdat hij maar één ding belijdt,
weet dat dit waar is ten allen tijd.
Want die de minne krijgt, hij vindt
zijn dak op aard, maar voor wie mint
werd niet gebouwd, en zoo hij al
met vreugd een woon betrekken zal
en zingen in de deur, en rozen
strooien rondom, en roode rozen
doen om zijn hoofd, of – zoo hij is
van stiller hart en ongewis
in vreugd en peinzend van nature –
de wijn zal drinken van zijn uren
aandachtig, en de rozen nemen
in strakker handen, omdat hij
achter hun vuren geur en gloed
de sombre treurnis al vermoedt
van zware, bronzen chrusanthemen…
’t is al gelijk en eenderlei –
eens heeft dit uit en wordt het tij
duister en koud, en om zijn oord
komen de dooden, en hij hoort
den wind achter het vuur, en ziet
buiten zijn raam dat oud verdriet
van regen door de schemering –
en allen die het zoo verging
in moede donkere eeuwigheid
worden zijn broeders, en de tijd
valt weg en om zijn muren komen
zij, en zij zingen duistre droomen
over zijn bloed, allen tezaam
zingen zij uit zijn hart een naam
teloor, en een gelooven gaat
ten onder, en de hoop verlaat
zijn hart, en hij wordt een van dezen,
een schim, een windverloren wezen
tusschen twee werelden, vergaan
voorbij de woningen, vandaan
van wegen, wijkende verdwenen
in ledige eeuwen, een meeuw, alleene
teloor, verstervende kreet van wee
vanuit den regen, van boven de zee…
O, dat dit zoo moet zijn, en toch
overal weer dat zoet bedrog
van licht en bloemen, en bijwijlen
het komen en verheugend verwijlen
bij een, die zingend werkt en lacht
of hij in licht vertrouwen wacht
de wereld van het open leven:
zijn raam staat wijd naar buiten, even
legt hij zijn arbeid neer en kijkt
uit in het koele licht: het lijkt
of in den stillen uchtenddag
ergens gezongen wordt; een lach
komt in zijn oogen en die schijn
of hier het rijk zou kunnen zijn
voorbij den tijd en zonder duur
of doel en tusschen droom en vuur
een lichte waak en een ijl spel
van liefde bij de schemerwel
der wijsheid, en een varen later
jubelend tusschen maan en water
voorbij de kusten van den tijd
in doellooze blij moedigheid
onder de zeilen – o, het leven
waarin de wezens overzweven
naar aanverwanten in een huiver-
zalige duizeling en zuiver
als melodiën elk in de ander,
en waarin ziel en bloed elkander
vinden als wind en zee in hooge
geboorten en de schoon bewogen
golven, en geen kan overleven
de schoonheid, en het aangeheven
lied is het zegevierend teeken
van de vervulling, en het breken
der vreugde, die zichzelf niet wist
te vieren, in een sneeuwen mist
van schuim dat in het licht vergaat,
een laatste fonkelende daad
van wateren, een overgeven
grootelijk- o, te kunnen leven
als golven- o, te kunnen sterven
als golven-
maar hier is het sterven
traag èn verlaat, en schuw met schaamte,
sluipt hier de ziel uit het geraamte
van deze woning, waar haar staat
onthemeld werd en met de smaad
en listen van het bloed besmet,
en onderworpen aan de wet
der schuwe lusten, want hier is
tweespalt en het alom gemis
der vrije schoonheid, en hier wordt
de droom verraden en gestort
in kuilen, en de liefde zwijgt;
hier is de twijfel en hier dreigt
tegen het argeloos gezicht
der ziel alom in wind en licht
een ijl gevaar, een vreemd verraad,
dat met de vreugde binnengaat
in lachende oogen en de mond
die zingt, en waar zij eenmaal stond,
de blanke, de droomende, de beminde,
onder de bloesemende linde
blij en verbeidend, daar is nu
alles voorbij, en stil en schuw
vallen de blaren, en er is
een ritselende treurenis
onder het lage doodendak
der lucht en op een naakten tak
zit oud en zwart een raaf, en krast
spottend de vraag der minne en krast
het antwoord spottend: nimmer, nergens –
Dan is het stil, alleen is ergens
een klacht die ritselt: wee, wie mint
binnen de blaren, binnen den wind –
hij zal vergaan als een blad op den wind,
kleumende, zwervende, onbemind…
Te loor, voorbij…
Wat is die stem, dat duister tij,
dat hem die mint drijft en doet gaan
voorbij de wegen en vandaan
van de verblijven waar de beminden
bloeien en welken, en de winden
tegen der eenzaamheid – wat is
de donkere geheimenis
die de aarde dwingt tot achterlaten
der bloemen en der hooge staten
van wouden en den avondgloed
van stille meren, en haar doet
zwichten in leege eentonigheden
van heuvelen naar onbetreden
kusten en stranden en een mist
van schuim en regen – o, wat is ‘t
dat uit den jubelenden toover,
den zomerdroom van licht en loover
ruischende woningen en de vele
levende bloeiende prieelen
der vogelen, er een doet zwerven
voorbij het zingen en het sterven
voorbij der bloemen, een meeuw, een alleene,
een witte vogel, een ziel, verdwenen
over de heuvelen, verloren
en zonder lied, en alleen te hooren
voorbij het einde uit mist en kilte
een kreet…
O, branding, waar de stilte
tegen de kusten van dit rijk
in breekt – o, ondoorgrondelijk
gezang van wateren, waarmee
’t geheim, dat allen hier omsluit,
wordt ingeluid –
Het is de groote dood, de zee, de zee…
Adriaan Roland-Holst
If roses had not faded
If roses had not faded,
and frosts had never come,
and one had not fallen here and there
whom I could not waken,
there were no need of other Heaven
than the one below –
Emily Dickinson
Als rozen niet waren verwelkt,
en vorst nooit was gekomen,
en er hier en daar niet één was gevallen
die ik niet kon wekken,
dan was er geen andere Hemel nodig
dan die van beneden –
Emily Dickinson
Uit de maat
De rozen bloeien dit jaar voor de vierde keer,
elke kelk geurt weer naar de lente. Een duif draagt
takjes aan voor een nieuw nest, een spitsmuis
zoekt overwoekerde paden. Ganzen steken niet meer
over naar een ander continent, in het gezoem van bijen
schalt de zomer. Zal de winter straks vallen
of kantelt de zon richting een langgerekt seizoen
tussen neergang en ontluiken? Het zou morgen
kunnen sneeuwen, nieuw leven bevroren in een nacht,
of de hitte zou ons naar adem kunnen doen happen, tot niets meer overblijft
behalve het geel van ontreddering. Misschien
ligt het antwoord wel op de vleugels van de vlinder die opstijgt
uit het struikelende ritme van de kelk van de roos in de tuin:
een tekening van de zomer, gebarsten in winterse schutkleuren.
