neige sneeuw Schnee snow

 

Neige

NOTE SIBÉRIENNE

La neige n’accourait plus dans les mains des enfants. Elle s’amassait et enfantait sur notre nordique visage des confins. Dans cette nuit de plus en plus exiguë nous ne distinguions pas qui naissait.

Pourquoi alors cette répétition: nous sommes une étincelle à l’origine inconnue qui incendions toujours plus avant. Ce feu, nous l’entendons râler et crier, à l’instant d’être consumés? Rien, sinon que nous étions souffrants, au point que le vaste silence, en son centre, se brisait.

René Char

 

Neiger (ou écrire en hiver)

Surprendre en silence la ville endormie

Portant la formule du froid

El le ciel muet,

Léchers des fils tendus, des branches

Sèches,

Se poser, se défaire, se fondre,

Sans bruit ni vent,

Descendre blanche inattendue,

Sans poids recouvrir

La route, la banc, le maison.

 

Fabio Pusterla

Les choses sans histoire

Le cose senza storia

(traduit par Mathilde Visscher)

 

BLANCHE, MA SAVETIÈRE

Neige d’octobre vole avec son ombre,

Nuée de novembre à l’aube rend l’âme,

Blanche de décembre fait briller la cendre,

À neige de janvier rouge tablier.

Grandit notre cœur  au givre des rois,

La Licorne blanche, de fureur s’abat !

 

R. Char

 

 

 

 

 

Un soir de neige

poèmes de Paul Eluard

 

1.        De grandes cuilliers de neige

De grandes cuilliers de neige

Ramassent nos pieds glacés

Et d’une dure parole

Nous heurtons l’hiver têtu

Chaque arbre a sa place en l’air

Chaque roc son poids sur terre

Chaque ruisseau son eau vive

Nous  avons pas de feu.

 

2.        La bonne neige

La bonne neige le ciel noir

Les branches mortes la détresse

De la forêt pleine de pièges

Honte à la bête pourchassée

La fuite en flêche dans le coeur

 

Les traces d’une proie atroce

Hardi au loup et c’est toujours

Le plus beau loup et c’est toujours

Le dernier vivant que menace

La masse absolue de la mort

 

3.        Bois meurtri

Bois meurtri bois perdu d’un voyage en hiver

Navire où la neige prend pied

Bois d’asile bois mort où sans espoir je rêve

De la mer aux miroirs crevés

Un grand moment d’eau froide a saisi les noyés

La foule de mon corps en souffre

Je m’affaiblis je me disperse

J’avoue ma vie j’avoue ma mort j’avoue autrui.

 

4.        La nuit le froid la solitude

La nuit le froid la solitude

On m’enferma soigneusement

Mais les branches cherchaient leur voie dans la prison

Autour de moi l’herbe trouva le ciel

On verrouilla le ciel

Ma prison s’écroula

Le froid vivant le froid brûlant l’eut bien en main.

 

 

 

Amis, la neige attend la neige pour un travail simple et pur. A la limite de l’air et de la terre

Entre la réalité et son exposé, il y a vie qui magnifie la réalité, et cette abjection nazie qui ruine son exposé.

R. Char

 

“Dans l’interminable…”

 

Dans l’interminable

Ennui de la plaine

La neige incertaine

Luit comme du sable

 

Le ciel est de cuivre

Sans lueur aucune.

On croirait voir vivre

Et mourir la lune.

 

Comme des nuées

Flottent gris les chênes

Des forêts prochaines

Parmi les buées.

 

Le ciel est de cuivre

Sans lueur aucune.

On croirait voir vivre

Et mourir la lune.

Corneille poussive

Et vous, les loups  maigres,

Par ces bises aigres

Quoi donc vous arrive ?

 

Dans l’interminable

Ennui de la plaine

La neige incertaine

Luit comme du sable

 

P. Verlaine

 

FLEURS DE MARÉCAGE

Dans la dernière auberge sur la montagne

Où la glace et la neige sont éternelles,

Je reposais une nuit à bout de forces,

Car là l’hiver devait me protéger

Contre le mal dont le printemps est complice.

Là un songe allait chercher des fleurs traîtresses,

Dans un printemps lointain que je croyais perdu,

Il ouvrit ses bras, elles neigèrent sur les neiges;

La plaine glacée et blanche devint rose

Et resta rose une longue nuit d’hiver.

