Snow

pastedGraphic.pdf

SCHWARZE FLOCKEN

Schnee ist gefallen, lichtlos. Ein Mond

ist es schon oder zwei, dass der Herbst unter mönchischer Kutte

Botschaft brachte auch mir, ein Blatt aus ukrainischen Halden:

‘Denk, dass es wintert auch hier, zum tausendstenmal nun

im Land, wo der breiteste Strom fließt:

Jaakobs himmlisches Blut, benedeiet von Äxten.. .

O Eis von unirdischer Röte- es watet ihr Hetman mit allem

Trog in die finsternden Sonnen.. . Kind, ach ein Tuch,

mich zu hüllen darein, wenn es blinket von Helmen,

wenn die Scholle, die rosige, birst, wenn schneeig stäubt das Gebein

deines Vaters, unter den Hufen zerknirscht

das Lied von der Zeder…

Ein Tuch, ein Tüchlein nur schmal, dass ich wahre

nun, da zu weinen du lernst, mir zur Seite

die Enge der Welt, die nie grünt, mein Kind, deinem Kinde!’

Blutete, Mutter, der Herbst mir hinweg, brannte der Schnee mich:

sucht ich mein Herz, dass es weine, fand ich den Hauch, ach des Sommers,

war er wie du.

Kam mir die Träne. Webt ich das Tüchlein.

 

Paul Celan

 

 

 

ZWARTE VLOKKEN

Sneeuw is gevallen, lichtloos. Eén maan her

is het al of twee dat de herfst ook mij in monnikspij

een tijding bracht, een blad uit Oekraïense heuvels:

‘Bedenk dat het wintert ook hier, voor de duizendste keer nu

in het land waar de breedste stroom vliedt:

Jaäkobs hemelse bloed, gebenedijd door bijlen.. .

ijs van onaardse roodheid – daar waadt haar hetman met heel z’n

tros naar donkerende zonnen.. . kind, ach, een doek

om me in te hullen als het blinkt van de helmen,

wanneer de schol, de rozige, barst, als het gebeente van je vader

sneeuwig verstuift, onder de hoeven vol wroeging

het lied van de ceder…

Een doek, een klein doekje maar, opdat ik nu,

nu je leert huilen, voor mezelf bewaar

het nauw van de wereld, die nooit groent, mijn kind, voor jouw kind!’

Bloedde, moeder, de herfst me maar weg, brandde de sneeuw me maar:

zocht ik mijn hart maar, dat het huilt, vond ik de zucht maar, ach,

van de zomer,

was-ie als jij.

Kwam me de traan. Weefde ik dat doekje.

 

Paul Celan  (vert. T. Naaijkens)