Pim Cornelussen
If I should cease to bring a Rose
If I should cease to bring a Rose
Upon a festal day,
‘Twill be because beyond the Rose
I have been called away –
If I should cease to take the names
My buds commemorate –
‘Twill be because Death’s finger
Claps my murmuring lip!
Emily Dickinson
Als ik zou stoppen een Roos te dragen
Op een feestdag,
Dan zal het zijn omdat ik voorbij de Roos
Ben heen geroepen –
Als ik zou stoppen de namen te noemen
Die mijn knoppen herdenken –
Dan zal het zijn omdat de vinger van de Dood
Mijn mompelende lippen dichtklapt!
Emily Dickinson
If I could bribe them by a Rose
If I could bribe them by a Rose
I’d bring them every flower that grows
From Amherst to Cashmere!
I would not stop for night, or storm –
Or frost, or death, or anyone –
My business were so dear!
If they would linger for a Bird
My Tambourin were soonest heard
Among the April Woods!
Unwearied, all the summer long,
Only to break in wilder song
When Winter shook the boughs!
What if they hear me!
Who shall say
That such an importunity
May not at last avail?
That, weary of this Beggar’s face –
They may not finally say, Yes –
To drive her from the Hall?
Emily Dickinson
Kon ik ze omkopen met een Roos
Ik zou ze elke bloem brengen die groeit
Van Amherst tot Kasjmir!
Nacht, of storm zou me niet tegenhouden –
Noch vorst, of dood, of wie dan ook –
Zo dierbaar zou mijn taak zijn!
Zouden ze wachten op een Vogel
Ik liet mijn Tamboerijn heel vroeg horen
Tussen de Bossen van April.
Onvermoeibaar, de hele zomer lang,
Alleen om uit te barsten in wilder gezang
Wanneer de Winter de takken schudt!
Wat als ze me horen!
Wie zal zeggen
Dat zo’n opdringerigheid
Uiteindelijk niet kan helpen?
Dat ze, het gezicht van deze Bedelares beu –
Niet ten langen leste Ja zeggen –
Om haar uit de Hal te verdrijven?
Emily Dickinson
No rose, yet felt myself a’bloom
No rose, yet felt myself a’bloom,
No Bird – yet rode in Ether –
Geen roos, toch voelde ik me in bloei,
Geen Vogel – toch zweefde ik in de Lucht –
Emily Dickinson
The Rose did caper on her cheek
The Rose did caper on her cheek –
Her Bodice rose and fell –
Her pretty speech – like drunken men –
Did stagger pitiful –
Her fingers fumbled at her work –
Her needle would not go –
What ailed so smart a little Maid –
It puzzled me to know –
Till opposite – I spied a cheek
That bore another Rose –
Just opposite – Another speech
That like the Drunkard goes –
A Vest that like her Bodice, danced –
To the immortal tune –
Till those two troubled – little Clocks
Ticked softly into one.
Emily Dickinson
De Roos sprong van vreugde op haar wang –
Haar Topje ging op en neer –
Haar schattige stem – als bij een zatlap –
Begon jammerlijk te haperen –
Haar vingers friemelden aan haar werk –
Haar naald wilde niet verder –
Wat scheelde zo’n slimme, kleine Meid –
Het intrigeerde me om te weten –
Tot tegenover haar – ik een wang ontdekte
Met nog een Roos –
Recht tegenover haar – Nog een stem
Die als een Dronkaard gaat –
Een Hemd dat net als haar Topje, danste –
Op onsterfelijke muziek –
Tot deze twee nerveuze – Klokjes
Zachtjes tikten als één.
Emily Dickinson
On this long storm the Rainbow rose
On this long storm the Rainbow rose –
On this late morn – the sun –
The Clouds – like listless Elephants –
Horizons – straggled down –
The Birds rose smiling in their nests –
The gales – indeed – were done –
Alas, how heedless were the eyes –
On whom the summer shone!
The quiet nonchalance of death –
No daybreak – can bestir –
The slow – Archangel’s syllables
Must awaken her!
Emily Dickinson
Op deze lange storm rees de Regenboog op –
Op deze late ochtend – de zon –
De Wolken – als slome Olifanten –
De Horizon – slenterde naar beneden –
In hun nesten stonden vogels lachend op –
Voorwaar – de rukwinden – waren voorbij –
Helaas, hoe stekeblind waren de ogen –
Op wie de zomer scheen!
De stille onverschilligheid van de dood –
Geen dageraad – kan haar wekken –
De trage – woorden van de Aartsengel
Moeten haar tot leven wekken!
Emily Dickinson
They shut me up in Prose
They shut me up in Prose –
As when a little Girl
They put me in the Closet –
Because they liked me “still” –
Still! Could themself have peeped –
And seen my Brain – go round –
They might as wise have lodged a Bird
For Treason – in the Pound –
Himself has but to will
And easy as a Star
Look down opon Captivity –
And laugh – No more have I –
Emily Dickinson
Ze sluiten mij op in Proza –
Net als toen ik een kleine Meid was
Ze me in de Kast stopten –
Want ze wilden graag dat ik “stil” was –
Stil! Hadden ze maar goed gekeken –
En begrepen hoe mijn Geest – rondgaat –
Even slim als had je een Vogel opgesloten
Voor Verraad – in een Omheining –
Hij hoeft het alleen maar te willen
Om zo gemakkelijk als een Ster
Op Gevangenschap neer te kijken –
En te lachen – Meer heb ik niet –
Emily Dickinson
ELEGIE II
An wilden Hecken blühen Rosen auf
mit Mond getaut.
Nachtrosen:
duftschwer und gelbgefleckt.
Ach!
Ein Ton geht durch die Stille,
tränenvoller Ton!
So viele Nächte sind!?
Und nur der eine Ton?
Robert Wolfgang Schnell
ROM
Rosen wie Gedanken
hängen vom Marmor
auf’s Wasser hernieder.
Rosen wie Winde
jauchzen die Winde
vom Rande der
steinernen Cäsarenburg.
in träumende Boote,
Lampions und Lautenklang
spie Tyrannenübermut
schlangenartig sein Unglück.
Hort großer Gedanken,
Liebestempel
und Blut-Metropole,
durch die die Bettler keuchen.
Statuen, gebrochene Säulen
von rasenden Kaleschen umjagt,
Kutschergeschrei ihre Musik.
Rosen wie Gedanken
Hängen vom Marmor
über die Streikenden.
Drücken den schwarzköpfigen Freiheitshelden
die Gitarre in den Arm,
geben ihnen zündende Lieder,
rosenrote –
und erschauernd zittert
das steinerne Kaiserbild
vor den neuen Bürgern.