J. SLAUERHOFF

 

 

 

 

Il NEIGE SUR LIÈGE

Il neige, il neige sur Liège

Et la neige sur Liège pour neiger met des gants

Il neige, il neige sur Liège

Croissant noir de la Meuse sur le front d’un clown blanc

Il est brisé le cri

Des heures et des oiseaux

Des enfants à cerceaux

Et du noir et du gris

Il neige, il neige sur Liège

Que le fleuve traverse sans bruit

 

Il neige, il neige sur Liège

Et tant tourne la neige

Entre le ciel et Liège

Qu’on ne sait plus s’il neige

S’jl neige sur Liège

Ou si c’est Liège qui neige vers le ciel

Et la neige marie

Les amants débutants

Les amants promenant

Sur le carré blanchi

Il neige, il neige sur Liège

Que le fleuve transporte sans bruit

 

Ce soir, ce soir il neige

Sur mes rêves et sur Liège

Que le fleuve transperce sans bruit

1965 gezongen J. Brel

 

SNEEUW OP LUIK

De sneeuw valt de sneeuw valt op Luik

En de sneeuw zet een pruik zet een pruik op straat

De sneeuw valt de sneeuw valt op Luik

zwarte maansikkel Maas in een doodsbleek gelaat

nu is dof het gekrijs

van de twintigste eeuw

van een hongerige meeuw

van het zwart en het grijs

de sneeuw valt de sneeuw valt op Luik

de rivier maakt haar zwijgende reis

 

de  sneeuw valt de sneeuw valt op Luik

en zo wervelt de sneeuw

tussen de lucht en Luik

dat je niet ziet valt de sneeuw

valt de sneeuw nu op Luik

of sneeuwt Luik nu sneeuwt Luik naar de nacht

onderdrukt is de geeuw

van  geliefden op straat

van geliefden zo laat

in een doosje vol sneeuw

de sneeuw valt de sneeuw valt op Luik

en  de Maas neemt de stad mee op reis

 

het sneeuwt het sneeuwt vanavond

op mijn buik en op Luik

en  de stad neemt de Maas mee op reis

 

Benno Barnard

 

Schnee

SCHWARZE FLOCKEN

Schnee ist gefallen, lichtlos. Ein Mond

ist es schon oder zwei, dass der Herbst unter mönchischer Kutte

Botschaft brachte auch mir, ein Blatt aus ukrainischen Halden:

 

‘Denk, dass es wintert auch hier, zum tausendstenmal nun

im Land, wo der breiteste Strom fließt:

Jaakobs himmlisches Blut, benedeiet von Äxten.. .

O Eis von unirdischer Röte- es watet ihr Hetman mit allem

Trog in die finsternden Sonnen.. . Kind, ach ein Tuch,

mich zu hüllen darein, wenn es blinket von Helmen,

wenn die Scholle, die rosige, birst, wenn schneeig stäubt das Gebein

deines Vaters, unter den Hufen zerknirscht

das Lied von der Zeder…

Ein Tuch, ein Tüchlein nur schmal, dass ich wahre

nun, da zu weinen du lernst, mir zur Seite

die Enge der Welt, die nie grünt, mein Kind, deinem Kinde!’

 

Blutete, Mutter, der Herbst mir hinweg, brannte der Schnee mich:

sucht ich mein Herz, dass es weine, fand ich den Hauch, ach des Sommers,

war er wie du.

Kam mir die Träne. Webt ich das Tüchlein.

 

ZWARTE VLOKKEN

Sneeuw is gevallen, lichtloos. Eén maan her

is het al of twee dat de herfst ook mij in monnikspij

een tijding bracht, een blad uit Oekraïense heuvels:

 

‘Bedenk dat het wintert ook hier, voor de duizendste keer nu

in het land waar de breedste stroom vliedt:

Jaäkobs hemelse bloed, gebenedijd door bijlen.. .

ijs van onaardse roodheid – daar waadt haar hetman met heel z’n

tros naar donkerende zonnen.. . kind, ach, een doek

om me in te hullen als het blinkt van de helmen,

wanneer de schol, de rozige, barst, als het gebeente van je vader

sneeuwig verstuift, onder de hoeven vol wroeging

het lied van de ceder…

Een doek, een klein doekje maar, opdat ik nu,

nu je leert huilen, voor mezelf bewaar

het nauw van de wereld, die nooit groent, mijn kind, voor jouw kind!’

 

Bloedde, moeder, de herfst me maar weg, brandde de sneeuw me maar:

zocht ik mijn hart maar, dat het huilt, vond ik de zucht maar, ach,

van de zomer,

was-ie als jij.

Kwam me de traan. Weefde ik dat doekje.

 

Paul Celan  (vert. T. Naaijkens)

 

Du merkst nicht

Du spürst nicht

dass der Schnee der Jahre

in dein Haar fällt

und merkst nicht

wie die Sonne

deinen Weg verbrennt

 

Im Licht

schwimmst du hinaus ins Meer

verstehst dich mit Delphinen

und merkst nicht

das das Wasser finster wird

 

Kommst zurück zur Erde

die du liebst

und merkst nicht dass sie

weggewandert ist

und du an ihrem Rand stehst

 

Du steigst hinauf

zum schneebestirnten Gipfel

bewunderst das Panorama

unten das grüne Tal

und merkst nicht

dass ein Grab geschaufelt wird

 

R. Ausländer

 

In Yoshino auch

die Berge dunstverhangen wo

weiger Schnee noch

fiel, in der alten Heimat

ist der Frühling gekommen.

