Kerstgedicht 2019

In dir

Über dir

Sonne Mond und Sterne

Hinter ihnen

unendliche Welten

Hinter dem Himmel

unendliche Himmel

Über dir

was deine Augen sehen

In dir

alles Sichtbare

und

das unendlich Unsichtbare

Rose Ausländer

In jou

Boven jou

Zon maan en sterren

daarachter

oneindige werelden

Achter de hemel

oneindige hemels

Boven jou

wat je ogen zien

In jou

al het zichtbare

en

het oneindig onzichtbare

Neujahr

Es ist leicht

das alte Jahr

fortzuwerfen-

abgeblüht

die Früchte verzehrt

soweit sie geniessbar waren

die Erde verbraucht

der Topf zersprungen –

um ein neues zu kaufen.

Schwieriger ist es

das alte Jahr

liebevoll

umzupflanzen

in frisches Erdreich

einen neuen Topf

damit vielleicht

aus des alten

schmerzerfahrenen Wurzeln

ein neues

wächst:

ein reicheres.

Hans W. Cohn

Nieuwjaar

Gemakkelijk is het

het oude jaar

weg te gooien-

uitgebloeid

de vruchten verteerd

voor zover ze eetbaar waren

de aarde opgebruikt

de pot gebarsten –

om een nieuw te kopen.

Moeilijker is het

het oude jaar

liefdevol

om te planten

in verse grond

een nieuwe pot

opdat misschien

uit de oude

door pijn gelouterde wortels

een nieuw

groeit

een rijker.

Der Himmel im Grund

Im hohen klaren Aquamarinlicht

das blaudurchrostete Blättchen Mond

begleitet von pagenköpfigen

Medusenwolken. In deinem Körper

fliesst der Himmel durch die Erde

Christoph Wilhelm Aigner

De hemel in de aarde

In het hoge heldere aquamarijnlicht

de blauwdooraderde blaadje maan

vergezeld door pagenkopachtige

Medusawolken. In je lichaam

stroomt de hemel door de aarde

Nerudas Blau

Das Blau war ausser sich vor Freude

Als wir geboren wurden.

Denn zuerst war das Licht

Dann folgte das Blau

Dann folgte der Mensch

Und das Blau erfand ein paar Maler

Und dann und wann einen Dichter dazu.

Elisabeth Borchers

Blauw van Neruda

Het blauw was buiten zichzelf van vreugde

Toen we geboren werden.

Want eerst was het licht

Toen volgde het blauw

Toen volgde de mens

En het blauw vond een paar schilders uit

En zo nu en dan een dichter.

Sternbild

Ins Offene geschleudert,

hinausgestellt,

ohne Bezug zu uns,

doch ein Zeichen

unsern sterblichen Augen,

die das Unsterbliche

weiterreichen

Erika Burkart

Sterrenbeeld

In het opene geslingerd,

uitgestald

zonder relatie met ons,

maar een teken

van onze sterfelijke ogen,

die het onsterfelijke

doorgeven

Lang ist das Licht unterwegs,

manchmal inmitten der Nacht

kommt ein vergangener Stern an.

In uns bauen uralte

Himmel sich neu und leuchten,

also vollziehn wir noch immer

Botschaft des ersten Lichts.

Auch die Geduld unsrer Liebe –

Wunder, in wieviele Nächten

unerkennt ausgestirnt –

wen wird sie einmal erreichen?

Christine Busta

Lang is het licht onderweg,

vaak midden in de nacht

komt een ster aan uit het verleden.

In ons bouwen oeroude

hemelen zich nieuw en schitteren,

dus zo voltrekken we nog steeds

de boodschap van het eerste licht.

Ook het geduld van onze liefde –

wonderen, in hoeveel nachten

onherkenbaar met sterren bezaaid-

wie zal het eens bereiken?

Geburt

Gebirge: Schwärze, Schweigen und Schnee.

Rot vom Wald niedersteigt die Jagd;

O, die moosigen Blicke des Wilds.

Stille der Mutter; unter schwarzen Tannen

Öffnen sich die schlafenden Hände,

Wenn verfallen der kalte Mond erscheint.

O, die Geburt des Menschen. Nächtlich rauscht

Blaues Wasser im Felsengrund;

Seufzend erblickt sein Bild der gefallene Engel,

Erwacht ein Bleiches in dumpfer Stube.

Zwei Monde

Erglänzen die Augen der steinernen Greisin.

Weh, der Gebärenden Schrei. Mit schwarzem Flügel

Rührt die Knabenschläfe die Nacht,

Schnee, der leise aus purpurner Wolke sinkt.

Georg Trakl

Geboorte

Bergen: zwartheid, zwijgen en sneeuw.

Rood daalt de jacht af uit het bos;

Oh, de mossige blikken van het wild.

Stilte van de moeder; onder zwarte sparren

Openen zich de slapende handen,

als vervallen de koude maan verschijnt

Oh, de geboorte van de mens. s’Nachts ruist

Blauw water in de rotsbodem;

Verzuchtend ziet zijn beeld de gevallen engel,

ontwaakt een bleek iets in een doffe kamer.

Twee manen

Beschijnen de ogen van de stenen grijze vrouw.

Wee, de geboorte gevende kreet . Met zwarte vleugels

Raakt de jongenslaap de nacht aan?

Sneeuw, die zachtjes uit paarse wolken neerdaalt.