Robert Wolfgang Schnell
WASSER UND HIMMEL
Es gibt einen Klucks. Wie wenn eine Flasche sich voll-
gesaugt hat: die letzte Luft entschwindet, ehe sie
untergeht. Es wird jemand ertrunken sein. Ich sehe dem
Wasser keine Rührung an. Doch! Ein bisschen violett
schimmert es und es kommt aus ihm wie ein dumpfer Ton.
Trauermusik?
Zu der kleinen Insel treiben all die verfaulten
Wasserrosenblätter, graugrüner Tang und Entengrütze.
Stöcke schwimmen dazwischen wie Bleistiftstriche durch
schmutzige Aquarellfarbe gezogen. Der Geruch um die
kleine Insel, schlägt für kurze Zeit dein Bewusstsein dir
aus dem Leib.
Mit dem Wasser möchtest du eins werden. So träge und
süß liegt es dir zu Füssen. Du fällst vornüber, du
brauchst nur einen Augenblick die Lider zu schließen.
Aber da ist der rote donnernde Himmel. Er lässt den
strengen Blick nicht von dir.
Das Wagnis ist zu groß. Vor dem Zorn, der sich von
oben ausschütten könnte, fliehst du selbst dies süße
Vergehen.
Robert Wolfgang Schnell
The Soul has Bandaged moments
The Soul has Bandaged moments –
When too appalled to stir –
She feels some ghastly Fright come up
And stop to look at her –
Salute her – with long fingers –
Caress her freezing hair –
Sip, Goblin, from the very lips
The Lover – hovered – o’er –
Unworthy, that a thought so mean
Accost a Theme – so – fair –
The soul has moments of Escape –
When bursting all the doors –
She dances like a Bomb, abroad,
And swings upon the Hours,
As do the Bee – delirious borne –
Long Dungeoned from his Rose –
Touch Liberty – then know no more,
But Noon, and Paradise –
The Soul’s retaken moments –
When, Felon led along,
With shackles on the plumed feet,
And staples, in the Song,
The Horror welcomes her, again,
These, are not brayed of Tongue –
Emily Dickinson
De Ziel voelt zich soms Ombonden –
Als ze te bang is om zich te verroeren –
Voelt ze ’n afgrijselijke Angst aankomen
En haar blijft beloeren –
Haar begroet – met lange vingers –
Haar ijskoude haren streelt –
Proeft, de Engerd, aan dezelfde lippen
Waaraan – de Minnaar – bleef hangen –
Ongepast, dat zo’n gemene gedachte
Zo’n prachtig – onderwerp – aanhaalt –
De ziel weet soms te ontsnappen –
Als ze alle deuren openbarst –
Naar buiten danst, als een Bom,
En op de Uren zwiert,
Zoals een Bij – tot Waanzin gedreven –
Lang afgesloten van haar Roos –
Raakt aan de Vrijheid – en niets anders weet,
Dan het Middaguur, en het Paradijs –
De Ziel wordt soms opnieuw gegrepen –
Wanneer, opgebracht als een Schurk,
Met ketenen aan haar gevederde voeten
En krammen, in haar Gezang,
De Gruwel haar, opnieuw verwelkomt
Geen Mond, die zo kan schreeuwen –
Emily Dickinson
XXII
’TIS love that moveth the celestial spheres
In endless yearning for the Changeless One,
And the stars sing together, as they run
To number the innumerable years.
’Tis love that lifteth through their dewy tears
The roses’ beauty to the heedless sun,
And with no hope, nor any guerdon won,
Love leads me on, nor end of love appears.
For the same breath that did awake the flowers,
Making them happy with a joy unknown,
Kindled my light and fixed my spirit’s goal;
And the same hand that reined the flying hours
And chained the whirling earth to Phoebus’ throne,
In love’s eternal orbit keeps the soul.
Georg Santayana
XXVIII
OUT of the dust the queen of roses springs;
The brackish depths of the blown waters bear
Blossoms of foam the common mist and air
Weave Vesper’s holy, pity-laden wings.
So from sad, mortal, and unhallowed things
Bud stars that in their crowns the angels wear;
And worship of the infinitely fair
Flows from thine eyes, as wise Petrarca sings:
“Hence comes the understanding of love’s scope,
That, seeking thee, to perfect good aspires,
Accounting little what all flesh desires;
And hence the spirit’s happy pinions ope
In flight impetuous to the heaven’s choirs:
Wherefore I walk already proud in hope.”
Georg Santayana
She sped as Petals from a Rose
She sped as Petals from a Rose –
Offended by the Wind –
A frail Aristocrat of Time
Indemnity to find –
Leaving on Nature a Default
As Cricket, or as Bee,
But Andes – in the Bosoms where
She had begun to lie.
Emily Dickinson
Ze vloog als Blaadjes van een Roos af –
Gekrenkt door de Wind –
Een frêle Aristocraat om van de Tijd
Schadevergoeding te krijgen –
Door de Natuur in Gebreke te stellen
Als een Krekel was ze, of een Bij,
Maar als de Andes – in de Boezems waar
Ze net was gaan liggen.
Emily Dickinson
XXXIII
A PERFECT love is nourished by despair.
I am thy pupil in the school of pain ;
Mine eyes will not reproach thee for disdain,
But thank thy rich disdain for being fair.
Aye! the proud sorrow, the eternal prayer
Thy beauty taught, what shall unteach again?
Hid from my sight, thou livest in my brain;
Fled from my bosom, thou abidest there.
And though they buried thee, and called thee dead,
And told me I should never see thee more,
The violets that grew above thy head
Would waft thy breath and tell thy sweetness o’er,
And every rose thy scattered ashes bred
Would to my sense thy loveliness restore.
Georg Santayana
XLII
AS when the sceptre dangles from the hand
Of some king doting, faction runneth wild,
Thieves shake their chains and traitors, long exiled,
Hover about the confines of the land,
Till the young Prince, anointed, takes command,
Full of high purpose, simple, trustful, mild,
And, smitten by his radiance undefiled,
The ruffians are abashed, the cowards stand: —
So in my kingdom riot and despair
Lived by thy lack, and called for thy control,
But at thy coming all the world grew fair;
Away before thy face the villains stole,
And panoplied I rose to do and bear,
When love his clarion sounded in my soul.