 

Fujiwara Yoshitmne

 

Tief in den Bergen .

weiß man noch nichts vom Frühling.

An der Kieferntür

langsam erst rinnen herab

Perlen tauenden Schnees.

 

Prinzessin Shikishi

 

So trüb ist alles.

Im Heimatdorf noch immer

im dicktiefen Schnee

zeigt sich keines Fußes Spur:

Und doch zog der Frühling ein.

 

Kunaikyö

 

Tief in den Bergen

noch immer kalt sein Leuchten der

Mond des Frühlings.

Wolkenbedeckt der Himmel

und unaufhörlich fällt Schnee.

 

Echizen

 

Der dicht gefallen,

der Schnee auf hohen Gipfeln

ist nun geschmolzen.

Auf dem Kiyotaki-Flug

schneeweiß des Wassers Wellen.

 

Der Mönch Saigyö

 

 

Beim ersten Schneefall

heute morgen, auf den Freund

hat es gewartet;

das so einsame Bergdorf,

im Schnee zur Abendstunde.

 

Der Mönch Jakuren

 

Mein Pferd halt ich an,

die Armel abzuschütteln

kein Schutzdach gibt es.

An der Fähre von Sano,

beim Schnee zur Abenddämmrung.

 

Fujiwara Sada’ie

 

Die Bucht von Tago

besucht man und blickt hinaus:

In leuchtendem Weiß

des Fujis hoher Gipfel,

wo noch und noch fällt der Schnee.

 

Yamabe Akanito

 

In des Gartens Schnee

der Füße Spur drückt’ ich ein

beim Hinausgehen.

Hat ihn wohl jemand besucht? werden

andre sich wundern.

 

Erzbischof Ji’en

 

 

 

über Bergpfade

nahm er heut morgen den Weg,

der Wanderer –

auf seinem Hut weiß leuchtend

häuft sich und häuft sich der Schnee.

 

Minamoto Tsunenobu

 

Beide gemeinsam

brachen wir auf ins Weite,

unvergesslich bleibt’s.

über der Hauptstadt Berge

der verblassende Frühmond.

 

Fujiwara Yoshitsune

 

 

Nur aus der Ferne

möcht’ ich ihn sehen, sonst nichts!

In Kazuraki

von des Takama-Berges

Gipfel den weißen Schnee

 

Unbekannter Dichter

 

 

Weil der auf den Reif

heut morgen gefallne Schnee

Kühle verbreitet,

so doppelt grausam nunmehr

erscheint mir der Geliebte.

 

Minamoto Shigeyuki

 

SCHNEEBETT

Augen, weltblind, im Sterbegeklüft: Ich komm,

Hartwuchs im Herzen.

Ich komm.

 

Mondspiegel Steilwand. Hinab.

(Atemgeflecktes Geleucht. Strichweise Blut.

Wölkende Seele, noch einmal gestaltnah.

Zehnfingerschatten – verklammert.)

 

Augen weltblind,

Augen im Sterbegklüft,

Augen Augen:

 

Das Schneebett unter uns beiden, das Schneebett.

Kristall um Kristall,

zeittief gegittert, wir fallen,

wir fallen und liegen und fallen.

 

Und fallen:

Wir waren. Wir sind.

Wir sind ein Fleisch mit der Nacht.

In den Gängen, den Gängen.

 

SNEEUWBED

Ogen, wereldblind, in de sterfkrochten: ik kom,

met verharding in het hart,

ik kom.

 

Steile wand maanspiegel. Afdalen.

(Met adem bevlekte schijnsels. Vegen bloed.

Wolkende ziel, nog eens gestalte haast.

Tienvingerschaduw – vastgeklampt.)

 

Ogen wereldblind,

ogen in de sterfkrochten,

ogen ogen:

 

het sneeuwbed onder ons beiden, het sneeuwbe.

Kristal na kristal,

met een tijddiep rooster, we vallen,

we vallen en liggen en vallen.

 

En vallen:

we waren. We zijn.

We zijn één vlees met de nacht.

In de gangen, de gangen.

 

Paul Celan  (vert. T. Naaijkens)

 

SCHNEESTADT

Da du, der Wandernacht nun überdrüssig,

Vor der Laterne säumst im Schneegehetze,

Wirds unter deiner Wimper golden flüssigBespannt

der Schnee dein Licht mit seinem Netze?

