Spraakmakend worden

Afbeelding

 

Spraakmakend worden

De eerste christenen maakten dankbaar gebruik van de faciliteiten die het Romeinse Rijk hen bood. Het wegennet was er een van, het ambtenarenapparaat en de Romeinse wetgeving waren andere mogelijkheden. De kerkelijke rechtspraak in de wat nu Rooms Katholieke kerk heet is grotendeels gebouwd op de fundamenten van het Romeinse recht. Kortom, de christen hebben meestal niet het wiel uitgevonden maar maakten er wel creatief gebruik van om hun verhaal, hun boodschap aan de man en vrouw te brengen. Vaak werd dit slim aangepakt door een vorst over de streep te trekken, de rest van het volk volgde dan meestal gedwee. Soms verliep dat minder slim en werd de boodschapper de dupe van zijn optreden (Bonifacius). Maar “im grossen Ganzen” is het toch gelukt om het Avondland te christianiseren. Dat heeft wel wat tijd gekost maar we spreken nog steeds van een christelijke beschaving die zich daarna ook over grote delen van de wereld in het kielzog van de veroveraars en kolonialisten heeft verspreid. De verspreiders van de Islam zijn idem dito zo te werk gegaan. Zwaard en heilig boek hand in hand.

Maar dat zijn periodes die wij hopelijk al lang achter ons hebben gelaten om onze religieuze boodschap duidelijk te maken en aan de man/vrouw te brengen. Want het zwaard, het geweld, roept vooral tegengeweld op en het einde is dan verder weg dan ooit. De religieuze terrorist is bij uitstek iemand die zijn eigen ruiten ingooit.

Tegenwoordig hebben wij de faciliteiten van internet en de sociale media om ons verhaal kenbaar te maken. Maar opvalt is dat vanuit de kerken vooral trendvolgend wordt gedacht en gehandeld. Zou er niet meer ingezet moeten worden op trendsettend handelen? Meer vanuit eigen kracht en overtuiging in plaats van slaafs volgend de internetgoeroes achterna? “Ja ik kan niet twitteren, weet niet hoe en wat, maar ga het toch maar doen omdat de gelovigen erom vragen”hoor je dan uit de mond van een kerkelijk leider. Wat levert dat op? Niet zoveel. Kleren van de keizer. Als boodschapper van het goede nieuws gaat het niet om het middel, niet om de buitenkant, niet om de kleren van de keizer maar om de mantel van Johannes om in de beeldspraak te blijven. Doel zou kunnen zijn om weer zuurdesem te worden in de samenleving vanuit je geloof. Spraakmakend worden omdat je handelen ertoe doet. Niet het inzetten van de sociale media vanuit een defensieve houding maar vanuit een profetische en visionaire optiek gericht op een betere en rechtvaardigere wereld, dat zou het doel kunnen zijn. Niet de commercie volgen die geluk  voorspiegelen als je maar consumeert. Ook niet de commerciële methodes als heilig en zaligmakend voorstellen alsof je zelf niets te melden zou hebben. Dat vereist allereerst een reflectie op de eigen identiteit, het eigen zelfverstaan als gelovige, als groep gelovigen en als kerk. Niet jezelf profileren in een dichotomie situatie waarin zij en wij als norm gelden, waarin voorstanders en tegenstanders worden gedefinieerd. Precies dit dualisme ontstijgen en gaan voor je boodschap, die centraal stellen, die de boventoon laten voeren, daar gaat het om. Maar wat is de prijs die je bereid bent om te betalen voor je boodschap? Johannes werd onthoofd als gril van het lot, en de eigenwijsheid van een prinses die een special verjaardagscadeautje wilde. Jezus werd vastgespijkerd aan het kruis. Ook geen aanbevelenswaardig einde. Maar om deze vraag naar de prijs gaat het wel. Wat ben je bereid om te geven, om te investeren. Daarvan is je gelovige integriteit en je overtuigingskracht mede afhankelijk. Het christendom is geen makkelijke “app”  die toegang biedt tot de hemel. En ook de weg van Jezus houdt je die “app” voor zoals sommige evangelische bewegingen misschien zouden beweren. Het komt erop neer om je wortels, je traditie en je inspiratie steeds opnieuw te herdefiniëren en toe te passen in de huidige situatie. Een proces dat nooit ten einde is. Dat is ook de ware kern van de profetie: de vertaling van de traditie in het hier en nu zonder al te veel grootspraak en pretentie. Op sprookjes zit niemand te wachten hoe veel ze ook mogen beloven.

 

John Hacking

27 maart 2012