Georg Santayana
It was a Grave – yet bore no Stone
It was a Grave – yet bore no Stone –
Enclosed ’twas not – of Rail –
A Consciousness – it’s Acre – And
It held a Human Soul –
Entombed by whom – for what offence –
If Home or foreign – born –
Had I the Curiosity –
‘Twere not appeased of Man –
Till Resurrection, I must guess –
Denied the small desire
A Rose upon it’s Ridge – to sow –
Or sacrificial Flower –
Emily Dickinson
Het was een Graf – maar droeg geen Steen –
Niet omheind – door een Hek –
Het Bewustzijn – zijn Dodenakker – En
Het bood plaats aan een Menselijke Ziel –
Begraven door wie – voor welk misdrijf –
In Eigen of het buitenland – geboren –
Was ik daar Nieuwsgierig naar –
Geen Mens zou me tevredenstellen –
Tot aan de Verrijzenis, schat ik –
Wordt de bescheiden wens geweigerd
Een Roos op zijn Heuvel – te planten –
Of een Herdenkingsbloem –
Emily Dickinson
What shall I do when the Summer troubles
What shall I do when the Summer troubles –
What, when the Rose is ripe –
What when the Eggs fly off in Music
From the Maple Keep?
What shall I do when the Skies a’chirrup
Drop a Tune on me –
When the Bee hangs all Noon
———-in the Buttercup
What will become of me?
Oh, when the Squirrel fills His Pockets
And the Berries stare
How can I bear their jocund Faces
Thou from Here, so far?
‘Twouldn’t afflict a Robin –
All His Goods have Wings –
I – do not fly, so wherefore
My Perennial Things?
Emily Dickinson
Wat zal ik doen als de Zomer onrust brengt –
Wat, als de Roos is uitgebloeid –
Wat als de Eieren op Muziek wegvliegen
Onder de Hoede van de Esdoorn uit?
Wat zal ik doen als de Lucht gaat tjirpen
En een Riedel op me laat vallen –
Als de Bij de hele Middag
———-in de Boterbloem rondhangt
Wat zal er van mij worden?
Oh, als de Eekhoorn Zijn Zakken vult
En de Bessen voor zich uitkijken
Hoe kan ik hun vrolijke Gezichtjes verdragen
Jij zo ver, van Hier?
Het zou een Roodborst niet deren –
Al Zijn Spullen hebben Vleugels –
Ik – vlieg niet, dus wat hebben ze voor zin
Mijn Meerjarige Dingen?
Emily Dickinson
BEFORE A STATUE OF ACHILLES
I
BEHOLD Pelides with his yellow hair,
Proud child of Thetis, hero loved of Jove;
Above the frowning of his brows it wove
A crown of gold, well combed, with Spartan care.
Who might have seen him, sullen, great, and fair,
As with the wrongful world he proudly strove,
And by high deeds his wilder passion shrove,
Mastering love, resentment, and despair.
He knew his end, and Phoebus’ arrow sure
He braved for fame immortal and a friend,
Despising life and we, who know our end,
Know that in our decay he shall endure
And all our children’s hearts to grief inure,
With whose first bitter battles his shall blend.
II
Who brought thee forth, immortal vision, who
In Phthia or in Tempe brought thee forth?
Out of the sunlight and the sapful earth
What god the simples of thy spirit drew?
A goddess rose from the green waves, and threw
Her arms about a king, to give thee birth;
A centaur, patron of thy boyish mirth,
Over the meadows in thy footsteps flew.
Now Thessaly forgets thee, and the deep
Thy keeled bark furrowed answers not thy prayer;
But far away new generations keep
Thy laurels fresh, where branching Isis hems
The lawns of Oxford round about, or where
Enchanted Eton sits by pleasant Thames.
III
I gaze on thee as Phidias of old
Or Polyclitus gazed, when firs the saw
These hard and shining limbs, without a flaw,
And cast his wonder in heroic mould.
Unhappy me who only may behold,
Nor make immutable and fix in awe
A fair immortal form no worm shall gnaw,
A tempered mind whose faith was never told!
The godlike mien, the lion’s lock and eye,
The well-knits inew, utter a brave heart
Better than many words that part by part
Spell in strange symbols what serene and whole
In nature lives, nor can in marble die.
The perfect body is itself the soul.
Georg Santayana
Essential Oils – are wrung
Essential Oils – are wrung –
The Attar from the Rose
Be not expressed by Suns – alone –
It is the gift of Screws –
The General Rose – decay –
But this – in Lady’s Drawer
Make Summer – When the Lady lie
In Ceaseless Rosemary –
Emily Dickinson
Etherische Olie – wordt uitgewrongen –
Het Parfum van de Roos
Wordt niet gewonnen uit de Zon – alleen –
Het Draaien van de Schroeven schenkt het –
De Gewone Roos – vergaat –
Maar laat deze – in de Dameslade
Zomer brengen – Als de Vrouw gaat liggen
In Eeuwig Rozemarijn –
Emily Dickinson
Partake as doth the Bee
Partake as doth a Bee –
Abstemiously.
A Rose is an Estate –
In Sicily —
Geniet ervan zoals een Bij doet –
Met mate.
Een Roos is een Bezit –
Uit Sicilië –
Emily Dickinson
There is a June when Corn is cut
There is a June when Corn is cut
And Roses in the Seed –
A Summer briefer than the first
But tenderer indeed
As should a Face supposed the Grave’s
Emerge a single Noon
In the Vermillion that it wore
Affect us, and return –
Two Seasons, it is said, exist –
The Summer of the Just,
And this of Ours, diversified
With Prospect, and with Frost –
May not our Second with its First
So infinite compare
That We but recollect the one
The other to prefer?
Emily Dickinson
Er is een Juni voor de oogst van de Maïs
En Rozen in de Bottel –
Een Zomer korter dan de eerste
Maar zeker zachter
Alsof een Gezicht dat je in het Graf waande
Nog één keer in de Middag verrijzen zou
In het Vermiljoen dat het droeg
Ons zou ontroeren, en terugkeren –
Twee seizoenen zijn er, zegt men –
De Zomer der Rechtvaardigen,
En die van Ons, afwisselend
Met Vergezicht, en met Vorst –
Moge onze Tweede zich niet met zijn Eerste
Zo eindeloos meten
Dat we alleen maar terugdenken aan de ene
Om de voorkeur te geven aan de ander?
Emily Dickinson
I
WHAT god will choose me from this labouring nation
To worship him afar, with inward gladness,
At sunset and at sunrise, in some Persian
Garden of roses;
Or under the full moon, in rapturous silence,
Charmed by the trickling fountain, and the moaning
Of the death-hallowed cypress, and the myrtle
Hallowed by Venus?
O for a chamber in an eastern tower,
Spacious and empty, roofed in odorous cedar,
A silken soft divan, a woven car pet
Rich, many-coloured;
A jug that, poised on her firm head, a negress
Fetched from the well a window to the ocean,
Lest of the stormy world too deep seclusion
Make me forgetful!
Thence I might watch the vessel-bearing waters
Beat the slow pulses of the life eternal,
Bringing of nature’s universal travail
Infinite echoes
And there at even I might stand and listen
To thrum of distant lutes and dying voices
Chanting the ditty an Arabian captive
Sang to Darius.
So would I dream awhile, and ease a little
The soul long stifled and the straitened spirit,
Tasting new pleasures in a far-off country
Sacred to beauty.