 

Verirrt dein Sinn zu tief sich an die Teiche,

Die aus den Jahren unterirdisch weinen

Und Leides Spuk wie Linnen auf der Bleiche,

Betreut von toten Fingern, widerscheinen?

 

Inzwischen wächst die silberschiere Wehe,

In stummem Zauber wie versiebenfältigt.

Du fliehst, wie wenn die Schwermut rings erstehe,

Vom eigen en Gedanken überwältigt.

 

Aus Tiefem steigen auf die weißen Schanzen,

Aus Unterwelten heben sich die Gassen

Und fügen Trümmer, Wand um Wand, zum Ganzen

Und ordnen lautlos steife Häusermassen.

 

Um Dach und Simse wuchert breiter Schimmel.

Die Stadt ist tot, sie hat sich längst begeben.

Verschneit dir unterm Fuße liegt ihr Himmel

Mit seinem Sonnwendabend von soeben:

Die Speichertürme waren rot geworden,

Die Dohlen schwärmten mönchisch in die Luken,

Als warte ein besessner Vogelorden

Die Feueröfen, die ihr Opfer buken.

 

Nun scheint es manchmal aus dem Schnee zu flattern,

Geflügelt sich den Weg herauf zu bahnen.

Umsonst, es wächst die Unterwelt, es schnattern

Auf weißer Einsamkeit die Eisenfahnen.

 

O. Loerke

 

SCHWEBEND IM SCHNEE

Wie mit langen sausenden Wurzeln hängt Sturm in der

Nacht,

Von ihnen trieft Schnee in großen Frachten.

Die Stadt schläft inmitten, dennoch abseits,

In ihren Fuchsburgschachten die Grubenlichter wachen.

 

Mein hörender Geist, dem unaufhörlichen Sausen

lauschend,

Führt mich und findet in ihm die monotone beschreitbare

Fläche,

Bannt mir die Wirbel des Schnees und ebnet sie weit

hinaus

Und winkt auf irdischem Fuße verbotene Ebne ambrosisch

sommerndes Lächeln.

 

Meine Demut erblüht, sieh, auf dem Blumenplan,

Der unter Schwerem einsinkt: eine grüne Nessel.

o meine Demut, wir lebten einander vorüber,

Wir haben uns nicht gewusst, uns vergessen.

 

Oh, nun ist nicht Zeit mehr zu lauschen,

Wie sie jubeln im Julidonner: zwei Drosseln Meine

Begeisterungen von einst,

Aus diesen Augen früh und flüchtig ergossen!

 

Im Hochwald rinnt ein roter Bach:

Sonne unter der Sonne –

Meine Seele grübelt sich durch das Gestein,

Nie hat sie sich meiner entsonnen.

 

Zuckender Schnee,

Rasende Reise

Des Himmels ins Weh,

Irr engt sich das Weite.

O. Loerke

 

Versöhnung

Erst sah ich weiße Fahnen
und wurde blaß, ich mag nicht siegen.
Doch dann glitten deine Tauben herüber,
so sanft
schicktest du die weißen Tauben
von dir zu mir,
Taube um Taube,
ich atmete kaum,
das Zimmer war weiß von ihnen.
Ich hielt die Hände hin:
schneeflockenfeucht von deinen
Tränen
tranken sie meine Tränen.

 

Hilde Domin

 

 

 

HEIMKEHR

Schneefall, dichter und dichter,

taubenfarben, wie gestern,

Schneefall, als schliefst du auch jetzt noch.

 

Weithin gelagertes Weiss.

Drüberhin, endlos,

die Schlittensput des Verlornen.

 

Darunter, geborgen,

stülpt sich empor,

was den Augen so weh tut,

Hügel um Hügel,

unsichtbar.

 

THUISKOMST

Sneeuwval, dichter en dichter,

duifkleurig, net als gisteren,

sneeuwval, alsof je nog steeds

aan ’t slapen was.

 

Wit dat zich ver uitstrekt.

Daarop, eindeloos,

het arrenspoor van het verlorene.

 

Daaronder, geborgen,

stulpt zich omhoog

wat de ogen zo pijn deed,

heuvel na heuvel,

onzichtbaar.

 

Paul Celan  (vert. T. Naaijkens)

 

WINTERLIED

Mir träumt’, ich ruhte wieder

Vor meines Vaters Haus

Und schaute fröhlich nieder

In’s alte Tal hinaus,

Die Luft mit lindem Spielen

Ging durch das Frühlingslaub,

Und Blüten-Flocken fielen

Mir über Brust und Haupt.

 

Als ich erwacht, da schimmert

Der Mond vom Waldesrand,

Im falben Scheine flimmert

Um mich ein fremdes Land,

Und wie ich ringsher sehe:

Die Flocken waren Eis,

Die Gegend war vom Schneee,

Mein Haar vom Alter weiß.