Georg Santayana
SYBARIS
LAP, ripple, lap, Icarian wave, the sand
Along the ruins of this piteous land;
Murmur the praises of a lost delight,
And soothe the aching of my starved sight
With sheen of mirrored beauties, caught aright.
Here stood enchanted palaces of old,
All veinèd porphyry and burnished gold;
Here matrons and slight maidens sat aloof
Beneath cool porches, rich with Tyrian woof
Hung from the carven rafters of the roof.
Here in a mart a swarthy turbaned brave
Showed the wrought blade or praised the naked slave.
“Touch with your finger-tips this edge of steel,”
Quoth he, ” and see this lad, from head to heel
Like a bronze Cupid. Feel, my masters, feel.”
Here Aphrodite filled with frenzied love
The dark recesses of her murmurous grove.
The doves that haunted it, the winds that sighed,
And hopes of heroes stewed her garden wide.
Under her shades a narrow brazen gate
Led to the courts of Ares and of Fate.
Who entered breathed the unutterable prayer
Of cruel hearts, and death was worshipped there,
And men went thence enfranchised by despair.
Here the proud athlete in the baths delayed,
While a cool fountain on his shoulders played,
Then in fine linen swathed his breast and thighs,
And silent, myrtle crowned, with serious eyes,
Stepped forth to list the wranglings of the wise.
A sage stalked by, his ragged mantle bound
About his brows; his eyes perused the ground ;
He conned the number of the cube and square
Of the moon’s orb; his horny feet and bare
Trampled the lilies carpeting the stair.
A jasper terrace hung above the sea
Where the King supped with his beloved three:
The Libyan chanted of her native land
In raucous melody, the Indian fanned,
And the huge mastiff licked his master’s hand.
Below, alone, despairing of the gale,
A crouching sailor furled the saffron sail;
And the King laughed, filled full his jewelled bowl,
And drinking mused : ” What know we of the soul?
What magic, perfecting her harmony,
Have these red drops that so attune her key,
Or those of brine that set the wretched free?
”If death should change me, as old fables feign,
Into some slave or beast, to purge with pain
My lordly pleasures, let my torment be
Still to behold thee, Sybaris, and see
The sacred horror of thy loves and thee.
“Be thou my hell, my dumb eternal grief,
But spare thy King the madness of belief,
The brutish faith of ignorant desire
That strives and wanders. Let the visible fire
Of beauty torture me. That doom is higher.
“I wear the crown of life. The rose and gem
Twine with the pale gold of my diadem.
Nature, long secret, hath unveiled to me
And proved her vile. Her wanton bosoms be
My pillow now. I know her, I am free.”
And music durst in mighty chorus and biand
Of harp and flute and cymbal.—When between
Two cypresses the large moon rose, her sheen
Silvered the nymphs’ feet, tripping o’er the green.
Georg Santayana
A MINUET ON REACHING THE AGE OF FIFTY
I
OLD Age, on tiptoe, lays her jewelled hand
Lightly in mine.-Come, tread a stately measure,
Most gracious partner, nobly poised and bland.
Ours be no boisterous pleasure, .
But smiling conversation, with quick glance
And memories dancing lightlier than we dance,
Friends who a thousand joys
Divide and double, save one joy supreme
Which many a pang alloys.
Let wanton girls and boys
Cry over lovers’ woes and broken toys.
Our waking life is sweeter than their dream.
II
Dame Nature, with unwitting hand,
Has sparsely strewn the black abyss with lights
Measuring far depths and heights
Arched over by a laughing heaven,
Intangible and never to be scaled.
If we confess our sins, they are forgiven.
We triumph, if we know we failed.
III
Tears that in youth you shed,
Congealed to pearls, now deck your silvery hair;
Sighs breathed for loves long dead
Frosted the glittering atoms of the air
Into the veils you wear
Round your soft bosom and most queenly head;
The shimmer of your gown
Catches all tints of autumn, and the dew
Of gardens where the damask roses blew;
The myriad tapers from these arches hung
Play on your diamonded crown;
And stars, whose light angelical caressed
Your virgin days,
Give back in your calm eyes their holier rays.
The deep past living in your breast
Heaves these half-merry sighs;
And the soft accents of your tongue
Breathe unrecorded charities.
Hasten not; the feast will wait.
This is a master-night without a morrow.
No chill and haggard dawn, with after-sorrow,
Will snuff the spluttering candle out,
Or blanch the revellers homeward straggling late.
Before the rout
Wearies or wanes, will come a calmer trance.
Lulled by the poppied fragrance of this bower,
We’ll cheat the lapsing hour,
And close our eyes, still smiling, on the dance.
December 1913.
Georg Santayana
She rose to His Requirement – dropt
She rose to His Requirement – dropt
The Playthings of Her Life
To take the honorable Work
Of Woman, and of Wife –
If ought She missed in Her new Day,
Of Amplitude, or Awe –
Or first Prospective – Or the Gold
In using, wear away,
It lay unmentioned – as the Sea
Develope Pearl, and Weed,
But only to Himself – be known
The Fathoms they abide –
Emily Dickinson
Ze reikte zich naar Zijn Eisen – liet
De Speeltjes van Haar Bestaan vallen
En nam het eervolle Werk
Van Vrouw, en Echtgenote aan –
Als Zij iets miste in Haar nieuwe Leven,
Aan Ruimte, of Respect –
Of een eerste Prognose – Dat Goud
Bij gebruik, vervaagt,
Blijft het onuitgesproken – zoals de Zee
Parels voortbrengt, en Wier,
Maar alleen aan Haarzelf – zijn
De Diepten bekend waar ze zitten –
Emily Dickinson
A full fed Rose on meals of Tint
A full fed Rose on meals of Tint
A Dinner for a Bee
In process of the Noon became –
Each bright mortality
The Forfeit is of Creature fair
Itself, adored before
Submitting for our unknown sake
To be esteemed no more
Emily Dickinson
Een goed doorvoede Roos van Kleurspijzen
Werd een Diner voor een Bij
In de loop van de Middag –
Voor elke stralende sterfelijkheid
Betaalt een prachtig Schepsel het Verlies
Werd het eerst aanbeden,
Zwicht het voor wie weet wat
Om niet meer gewaardeerd te worden
Emily Dickinson
Go not too near a House of Rose
Go not too near a House of Rose –
The depredation of a Breeze
Or inundation of a Dew
Alarm it’s Walls away –
Nor try to tie the Butterfly,
Nor climb the Bars of Ecstasy –
In insecurity to lie
Is Joy’s insuring quality –
Emily Dickinson
Kom niet te dicht bij het Rozenhuis –
De ravage door een frisse Wind
Of de overstroming van Dauw
Laten haar Muren alsmaar schrikken –
Probeer ook niet Vlinders te vangen,
Of de barrières van Extase te beklimmen –
In onzekerheid blijven
De garantie voor kwaliteit van Vreugde –
Emily Dickinson
Where Roses would not dare to go
Where Roses would not dare to go,
What Heart would risk the way,
And so I send my Crimson Scouts
To test the Enemy –
Waar Rozen niet durven gaan,
Welk Hart zou die weg riskeren,
Daarom stuur ik mijn Karmozijnen Verkenners
Om de Vijand te onderzoeken –
Emily Dickinson
I have a Bird in Spring
I have a Bird in Spring
Which for myself doth sing –
The spring decoys.
And as the summer nears –
And as the Rose appears,
Robin is gone.
Yet do I not repine
Knowing that Bird of mine
Though flown –
Learneth beyond the sea
Melody new for me
And will return.
Fast in safer hand
Held in a truer Land
Are mine –
And though they now depart,
Tell I my doubting heart
They’re thine.
In a serener Bright,
In a more golden light
I see
Each little doubt and fear,
Each little discord here
Removed.
Then will I not repine,
Knowing that Bird of mine
Though flown
Shall in distant tree
Bright melody for me
Return.
Emily Dickinson
In de Lente heb ik een Vogel
Die enkel voor mij zingt –
De lente lokt.
En als de zomer aankomt –
En de Roos verschijnt,
Is Roodborst verdwenen.
Toch treur ik niet,
Want ik weet dat die Vogel van mij,
Al is hij gevlogen –
Aan de andere kant van de zee
Een nieuwe Melodie zal leren
En terug zal keren.
Stevig in veiliger handen
Op vertrouwder Grond
Zijn de mijne vastgehouden
En hoewel ze nu vertrekken,
Zeg ik mijn vertwijfeld hart
Dat ze de jouwe zijn.
In een serenere Gloed,
In een rijker, gouden licht
Zie ik
Elk beetje twijfel en angst,
Elke kleine wanklank van hier
Verdwenen.
Dus treur ik niet,
Want ik weet dat mijn Vogel
Hoewel gevlogen
In een boom ver weg
Een sprankelende melodie voor mij
Zal terugbrengen.
Emily Dickinson
Garlands for Queens, may be
Garlands for Queens, may be –
Laurels – for rare degree
Of soul or sword –
Ah – but remembering me –
Ah – but remembering thee –
Nature in chivalry –
Nature in charity –
Nature in equity –
This Rose ordained!
Emily Dickinson
Kransen voor Koninginnen, misschien –
Laurier – voor uitzonderlijke rang
Van ziel of zwaard –
Ach – maar om mij te herdenken –
Ach – maar om u te herdenken –
Hoffelijk van aard –
Menslievend van aard –
Rechtvaardig van aard –
Is deze Roos bestemd!
Emily Dickinson
A sepal – petal – and a thorn
A sepal – petal – and a thorn
Upon a common summer’s morn –
A flask of Dew – A Bee or two –
A Breeze – a’caper in the trees –
And I’m a Rose!
Een kelkblad – bloemblaadje – en een doorn
Op een gewone zomerochtend –
Een kruikje Dauw – Een Bij of twee –
Een Briesje – dartelend in de bomen –
En ik ben een Roos!
Emily Dickinson
The morns are meeker than they were
The morns are meeker than they were –
The nuts are getting brown –
The berry’s cheek is plumper –
The Rose is out of town –
The maple wears a gayer scarf –
The field a scarlet gown –
Lest I sh’d be old fashioned
I’ll put a trinket on!
Emily Dickinson
De ochtend voelt zachter dan voorheen –
De noot kleurt al wat bruin –
De bes krijgt een bollere wang –
De Roos is de stad uit –
De esdoorn draagt een vrolijker sjaal –
Het veld een scharlakenrode jurk –
Laat ik niet uit de mode raken
En een sieraad opdoen!
Emily Dickinson
“Lethe” in my flower
“Lethe” in my flower,
Of which they who drink,
In the fadeless orchards
Hear the bobolink!
Merely flake or petal
As the Eye beholds
Jupiter! my father!
I perceive the rose!
Emily Dickinson
“Lethe” in mijn bloem,
En wie ervan drinken,
Horen in de eeuwige boomgaarden
De troepiaal!
Slechts een vlok of bloemblaadje
Zoals het Oog het waarneemt
Jupiter! mijn vader!
Ik ontwaar de roos!
Emily Dickinson
If she had been the Mistletoe
If she had been the Mistletoe
And I had been the Rose –
How gay upon your table
My velvet life to close –
Since I am of the Druid,
And she is of the dew –
I’ll deck Tradition’s buttonhole –
And send the Rose to you.
Emily Dickinson
Was zij de Maretak geweest
En ik de Roos –
Hoe vrolijk om op jouw tafel
Mijn fluwelen leven af te sluiten –
Aangezien ik van de Druïden ben,
En zij van de dauw –
Zal ik het knoopsgat van de Traditie sieren –
En de Roos naar jou sturen.
Emily Dickinson
I keep my pledge
I keep my pledge.
I was not called –
Death did not notice me.
I bring my Rose –
I plight again,
By every sainted Bee –
By Daisy called from hillside –
By Bobolink from lane –
Blossom and I –
Her oath, and mine –
Will surely come again.
Emily Dickinson
Ik houd me aan mijn gelofte.
Ik werd niet geroepen –
De Dood zag mij niet staan.
Ik draag mijn Roos –
Hernieuw mijn belofte,
Aan elke heilig verklaarde Bij –
Aan het Madeliefje dat riep vanaf de Heuvel –
Aan de Troepiaal vanaf de dreef –
De Bloesem en ik –
Haar eed, en de mijne –
Zullen zeker weer terugkomen –
Emily Dickinson
Went up a year this evening!
Went up a year this evening!
I recollect it well!
Amid no bells nor bravoes
The bystanders will tell!
Cheerful – as to the village –
Tranquil – as to repose –
Chastened – as to the Chapel
This humble Tourist rose!
Did not talk of returning!
Alluded to no time
When, were the gales propitious –
We might look for him!
Was grateful for the Roses
In life’s diverse bouquet –
Talked softly of new species
To pick another day;
Beguiling thus the wonder
The wondrous nearer drew –
Hands bustled at the moorings –
The crown respectful grew –
Ascended from our vision
To Countenances new!
A Difference – A Daisy –
Is all the rest I knew!
Emily Dickinson
Vanavond al een jaar geleden, ging hij heen!
Ik herinner het mij nog goed!
Zonder klokgelui of lofuitingen
Weten omstanders te vertellen!
Goedlachs – tegenover de dorpsmensen –
Kalm – als om te rusten –
Gelouterd – waar het de Kerk betreft
Steeg deze bescheiden Toerist op!