 

J. von  Eichendorff

 

 

 

Schneepart, gebäumt, bis zuletzt,

im Aufwind, vor

den für immer entfernsten

Hütten:

 

Flachträume schirken

übers

Geriffelte Eis;

 

die Wortschatten

heraushaun, sie klaftern

rings um den Krampen

im Kolk.

 

Paul Celan

 

Sneeuwpartij, tegendraads, tot het laatst,

oplevend, voor

de voor altijd ontvensterde

hutten:

 

platte dromen ketsen

over het

geribde ijs;

 

de woordschaduwen

uithakken, ze opstapelen

rond het houweel

in de gletsermolen.

 

Paul Celan  (vert. T. Naaijkens)

Sneeuw

 

Krachtig strijkend

De plooien uit mijn jas,

Begin ik een wandeling

Om samen naar de sneeuw te kijken

 

Basho

 

Sneeuwpsalm

 

Vandaag noem ik Jou sneeuw,

Jij onuitputtelijke Schepper,

vergankelijk sterrekristal,

dat de naakte akkers bekleedt,

voor de zwervers de weg verstopt

en de armoedigste hutjes

vult met geborgenheid en inkeer.

 

Zwervende Jij, die voor de bomen ballast wordt,

die de dappere kraaien naar buiten gooit

de stilte in, en de dieren

uit de bossen naar de mensen toedrijft,

die de hulpeloze hulpelozer maakt

en de hulpvaardigen vaardiger.

 

Geluidloze, die het vertrouwde ontvreemdt,

zal Jouw volheid ons begraven,

zullen vloeken de lofprijzing verstikken?

Morgen misschien al zal Jouw wit ons

verblinden en begin Je te ontdooien.

Heerlijke! Dan noem ik Jou zon.

 

Christine Busta – Oostenrijk

 

 

Midwinter

 

Een blauw schijnsel

stroomt mijn kleren uit.

Midwinter.

Tinkelende tamboerijnen van ijs.

Ik sluit mijn ogen.

Er bestaat een geluidloze wereld

er bestaat een kier

waardoor doden

de grens over worden gesmokkeld.

 

T. Tranströmer

 

’t Hoorngeschal is nu verstild,

Raadsels in ’t hart zijn gebleven,

Herfstsneeuw komt luchtig en mild

Over het croguetveld zweven,

 

Ruis nog maar voort, laatste blad!

Kwijn nog maar, laatste gedachten’

Nooit wou ‘k verhinderen dat

Hij, die zo vrolijk was, lachte.

 

Ik heb de dierbare mond ‘t

Bittere grapje vergeven…

0, als je morgen hier komt

Over de sneeuwwitte dreven,

 

Dan gaan de kaarsen aan die

’s Middags het vriendelijkst stralen,

En uit de oranjerie

Zullen we rozen gaan halen.

 

Augustus 1910, Tsarskoje Selo

A. Achmatova

 

 

 

 

BEVRIJD

Frisse sneeuw verstuift langs de voren,

’t Pijnbos wuift in de frisse wind.

Geen vijandige stap meer te horen

In mijn land dat zijn rust hervindt.

 

Februari 1945

A. Achmatova

 

 

’t Betraande najaar lijkt een weduwvrouw

Die, in het zwart gekleed, het hart doet schromen.

De woorden van haar man gedenkend, diep in rouw,

Laat zij haar tranen almaar stromen.

Zo gaat het tot de stilste sneeuw zich vlijt

Over die treurende, vol medeleven …

Vergetelheid van pijn en zaligheid –

Daarvoor je leven zelfs te geven.

 

15 september 1921, Tsarskojee Selo

 

A. Achmatova

 

 

 

Alleen de sneeuw

 

Ik denk aan God en niet zozeer

aan sneeuw. Dat is niet waar.

God denkt aan mij en hij vreet mij op.

Niemand denkt aan om het even wie.

Een kleine kar gaat door de straat.

Sneeuw valt als hij valt.

God is een volkomen vreemde,door niets geplant.

Ik zou mijzelf willen planten als een wilg.

Ik zou mijzelf willen planten als het gras.

Om dan daarop neer te vallen als de sneeuw, zacht.

Het zou inslapen en ik zou Gods deken onthullen, mijn

Huid, en zou verdwijnen over straat, in de nacht.

Gisteren kwam ik langs een deur.

Een klapdeurtje, van knie tot borst.

Ik wilde weten of er een engel was daarbinnen.

Het was alleen een oude man met een sombrero.

Met donkere huid en nog donkerder ogen.

Ik schonk mijn tequila te vol.

Ik sloeg hem achterover.

Het geluid was anders dan

Dat van water uit een kraan.

Ik moet tequila drinken.

Ik moet een boom zijn, geplant in de aarde, en stoot de deur open.

Ik moet de engel tegemoet gaan.

 

Tomaz Salamun

 

 

 

Zelfs een paard

Is een gebeurtenis,

Ik moest wel stoppen om te kijken

Op deze besneeuwde ochtend

Basho

 

 

 

ZWARTE ANSICHTEN

 

I

Agenda volgeschreven, toekomst een vraag.

De kabel neuriet een volksliedje zonder vaderland.

Sneeuwval in de loodstille zee. Schaduwen

slaan tegen de kade.

 

II

Midden in het leven komt soms de dood

en neemt mensen de maat. Dat bezoek

wordt vergeten en het leven gaat door. Maar het kostuum

wordt in stilte gestikt.

 

T. Tranströmer

 

Het sinistere wit van de sneeuw. De lage, grijze zoldering van de hemel. De wolken als neergeslagen dieren over de daken. De vaalheid van de vleugel of de ruimte als een metalen plaat boven onze hoofden. Stad van bleek gewoeker. Anderen zullen naar je kunnen kijken met een blijmoediger hart. Nooit de vogel die nooit rust of verblijf in je vond.

Jose Angel Valente

 

Ik ga zo ver mogelijk

Hoe hoog de sneeuw ook ligt

Tot ik struikel en val,

Kijkend naar het witte landschap.

 

Basho

 

 

SNEEUW

 

in memoriam Hans Henny Jahnn

 

De sneeuw jaagt,

het grote sleepnet van de hemel,

het zal de doden niet vangen.

 

Nu heeft de sneeuw zich

weer bedacht.

Hij stuift van tak tot tak.

 

De blauwe schaduwen

van vossen loeren

vanuit de hinderlaag. Ze ruiken

 

de witte

keel van de eenzaamheid.

 

Peter Huchel

 

 

HET HUIS EN DE HANDEN

 

Twee handen waren als een huis.

Ze zeiden :

trek bij mij in.

Geen regen, geen vorst, geen angst.

Ik heb in dat huis gewoond

zonder regen, zonder vorst, zonder angst

tot de tijd het af kwam breken.

 

Nu zwerf ik weer langs de wegen.

Mijn jas is dun. Er is sneeuw

op komst.

 

Rolf Jacobsen

 

 

Slechts halverwege

Naar de oude hoofdstad,

En boven mijn hoofd

De wolken, zwaar van sneeuw.

 

Matsuo Basho

 

 

Zonder te vermelden

De schoonheid van de sneeuw

Schittert de berg Tsukuba

In zijn purperen mantel

 

 

 

Krachtig strijkend

De plooien uit mijn jas,

Begin ik een wandeling

Om samen naar de sneeuw  te kijken.

 

Ik ga zo ver mogelijk

Hoe hoog de sneeuw ook ligt

Tot ik struikel en val,

Kijkend naar het witte landschap.

 

Matsuo Basho

 

 

39

Der Schnee verwandelt die Welt in einen Friedhof.

Aber die Welt war bereits ein Friedhof,

und der Schnee kam nur, um es bekannt zu machen.

 

Der Schnee kam nur, um mit seinem

gliederlosen, dünnen Finger auf den wahren

und aufsehenerregenden Darsteller zu zeigen.

 

Der Schnee ist ein gefallener Engel,

ein Engel, der die Geduld verlor.

 

39

La nieve ha convertido al llundo en cellenterio.

Pero el llundo ya era un cellenterio

y la nieve sólo ha venido a publicarlo.

 

La nieve sólo ha venido a seiialar,

con su delgado dedo sin ariiculaciones,

al verdadero y escandaloso protagonista.

 

La nieve es un ángel caido,

un ángel que ha perdido la paciencia.

 

Roberto Juarroz – Vertikale Poesie

 

 

 

Goed en slecht weer

Het deert mij niet als buiten

de winter nevel, wolken en kou verspreidt.

In mij is het lente, werkelijke vreugde.

Het lachen is een zonnestraal, geheel en al van goud,

er is geen andere tuin zoals de liefde,

de warmte van het lied brengt alle sneeuw tot smelten.

 

Wat nut heeft het dat buiten

de lente bloemen doet ontbloeien en groen uitzaait!

Ik heb winter in mijn binnenste, als mijn hart verdriet heeft.

Het steunen overschaduwt het felst stralend zonlicht;

als je verdriet hebt lijkt de meimaand op december,

kouder zijn de tranen dan de koudste sneeuw.

 

September 1893

K.P. Kavafis

 

 

Gezegend,

is deze zuidelijke vallei

waar een zachte wind waait –

vage geur van sneeuw.

 

Matsuo Basho

 

 

De noordenwind

De noordenwind is o zo koud,

De sneeuw die valt is o zo dik-

Als jij aan mij je liefde schenkt,

Neem ik je hand, ik zal je volgen!