Hij sprak niet over terugkeren!
Zinspeelde niet op de tijd
Dat, als de wind gunstig was –
We hem mochten opzoeken!
Was dankbaar voor de Rozen
In het veelzijdige boeket des levens –
Sprak zachtjes van nieuwe soorten
Die hij wilde plukken op een nieuwe dag;
Zo bezweerde hij het wonder
Terwijl het wonderbaarlijke naderbij kwam –
Handen zwaaiden naar de rustplaatsen –
De menigte betuigde haar respect –
Hij steeg tot buiten ons zicht
Op naar een nieuwe Gelaat!
Een Verschil – een Madeliefje –
Is alles wat overblijft bij mijn weten!
Emily Dickinson
Artists wrestled here!
Artists wrestled here!
Lo, a tint Cashmere!
Lo, a Rose!
Student of the Year!
For the Easel here
Say Repose!
Kunstenaars hebben hier geworsteld!
Kijk, een vleugje Kasjmier!
En daar, een Roos!
De student van het Jaar!
Voor de Schildersezel hier
Zeg: op de plaats Rust!
Emily Dickinson
Tho’ my destiny be Fustian
Tho’ my destiny be Fustian –
Hers be damask fine –
Tho’ she wear a silver apron –
I, a less divine –
Still, my little Gypsy being
I would far prefer,
Still, my little sunburnt bosom
To her Rosier,
For, when Frosts, their punctual fingers
On her forehead lay,
You and I, and Dr. Holland,
Bloom Eternally!
Roses of a steadfast summer
In a steadfast land,
Where no Autumn lifts her pencil –
And no Reapers stand!
Emily Dickinson
Mijn lot mag dan van grove Katoen zijn –
Het hare van fijn damast –
Zij een zilveren schort dragen –
En ik, iets minder goddelijks –
Toch zou ik, mijn kleine Zigeunerbestaan
Veruit de voorkeur geven,
Toch, mijn kleine, zonverbrande boezem
Boven haar Roziger,
Want, als Vorst, zijn vingers stipt
Op haar voorhoofd legt,
Zullen Jij en ik, en Dr. Holland,
Eeuwig Bloeien!
Rozen van een standvastige zomer
In een standvastig land –
Waar geen Herfst haar penseel opheft –
En geen Magere Hein komt!
Emily Dickinson
A science – so the Savants say
A science – so the Savans say,
“Comparative Anatomy” –
By which a single bone –
Is made a secret to unfold
Of some rare tenant of the mold –
Else perished in the stone –
So to the eye prospective led,
This meekest flower of the mead
Opon a winter’s day,
Stands representative in gold
Of Rose and Lily, manifold,
And countless Butterfly!
Emily Dickinson
Een wetenschap – zeggen de Geleerden,
“Vergelijkende Anatomie” –
Waarmee één enkel bot –
Een geheim kan ontraadselen
Van ’n zeldzame aardbewoner–
Die anders in steen zou zijn vergaan –
Dus, voor het oog van de toekomst geleid.
Geeft dit simpelste bloempje van de wei
Op een winterdag,
Een gouden Voorstelling
Van Rozen en Lelies, menigvoud,
En ontelbare Vlinders!
Emily Dickinson
What would I give to see his face?
What would I give
———to see his face?
I’d give – I’d give my life – of course –
But that is not enough!
Stop just a minute – let me think!
I’d give my biggest Bobolink!
That makes two – Him – and Life!
You know who “June” is –
I’d give her –
Roses a day from Zinzebar –
And Lily tubes – like wells –
Bees – by the furlong –
Straits of Blue
Navies of Butterflies – sailed thro’ –
And dappled Cowslip Dells –
Then I have “shares” in Primrose “Banks” –
Daffodil Dowries – spicy “Stocks” –
Dominions – broad as Dew –
Bags of Doublons – adventurous Bees
Brought me – from firmamental seas –
And Purple – from Peru –
Now – have I bought it –
“Shylock”? Say!
Sign me the Bond!
“I vow to pay
To Her – who pledges this –
One hour – of her Sovereign’s face”!
Ecstatic Contract!
Niggard Grace!
My Kingdom’s worth of Bliss!
Emily Dickinson
Wat zou ik er niet voor over hebben
———om zijn gezicht te zien?
Ik zou – ik zou mijn leven geven – natuurlijk –
Maar dat is niet genoeg!
Wacht even – laat me nadenken!
Ik zou mijn grootste Troepiaal geven!
Dat maakt dan twee – Hij en Mijn Leven –
Je weet wie “Juni” is –
Ik zou haar geven –
Elke dag rozen uit Zanzibar –
En Lelie kelken – als Putten –
Bijen – metersbreed –
Zeestraten van Blauw
Vloten Vlinders – zeilden er doorheen –
En Dalen bespikkeld met Sleutelbloemen –
Daarnaast heb ik “aandelen” in Primula “Banken” –
Vermogens aan Narcissen – kruidige “Effecten” –
Landerijen – uitgestrekt als Dauw –
Zakkenvol Dubloenen – die reislustige Bijen
Mij aanleverden – vanuit hemelse zeeën –
En Purper – uit Peru –
Nu – ik heb het gekocht –
“Shylock”? Kom op!
Onderteken mij de Overeenkomst!
“Ik zweer te betalen
Aan Haar – die dit alles verpandt –
Een uur – het gezicht van haar Soeverein”!
Een Extatisch Contract!
Gulzige Genade!
De prijs van mijn Rijk van Gelukzaligheid!
Emily Dickinson
Would you like Summer? Taste of ours
Would you like Summer? Taste of ours –
Spices? Buy – here!
Ill! We have Berries, for the parching!
Weary! Furloughs of Down!
Perplexed! Estates of Violet –
———Trouble ne’er looked on!
Captive! We bring Reprieve of Roses!
Fainting! Flasks of Air!
Even for Death – a Fairy medicine –
But, which is it – Sir?
Emily Dickinson
Zin in de Zomer? Proef de onze –
Kruiden? Koop ze – hier!
Ziek! We hebben Bessen, tegen uitdroging!
Moe! Donzen Verlofdagen!
Gestresst! Violette Buitenhuizen –
———waar nooit een Zorg is gezien!
Gevangen! Wij schenken Gratie van Rozen!
Zwakjes! Flessen Lucht!
Zelfs voor de Dood – een Tovermiddel –
En, wat zal het zijn – Mijnheer?
Emily Dickinson
I tend my flowers for thee
I tend my flowers for thee –
Bright Absentee!
My Fuchsia’s Coral Seams
Rip – while the Sower – dreams
Geraniums – tint – and spot –
Low Daisies – dot –
My Cactus – splits her Beard
To show her throat –
Carnations – tip their spice –
And Bees – pick up –
A Hyacinth – I hid –
Puts out a Ruffled Head –
And odors fall
From flasks – so small –
You marvel how they held –
Globe Roses – break their satin flake –
Upon my Garden floor
Yet – thou – not there –
I had as lief they bore
No Crimson – more –
Thy flower – be gay –
Her Lord – away!