Je bent zo sloom, je bent zo traag

En het heeft haast!

 

De noordenwind, die snerpt en joelt,

De sneeuw die valt dwarrelt en stuift –

Als jij aan mij je liefde schenkt,

Neem ik je hand, ik word je vrouw!

Je bent zo sloom, je bent zo traag

En het heeft haast!

 

Er is niets roder dan de vos,

Er is niets zwarter dan de raaf-

Als jij aan mij je liefde schenkt,

Neem ik je hand, ik deel je wagen!

Je bent zo sloom, je bent zo traag

En het heeft haast!

 

Uit de Oden van Bei

 

Sneeuw op de rivier

Honderd heuvels – vogels vlogen heen,

Duizenden paden – zonder spoor van mensen.

Eenzaam een boot: onder strocape en riethoed zit een oude man

Alleen te vissen in de sneeuw op de koude rivier.

 

 

Bij een bezoek aan de berg de Taiping

 

Stenen zo steil: de hemel wordt gedeeld,

Bomen gekruisd: de zon is onvolledig.

De koele beek doet voorjaarsbloesems vallen,

De koude rots behoudt de zomersneeuw

 

Kong Zhigui

 

 

Lied van witte sneeuw, ten uitgeleide van administratief- assistent Wu bij zijn terugkeer naar de Hoofdstad

De noorderstorm rolt aarde op en witte grassen breken: De Hunse hemel, Achtste Maand, en stuiven doet de sneeuw!

Opeens was midden in de nacht een lentebries gekomen: Op honderd bomen, duizend bomen bloeit de perebloesem!

 

Zij dringt door paarlen deurgordijnen, weekt door zijden klamboes,

Geen vossebont is nu nog warm en zijden dekens slinken.

 

De generaal is niet in staat een hoornen boog te spannen.

De resident kan door de kou geen ijzeren harnas dragen.

 

In elke richting op de steppe: honderd voet van ijs.

De droeve wolken, zwart en zwaar, zijn duizend mijl gestold.

 

Het hoofdkwartier bereidt een feest want iemand gaat terug,

Met Hunse citers, platte luiten, Tibetaanse fluiten.

 

De late sneeuw danst driftig neer op de kazernepoort,

De storm rukt aan de rode vlag: bevroren en onwrikbaar.

 

Bij Luntai’s oosterpoort doen wij u uitgeleide,

Nu u vertrekt bedekt de sneeuw de Hemelbergenweg.

Waar bergen keren draait de weg zodat we u niet zien

En in de sneeuw blijven alleen de sporen van uw paard.

 

 

 

Voorjaarssneeuw

Het nieuwe jaar bleef nog geheel van geur en bloei verstoken,

De Tweede Maand verrast ons pas door gras dat uit gaat lopen.

De witte sneeuw is kwaad omdat de lentekleuren talmen

En stuift met opzet door de bomen als hun bloesemblaadjes

 

Sneeuw

 

DE WINTER STAAT STIL

 

Schrijf de winter staat stil, lees een dag zonder dood

spel de sneeuw als een kind, smelt de tijd

als een klok die zich spiegelt in ijs

 

het is ijskoud vandaag, dus vertaal wat men schrijft

in een klok die niet loopt, in het vlees

dat bestaat als sneeuw voor de zon

 

en schrijf hoe haar lichaam bestond en zich boog

gelenigd in vlees en keek achterom

in het oog van vandaag, en lees wat hier staat

 

de zon op de sneeuw, het kind in de slee

het dichtgewaaid spoor, de onleesbare dood –

 

Gerrit Kouwenaar

 

 

 

ADVENT

 

Zoo stil, zoo stil – nu kan het sneeuwen

op d’aarde, die, tot slaap bereid,

vergat de heugenis van eeuwen

en niets verwekt in dezen tijd.

 

Waar zijn uw eerzucht, angst en droomen,

de liefde en haar ijdelheid?

Zaagt gij wel ooit een winter komen,

in doffer deemstering verbeid?

 

Verwacht niet meer! – gij moet het dulden,

dat alles naar de bodem buigt.

Het bloed, dat eens de harten vulde,

heeft niet de zielsdrift overtuigd.

 

Verwacht een kind – en die zal stralen

aan Jesse, aan zijn stam en stok.

Wanneer de witte sneeuw wil dalen

legt hij ze voor u, vlok na vlok.

 

De weg, de waarheid en het leven

zijn van dien sneeuwval geplaveid.

Geen mensch kan minder aan hem geven

dan honger naar zijn eeuwigheid.

 

Jan Engelman uit: Het Bezegeld Hart, 1937.