It ill becometh me –
I’ll dwell in Calyx – Gray –
How modestly – alway –
Thy Daisy –
Draped for thee!
Emily Dickinson
Mijn bloemen verzorg ik voor jou –
Die schittert door Afwezigheid!
De Fuchia’s met hun Zomen van Koraal
Barsten open – en de Zaaier – zit te dromen
Geraniums – krijgen kleur – en vlekken –
Nederige Madeliefjes – stippeltjes –
Mijn Cactus – trekt zijn baard uit elkaar
Om zijn keel te laten zien –
Anjers – schenken hun aroma –
En Bijen – vangen die op –
Een Hyacint – die ik verschool –
Steekt op een Kraag zijn Hoofd uit –
En geuren vallen
Uit kolven – zo klein –
Je vraagt je af hoe ze die bewaren –
Bolle Rozen – laten hun satijnen schilfers –
Op mijn Tuinvloer vallen
Maar – jij – bent er niet –
Ik had net zo lief dat ze
Geen Rood – meer droegen –
Jouw bloem – is een lust voor het oog –
Haar Heer – ver weg!
Het maakt me ziek –
Ik ga wonen in een – Grauwe – Kelk –
Hoe bescheiden – is –
Jouw Madeliefje –
Altijd gekleed voor jou!
Emily Dickinson
Ik verzorg mijn bloemen voor jou
Ik verzorg mijn bloemen voor jou –
Heldere Afwezige!
De koraalkleurige naden van mijn fuchsia
Scheuren – terwijl de zaaier – droomt
Geraniums – kleuren – en vlekken –
Lage madeliefjes – stippen –
Mijn cactus – splijt haar baard
Om haar keel te laten zien –
Anjers – geven hun geur af –
En bijen – pikken op –
Een hyacint – die ik verborgen had –
Komt tevoorschijn met een gegolfde kop –
En geuren dalen neer
Uit kleine flesjes –
Je verwondert je erover hoe ze bewaard werden –
Bolrozen – breken hun satijnen schilfers –
Op mijn tuinvloer
Toch – jij – niet daar –
Ik had liever gehad dat ze droegen
Geen karmozijnrood – meer –
Jouw bloem – wees vrolijk –
Haar Heer – weg!
Het staat me niet –
Ik zal in kelk – grijs – wonen –
Hoe bescheiden – altijd –
Jouw madeliefje –
Gedrapeerd voor jou!
Emily Dickinson
Within my Garden, rides a Bird
Within my Garden, rides a Bird
Upon a single Wheel –
Whose spokes a dizzy Music make
As ’twere a travelling Mill –
He never stops, but slackens
Above the Ripest Rose –
Partakes without alighting
And praises as he goes,
Till every spice is tasted –
And then his Fairy Gig
Reels in remoter atmospheres –
And I rejoin my Dog,
And He and I, perplex us
If positive, ’twere we –
Or bore the Garden in the Brain
This Curiosity –
But He, the best Logician,
Refers my clumsy eye –
To just vibrating Blossoms!
An Exquisite Reply!
Emily Dickinson
In mijn tuin, beweegt een Vogel
Op maar één Wiel –
De spaken ervan maken wervelende Muziek
Alsof het een Reizende Windmolen was –
Hij stopt nooit, maar vertraagt
Op de meest Volle Roos –
Hij eet ervan zonder te rusten
En bedankt als hij gaat,
Tot elk kruid is geproefd –
En dan wervelt zijn Elfenconcert
Naar verre sferen –
En ik voeg me weer bij mijn Hond,
Hij en ik, vragen ons verbaasd af
Of ’t echt was, voor ons –
Of bracht de Tuin van de Verbeelding
Deze Eigenaardigheid voort –
Maar Hij, veel beter in Logica,
Wijst mijn domme ogen –
Op de Bloemen die echt trillen!
Een Voortreffelijke Repliek!
Emily Dickinson
It will be Summer – eventually
It will be Summer – eventually.
Ladies – with parasols –
Sauntering Gentlemen –with Canes–
And little Girls – with Dolls –
Will tint the pallid landscape –
As ’twere a bright Boquet –
Tho’ drifted deep, in Parian –
The Village lies – today –
The Lilacs – bending many a year –
Will sway with purple load –
The Bees – will not despise the tune –
Their Forefathers – have hummed –
The Wild Rose – redden in the Bog –
The Aster – on the Hill
Her everlasting fashion – set –
And Covenant Gentians – frill –
Till Summer folds her miracle –
As Women – do – their Gown –
Or Priests – adjust the Symbols –
When Sacrament – is done –
Emily Dickinson
Het zal Zomer worden – ooit.
Dames – met parasols –
Wandelende Heren – met wandelstokken –
En kleine Meisjes – met Poppen –
Zullen het bleke landschap kleuren –
Als een stralend Boeket –
Al ligt het Dorp – vandaag –
Ondergedompeld, in Puur Wit –
Seringen – gebogen door de vele jaren –
Zullen zwieren met hun paarse lading –
Bijen – zullen de melodie niet versmaden –
Die hun Voorouders – zoemden –
Wilde Rozen – zullen blozen in het Veen –
Asters – op de Heuvel
Hun blijvende mode – dragen –
Wintervaste Gentianen – krijgen pluimen –
Tot de Zomer haar wonder openvouwt –
Zoals Vrouwen – dat – met hun Jurk doen –
Of Priesters – de Symbolen schikken –
Wanneer het Sacrament – afgelopen is –
Emily Dickinson
The name – of it – is “Autumn”
The name – of it – is “Autumn” –
The hue – of it – is Blood –
An Artery – upon the Hill –
A Vein – along the Road –
Great Globules – in the Alleys –
And Oh, the Shower of Stain –
When Winds – upset the Basin –
And spill the Scarlet Rain –
It sprinkles Bonnets – far below –
It gathers ruddy Pools –
Then – eddies like a Rose – away –
Upon Vermilion Wheels –
Emily Dickinson
De Naam – ervan – is “Herfst” –
De kleur – ervan – is Bloed –
Een Slagader – op de Heuvel –
Een Bloedvat – langs de Weg –
Dikke Druppels – in de Lanen –
En Och, een Bui van Bloedvlekken –
Waar Wind – het Wolkendek verstoort –
En morst met de Scharlaken Regen –
Het spat op Hoedjes – ver beneden –
Vergaart rossige Poelen –
Dan – dwarrelt het als een Roos – weg –
Op Wielen van Vermiljoen –
Emily Dickinson
betekenisgeving & levenshorizon 