 

 

SNEEUW
In deze sneeuw ben ik een tekening.
Een plaat, waarop ik langzaam levend ben.
Er is geen onderscheid tussen de boom en mij
dan dat ik hier en daar bewegend ben.

Verzonken in het eindeloze wit,
dat om mij ligt geopend, ben ik dit.
Bevangen door dezelfde zuiverheid,
waar in de verte ook een kraai op zit.
Gerrit Achterberg
uit: Verzamelde gedichten
Querido, Amsterdam 1984

 

 

‘Sneeuw’

 

Wij hebben niets meer dan het witte blad van noode,

waar – zooals zuiver sneeuwen op de aarde dwaalt

de overluchtsche vlucht van de gedachte daalt,

door ééne wenk der wimpers tot dit uur ontboden.

 

Wij waagden éénmaal ons, het overvele ontvloden,

in ’t hart der stilte, wit van een volstrekt gemis.

Waar aanvang nam wat thans dit levend sneeuwen is,

hebben wij niets meer dan het witte blad van noode.

 

Ida Gerhardt (ca. 1950)

 

 

 

III

Rondom het vallen van een blad

zijn licht en lucht en uurslag

ijler. Het laatst bewegen spaart

een zilveren ruimte uit, gaat

open als een kinderoog, draalt

in verwondering om nieuwe staat

van vrijheid, wiekt even op maar

wijkt snel uit, bevreesd, omdat

de boom nu oud is. Het pad

beneden staat vol sporen naar

een nieuwe, zegenende dageraad:

sterven, inkeer, sneeuwen overgaan

in bronkracht, ongeschapen klaar.

 

Gabriël Smit

 

Snow

ESTAMPA DE INVIERNO

(Nieve)

¿Dónde se han escondido los colores

en este dia negro y blanco?

La fronda, negra; el agua, gris; el cielo

y la tierra, de un blanquinegro pálido;

y la ciudad doliente

una vieja aguafuerte de romántico.

 

El que camina, negro;

negro el medroso pájaro

que atraviesa el jardin como una flecha …

Rasta el silencio es duro y despintado.

 

La tarde cae. El cielo

no tiene ni un dulzor. En el ocaso,

un vago amarillor casi esplendente,

que casi no lo es. Lejos, el campo

de hierro seco.

Y entra la noche, como

un entierro; enlutado

y frío todo, sin estrellas, blanca

y negra, como el día negro y blanco.

 

J.R. Jiménez

 

 

WINTER SCENE

(Snow)

Where have the colors all gone to

today, that is so black and white?

The leaves black, the water gray, the sky

and the ground a sort of faded white and black,

and the mournful city

is like an old steel engraving by some roman tic.

 

The man who is walking is black,

the startled bird is black

shooting across the garden like an arrow . . .

Even the silence is harsh and faded.

 

Dusk falls. There is nothing gentle

about the sky. In the west, an indecisive

yellow light that almost glitters

and almost doesn’t. Over there, fields

like dry iron.

‘ And the night comes, like

a burial; it is all wrapped in black

and cold, no stars, all white

and black, like the black and white day.

 

J.R. Jiménez

 

 

Journey of the Magi

 

‘A cold coming we had of it,

Just the worst time of the year

For a journey, and such a long journey:

The ways deep and the weather sharp,

The very dead of winter.’

And the camels galled, sore-footed, refractory,

Lying down in the melting snow.

There were times we regretted

The summer palaces on slopes, the terraces,

And the silken girls bringing sherbet.

Then the camel men cursing and grumbling

And running away, and wanting their Iiquor and women,

And the night-fires going out, and the Iack of shelters,

And the cities hostile and the towns unfriendly

And the villages dirty and charging high prices :

A hard time we had of it.

At the end we preferred to travel aII night,

Sleeping in snatches,

With the voices singing in our ears, saying

That this was all folly.

 

Then at dawn we came down to a temperate valley,

Wet, below the snow Iine, smelling ofvegetation,

With a running stream and a water-mill beating the

darkness,

And three trees on the Iow sky.

And an oId white horse galloped away in the meadow.

Then we came to a tavern with vine-leaves over the lintel,

Six hands at an open door dicing for pieces of silver,

And feet kicking the empty wine-skins.

But there was no information, so we continued

And arrived at evening, not a moment too soon

Finding the place ; it was (you may say) satisfactory.

 

All this was a long time ago, I remember,

And I would do it again, but set down

This set down

This: were we led all that way for .

Birth or Death? There was a Birth, certainly,

We had evidence and no doubt. I had seen birth and death,

But had thought they were diff.erent; this Birth was

Hard and bitter agony for us, Iike Death, our death.

We returne to our places, these Kingdoms,

But no longer at ease here, in the old dispensation,

With an alien people clutching their gods.

I should be glad of another death.

 

T.S.Eliot